Гашти ошиқ бар Аёзи он муфлисӣ
گشت عاشق بر ایاز آن مفلسی
Ин сухан шуд фош дар ҳар маҷлисӣ
این سخن شد فاش در هر مجلسی
Чун савораи гаштии андари раҳи аёс
چون سواره گشتی اندر ره ایاس
Май давидии он гадои ҳақи шинос
می‌دویدی آن گدایِ حق‌شناس
Чун ба майдон омадӣ он машки мӯӣ
چون به میدان آمدی آن مشک‌موی
Ринди ҳаргизи ннгрстӣ ҷуз бигӯӣ
رند هرگز ننگرستی جز بگوی
Он сухан гуфтанд бо Маҳмӯди боз
آن سخن گفتند با محمود باز
Кони гадои гашти ошиқ бар Аёз
کان گدایی گشت عاشق بر ایاز
Рўздигр чун ба майдон шуд ғулом
روزِ دیگر چون به میدان شد غلام
Май давиди он ринд дар ишқии тамом
می‌دوید آن رند در عشقی تمام
Чашми дргўӣ Аёз оварда буд
چشم در گویِ ایاز آورده بود
Гӯйе чун гӯии чавгони хӯрда буд
گویی‌ای چون گوی، چوگان خورده بود
Кард пинҳони сӯй ӯ султони нигоҳ
کرد پنهان سویِ او سلطان نگاه
Дид ҷонаш чун ҷӯу рӯйиш чу коҳ
دید جانش چون جو و رویَش چو کاه
Пушт чун чавгону саргардон чу гӯй
پشت چون چوگان و سرگردان چو گوی
Май давид аз ҳар сӯии майдон чу гӯй
می‌دوید از هر سویِ میدان چو گوی
Хондаш Маҳмӯд ва гуфташ эй гадо
خواندش محمود و گفتش ای گدا
Хостии ҳам косагии подшоҳ
خواستی هم‌کاسگیِ پادشاه؟
Ринд гуфташгар гадо ме гӯйем
رند گفتش گر گدا می‌گویی‌ام
Ишқи бозиро зи ту камтари ним
عشق‌بازی را ز تو کمتر نی‌ام
Ишқ ва ифлосаст дар ҳам соягӣ
عشق و اِفلاس است در همسایگی
Ҳаст ин сар , мояи сармоягӣ
هست این سرمایهٔ بی‌سرمایگی
Ишқ аз ифлос мегирад намак
عشق از اِفلاس می‌گیرد نمک
Ишқи муфлисро сазад бе ҳеҷ шак
عشق مفلس را سزد بی‌هیچ شک
Ту ҷаҳони дории дилии афрӯхта
تو جهان داری دلی افروخته
Ишқро бояд чу ман дили сӯхта
عشق را باید چو من دل‌سوخته
Соз васласт инчи ту дорӣу бас
سازِ وصل است اینچه تو داری و بس
Сабр кун дар дарди ҳиҷрони як нафас
صبر کن در دردِ هجران یک نفس
Васлро чандин чаҳсозӣ кору бор
وصل را چندین چه سازی کار و بار؟
Ҳиҷррогар марди ишқии пои дор
هجر را گر مردِ عشقی پای دار
Шоҳ гуфташ эй з ҳастӣ бе хабар
شاه گفتش ای ز هستی بی‌خبر
Ҷумла чун баргӯӣ май дории назар
جمله چون برگوی می‌داری نظر؟
Гуфт зеро гӯ чу ман саргашта аст
گفت زیرا گو چو من سرگشته است
Ман чу ӯ ва ӯ чу ман оғишта аст
من چو او و او چو من آغشته است
Қадари ман ӯ донад ва ман он ӯ
قدرِ من او داند و من آنِ او
Ҳар ду як гӯйем дар чавгон ӯ
هر دو یک گوییم در چوگانِ او
Ҳар ду дар саргаштагӣ афтода ем
هر دو در سرگشتگی افتاده‌ایم
Бесарв бетан ба ҷон устода ем
بی‌سر و بی‌تن، به جان، اِستاده‌ایم
ӯ хабар дорад зи ман , ман ҳам азу
او خبر دارد ز من، من هم ازو
Боз мегӯйем муштии ғами азу
