Магар Маҳмӯд меомад зи роҳӣ

مگر محمود می‌آمد ز راهی

Даромад пеши хрқонии пагоҳӣ

درآمد پیشِ خَرقانی پگاهی

Валикини имтиҳони шайхро шоҳ

ولیکن امتحانِ شیخ را شاه

Аёзи хоси худро хонд онгоҳ

ایازِ خاصِ خود را خواند آنگاه

Либоси худ дарави пӯшеди он рӯз

لباسِ خود دَرو پوشید آن روز

Ки ман ҷон дорам ӯ шоҳи длФрўз

که من جان دارم او شاهِ دل‌افروز

Вале чун кард хрқонии нигоҳӣ

ولی چون کَرد خَرقانی نگاهی

Бадви гуфто нае ҷондор , шоҳӣ

بِدو گفتا نِه‌ای جاندار، شاهی

Биё то пеши ман эй шоҳи дарвеш

بیا تا پیشِ من ای شاهِ درویش

Ки ҳақ акнӯн туро кардаст Фопиш

که حق اکنون تُرا کردست فاپیش

Ту эй Маҳмӯд агарчӣ подшоӣӣ

تو ای محمود اگرچه پادشائی

Валикини дил ҳаме хоҳад гдоӣӣ

ولیکن دل همی خواهد گدائی

Ҳамаи малики ҷаҳони дории мусаллам

همه مُلکِ جهان داری مُسلّم

Ҳама дар даст ва ин май боядат ҳам

همه در دست و این می‌بایدت هم

Чу ту дар малики олами подшоҳӣ

چو تو در مُلکِ عالَم پادشاهی

Чу даравишон чаро нони пораи хоҳӣ

چو درویشان چرا نان‌پاره خواهی

На бинии онкии Маҳмӯди азал буд

نه بینی آنکه محمودِ ازل بود

Ки ӯро низ гўӣии ин амал буд

که او را نیز گوئی این عمل بود

Чу дарёҳои бепоён сифат дошт

چو دریاهای بی‌پایان صفت داشت

Ҷаҳони пари орифу пар маърифат дошт

جهان پُر عارف و پُر معرفت داشت

Раҳо кард он ҳама аз баҳри одам

رها کَرد آن همه از بهرِ آدم

Бурун омад бадасти халқи олам

برون آمد به دستِ خَلقِ عالِم

Бпокии он сифатро шуд харидор

به پاکی آن صفت را شد خریدار

Бадасти он сифат омад падедор

به دستِ آن صفت آمد پدیدار

Чу ман бемори гаштами ҳон чаҳ будат ?

چو من بیمار گشتم هان چه بودت؟

Ки худ биморпрс ман набӯдат

که خود بیمارپُرسِ من نبودت

Чу нону оби ҷустам аз дар ту

چو نان و آب جُستم از دَرِ تو

Шудам бе ин ва бе он аз бар ту

شدم بی این و بی آن از بَرِ تو

Ки аз ту молу нафаси худ хуррами боз

که از تو مال و نفسِ خود خَرَم باز

Ки аз ту вом мехоҳам зиҳии роз

که از تو وام می‌خواهم زهی راز

Манам бо ин ҳамаи муштоқаму дӯст

منم با این همه مشتاقم و دوست

Агар муштоқ ман бошӣ ту некӯаст

اگر مشتاقِ من باشی تو نیکوست

Ъзизо менадонам кин чаҳ кораст

عزیزا می‌ندانم کین چه کارست

Чаҳ дардаст ин чаҳ ишқаст ин чаҳ нор аст

چه دَرد است این چه عشق است این چه نار است

Бостғнои рубубият бибояд

باستغنا رُبوبیّت بباید

Валикин дар убудийят бибояд

ولیکن در عبودیت بباید

Худовандо қавӣ корӣаст аммо

خداوندا قوی کاری است امّا

Касеро нест маълуми ин муаммо

کسی را نیست معلوم این معمّا

Банӣ одам , ҳақиқат , чун Аёз аст

بنی‌آدم، حقیقت، چون ایاز است

Ки ӯро хос , Маҳмӯдаш либос аст

که او را خاص، محمودش لباس است

Дар аввал чун бидодат сӯрати хеш

در اوّل چون بدادت صورتِ خویش

Сифоти хеши оради охирати пеш

صفاتِ خویش آرَد آخِرَت پیش

Гуҳии номи ту ном хештан кард

گهی نامِ تو نامِ خویشتن کرد

Гуҳи исми хеши исми мо ва ман кард

گه اسمِ خویش اسمِ ما و من کرد

Дигар чун нест дастурӣ чаҳ гӯям

دگر چون نیست دستوری چه گویم

Худои наздик ва ту даврӣ , чаҳ гӯям

خدا نزدیک و تو دوری، چه گویم

Баҳақ то бохудии раҳ кӣ тавон барад

به حق تا باخودی ره کِی توان بُرد

Валегар бихўдии ин паии тавон барад

ولی گر بی‌خودی این پی توان بُرد