Бар дӯхтаи наргиси назар аз шарми нигоҳаш
قدر سنبل بشکند چون واکند گیسوی خویش
Гул соя нияндохта бар тарафи кулоҳаш
نرخ جان بندد چو آرایش نماید موی خویش
То шоҳид беҷурмӣ қотил шавад эй кош
سر به گردون از چه رو ساید ز خوبی آفتاب
Бо хӯн шаҳидон банависанд гуноҳаш
گرنه در آیینة روی تو بیند روی خویش؟
Сахтаст ки то доман маҳшар биншинад
موج عنبر از سر نسرین و سنبل میگذشت
Ин гирд ки бархеста аз домани роҳаш
شب که نکهت بر چمن میبیخت از گیسوی خویش
Ин рӯзи сияҳи қисмати имрӯзӣ ман нест
داشت در بیهوشی عشقش سرم را در کنار
Умрӣаст назар карда марои чашми сиёҳаш
برندارم سر از آن از سجدة زانوی خویش
Меҳри ту ки сар аз дили ман рӯз азал зад
در محبّت یک سر مو عجز و صد عالم هنر
Дар хоки абади решаи дўонидаҳи гиёҳаш
کوهکن شد رنجه از سرپنجة بازوی خویش
Рафт аз ситами чашми ту Ром кардани дил ҳо
در حریم نکهتت کی باد هم ره میبرد
Хӯн мешавад акнӯн ба сари тири нигоҳаш
غنچه سان در شیشه میداری گلاب بوی خویش
То хӯрд лабаши бодаи хӯни дили файёз
همنشین چون تویی فیّاض کی خواهد شدن
Бар оризи гул таъна занад чеҳраи моҳаш
من که در مجلس به تنگم دایم از پهلوی خویش