باز می‌گوییم مُشتی غم ازو
Давлатӣ тар омад аз ман гӯии роҳ
دولتی‌تر آمد از من گویِ راه
Косиб ӯро наъли бӯсади гоҳи гоҳ
کَاسبِ او را نعل بوسد گاه‌گاه
Гарчи ҳамчун гӯй бепоу серум
گرچه همچون گوی بی‌پا و سرم
Лек ман аз гӯии меҳнати каши терм
لیک من از گوی محنت‌کش ترم
Гӯии бртни захм аз чавгон хӯрд
گوی بر تن زخم از چوگان خورد
Венаи гадои дил шуда бар ҷон хӯрд
وین گدایِ دل‌شده، بر جان خورد
Гӯй гарчи захм дорад бе қиёс
گوی گرچه زخم دارد بی‌قیاس
Аз пай ӯ май дӯди охири аёс
از پیِ او می‌دَوَد آخر ایاس
Ман агар чаҳ захм дорам беш азу
من اگرچه زخم دارم بیش ازو
Дарпайиам бе ӯ ва ман дар пеши азу
در پیَم بی او و من در پیش ازو
Гӯии гуҳи гуҳ дар ҳузур афтода аст
گوی گَه‌گَه در حضور افتاده است
Венаи гадои пайвастаи давр афтода аст
وین گدا پیوسته دور افتاده است
Охир ӯро чун ҳузурӣ ме расад
آخر او را چون حضوری می‌رسد
Аз паии васлаш сарварӣ ме расад
از پیِ وصلش سُروری می‌رسد
Ман наме ёрами зи васлаши буии барад
من نمی‌یارم ز وصلش بوی بُرد
Гӯй васлӣ ёфт ва аз ман гӯии барад
گوی وصلی یافت و از من گوی بُرد
Шаҳриёраш гуфт эй дарвеши ман
شهریارش گفت ای درویشِ من
Даъвӣ ифлос кардӣ пеши ман
دعویِ افلاس کردی پیشِ من
Гар наме гӯйии дурӯғ эй бе наво
گر نمی‌گویی دروغ ای بی‌نوا
Муфлисии хешро дории гўо
مفلسیِّ خویش را داری گوا؟
Гуфт то ҷони ман буд муфлиси ним
گفت تا جان می‌بُوَد مفلس نی‌ام
Муддаӣам , аҳли ин маҷлиси ним
مدّعی‌ام، اهل این مجلس نی‌ام
Лек агар дар ишқи гирдам ҷон фишон
لیک اگر در عشق گردم جان‌فشان
Ҷон фишондан ҳаст муфлисро нишон
جان فشاندن هست مفلس را نشان
Дар ту эй Маҳмӯди кӯи маънии ишқ
در تو ای محمود کو معنیِّ عشق
Ҷон фишон , варна макун даъвии ишқ
جان فشان، ورنه مَکُن دعویِّ عشق
Ин бигуфт ва буд ҷоняш аз ҷаҳон
این بگفت و بود جانیش از جهان
Дод ҷон бар рӯй ҷонони ногаҳон
داد جان بر رویِ جانان ناگهان
Чун бидод он ринди ҷон бар хоки роҳ
چون بداد آن رند جان بر خاکِ راه
Шуд ҷаҳони Маҳмӯдро зон ғами сиёҳ
شد جهان محمود را زان غم سیاه
Гар ба наздики ту ҷон бозӣаст хирад
گر به نزدیکِ تو جانبازی‌ست خُرد
Ту дро то худ бибинӣ дасти барад
تو درآ تا خود ببینی دستبرد
Гар туро гӯйанд як соъати дарой
گر تُرا گویند یک ساعت درآی
То ту зин раҳ бишинавӣ бонг дароӣ
تا تو زین ره بشنوی بانگِ درای
Чун чунон бепоу саргурдии мудом
چون چنان بی‌پا و سر گردی مدام
Кончи дории ҷумла дар бозии тамом
کآنچه داری جمله در بازی تمام
Чун дроФтӣ , то хабар бошад туро
چون درافتی، تا خبر باشد تُرا
Ақлу ҷони зер ва зибр бошад туро
عقل و جان زیر و زبر باشد تُرا