Он шунӯдии ту ки мардӣ аз риҷол
آن شنودی تو که مردی از رجال
Кард аз Иблиси саргардони савол
کرد از ابلیس سرگردان سؤال
Гуфт фармудат худованди вдўд
گفت فرمودت خداوند ودود
Аз чаҳ одамро накардӣ он суҷуд
از چه آدم را نکردی آن سجود
Гуфт мешуд сўФӣӣ дар манзилӣ
گفت می‌شد صوفیی در منزلی
Буд дар маҳди бзри сангини дилӣ
بود در مهدِ بزر سنگین‌دلی
Моҳи рўӣии духтари султони аҳд
ماه‌رویی دخترِ سلطانِ عهد
БрФтод аз боди ногуҳи пеши маҳд
برفتاد از باد ناگه پیشْ مهد
Чашми сӯфӣ бар ҷамол ӯ фитод
چشمِ صوفی بر جمالِ او فتاد
Оташӣ дар пару бол ӯ фитод
آتشی در پر و بالِ او فتاد
Дид рўӣии коФтобши банда буд
دید رویی کـآفتابش بنده بود
Субҳи содиқро аз он лаби ханда буд
صبح را زان لب لبی پرخنده بود
Дар дили он сӯфии шӯридаи ҳол
در دلِ آن صوفیِ شوریده حال
Оташии баси сахти афканди он ҷамол
آتشی بس سخت افکند آن جمال
Ишқи он султони сари ҷодӯи параст
عشقِ آن سلطان‌سرِ جادو سرشت
Дар дили сӯфӣ ба султонӣ нишаст
در دلِ صوفی به سلطانی نشست
Ҳар замонаши дарди дигар тоза кард
هر زمانش دردِ دیگر تازه کرد
Дасти корӣҳои беандоза кард
دست‌کاری‌های بی‌اندازه کرد
Дил набӯд аз ишқ дар фармон ӯ
دل نبود از عشق در فرمانِ او
Дил шуд ва бархест омад ҷон ӯ
دل شد و برخاست آمد جانِ او
Духтари алқсаҳи азу огоҳ шуд
دختر القصه از او آگاه شد
Пеш маҳдаш хонд то ҳамроҳ шуд
پیشِ مهدش خواند تا همراه شد
Гуфт эй сӯфӣ чаро ҳайрон шудӣ
گفت ای صوفی چرا حیران شدی
Ин чаҳ афтодат ки саргардон шудӣ
وین چه افتادت که سرگردان شدی
Гуфт сӯфиро набошад ҷузи дилӣ
گفت صوفی را نباشد جز دلی
Дили ту барадии инат мушкили мушкилӣ
دل تو بردی اینت مشکل مشکلی
Ишқи ту дили бараду ҷони михўоҳдм
عشقِ تو دل برد و جان می‌خواهدم
Ҷони раҳи ишқати нишони михўоҳдм
جان رهِ عشقت نشان می‌خواهدم
Шӯри мо аз моҳ то моҳӣ расед
شورِ ما از ماه تا ماهی رسید
Ҳин агар фарёд мехоҳӣ расед
هین اگر فریاد می‌خواهی رسید
Гар туам дармон кунӣ ман ҷон барам
گر توام درمان کنی من جان برم
Неи бҷони ту кигар дармон барам
نی به جانِ تو که گر درمان برم
Духтараши гуфто ки чандинӣ магӯӣ
دخترش گفتا که چندینی مگوی
Васли ман дар пардаи чандинии мҷўӣ
وصلِ من در پرده چندینی مجوی
Гарчи ширинӣ ва никўӣим ҳаст
گرچه شیرینی و نیکوییم هست
Дар фишонӣ дар сухан гўӣим ҳаст
دُر فشانی در سخن‌گوییم هست،
Гар ба бинии хоҳарамро як замон
گر ببینی خواهرم را یک زمان
Тир мижгонаш кунад пуштати камон
تیرِ مژگانش کند پشتت کمان
Ончии онро суфиён гӯйанд он
آنچه آن را صوفیان گویند آن
Аз ҷамоли хоҳарами ҷӯянди он
از جمالِ خواهرم جویند آن
Гар ту ҳастӣ сӯфӣ акнӯн он талаб
گر تو هستی صوفی اکنون آن طلب
Варна мардии ҳарзаи гўӣии нони талаб
ورنه مردی هرزه‌گویی نان‌طلب
Бингар акнӯнгар надории боварам
بنگر اکنون گر نداری باورم
Каз пасам меояд инак хоҳарам
کز پسم می‌آید، اینک خواهرم!
Гар бибинӣ рӯй он зебо нигор
گر ببینی رویِ آن زیبا نگار
Нанигарӣ дар рӯй чун ман сад ҳазор
ننگری در رویِ چون من صد هزار
Бингараст охири зи пас он сусти аҳд
بنگریست آخر ز پس آن سست عهد
То фурӯи афканди духтари пеши маҳд
تا فروافکند دختر پیشْ‌مهد
Гуфт агар ошиқи бадии як зарра ӯ
گفت اگر عاشق بدی یک ذره او
Кӣ шудӣ ҳаргиз ба ғайриӣ ғарра ӯ
کی شدی هرگز به غیری غِره او
Сӯфӣ пухта набӯд ӯ хом буд
صوفی پخته نبود او خام بود
Марди дам буд ӯу мурғи дом буд
مردِ دَم بود او و مرغِ دام بود
Хуш буд дар ишқи ман гаштани табоҳ
خوش بوَد در عشقِ من گشتن تباه
Пас ба рӯй дайгарӣ кардани нигоҳ
پس به رویِ دیگری کردن نگاه
Ин чунин касро адаб кардан накӯаст
این‌چنین کس را ادب‌کردن نکو ست
Сари фурӯ афкандан аз гардан накӯаст
سر فروافکندن از گردن نکو ست
Занни чунон барадам ки бас чуст омад ӯ
ظن چنان بردم که بس چست آمد او
Имтиҳонаш кардам ва суст омад ӯ
امتحانش کردم و سست آمد او
Ходимиро хонду гуфто тан бизан
خادمی را خواند و گفتا تن بزن
Зуди сӯфиро бабр гардан бизан
زود صوفی را ببر گردن بزن
То касе дар ишқ чун ман длнўоз
تا کسی در عشقِ چون من دل‌نواز
Нанигарад ҳаргизи басӯии ҳеҷ боз
ننگرد هرگز به سویی هیچ باز
Қиссаи Иблис ва ин қисса якеаст
قصهٔ ابلیس و این قصه یکیست
наменадонам то кро ӣнҷо шаккӣаст
می ندانم تا کرا اینجا شکیست
Гарчи мардӯдаст ҳам навмед нест
گرچه مردودست هم نومید نیست
Лаънат ӯро гӯиё ҷовид нест
لعنت او را گوئیا جاوید نیست
Гарчи ин дам ҳаст навмедяши кор
گرچه این دم هست نومیدیش کار
Дар умедӣ мегузорад рӯзгор
در امیدی میگذارد روزگار