Навбаҳораст ва буд пургулу шодоби чаман

نوبهار است و بود پرگل و شاداب چمن

Ҳамаи гулҳо бшкФтнд ба ғайри азгли ман

همه گل‌ها بشکفتند به غیر از گل من

То ба чанд эй гули нозуки зи чамани дилгирӣ

تا به چند ای گل نازک ز چمن دلگیری

Хез ва бо ман қадамӣ на ба тамошои чаман

خیز و با من قدمی نه به تماشای چمن

Субҳдам бар рухи гул об занад абри баҳор

صبحدم بر رخ گل آب زند ابر بهار

Ту дигар бргл рӯй аз мижгон об мазан

تو دگر بر گل روی از مژگان آب مزن

Шодии душману озори дил дӯст махоҳ

شادی دشمن و آزار دل دوست مخواه

Зон ки чун гиря кунад дӯст , бихандади душман

زآن که چون گریه کند دوست‌، بخندد دشمن

Дили қавии доркаҳи мо низ худоӣ дорем

دل قوی دار که ما نیز خدایی داریم

Каз дили хори дмондгли сад баргу саман

کز دل خار دماند گل صد برگ و سمن

Ҳайф бошад дили озода ба наврӯзи ғамин

حیف باشد دل آزاده به نوروز غمین

Ин ман имрӯз шунидам зи забони сӯсан

این من امروز شنیدم ز زبان سوسن

Ҳафт шин соз макун ҷони ман андари шаби ид

هفت‌شین ساز مکن جان من اندر شب عید

Шиквау шини вшғби шҳқаҳи вшўри вшиўн

شکوه و شین و شغب شهقه و شور و شیون

Ҳафт сини созкн аз сабза ва аз сунбулу себ

هفت‌سین ساز کن از سبزه و از سنبل و سیب

Синҷиди всозу сурӯду саманаи селоӣ ва ман

سنجد و ساز و سرود و سمنو سلوی و من

Бошад ин ҳафт ба ҳамроҳи ту ва дар бар ту

باشد این هفت به همراه تو و در بر تو

Аз қаду чеҳрау холу лаби вгисўу зқн

از قد و چهره و خال و لب و گیسو و ذقن

Ҳафт синро ба яке суфраи дилхоҳи буна

هفت‌سین را به یکی سفرهٔ دلخواه بنه

Ҳафт шинро ба дар хона бадхоҳ фикан

هفت‌شین را به در خانهٔ بدخواه فکن

Субҳ идаст бурун кун зи дили ин торбкӣ

صبح عید است برون کن ز دل این تاربکی

Кохри ин шоми сияҳ , хонаи намояди равшан

کآخر این شام سیه‌، خانه نماید روشن

Расми наврӯз ба ҷойовар ва аз яздони хоҳ

رسم نوروز به جای آور و از یزدان خواه

Коўрди ҳолати мо боз ба ҳолеи аҳсан

کآورد حالت ما باز به حالی احسن

Вагар аз ҳасрати рай ашк фишонӣ ту чунин

وگر از حسرت ری اشک فشانی تو چنین

Исфаҳони ҳам на чунонаст ки брдстии занн

اصفهان هم نه چنان است که بُردستی ظن

Рай агар нест кам аз боғи ҷинони як гандум

ری اگر نیست کم از باغ جنان یک گندم

Исфаҳони низкм аз рай набӯд як арзан

اصفهان نیز کم از ری نبود یک ارزن

Пули хоҷуаши зи хотири стрдгрди малол

پل خواجوش ز خاطر سترد گرد ملال

Шореъи паҳлавӣ аз дили бабради занги мҳн

شارع پهلوی از دل ببرد زنگ محن

Морбинш ки буд нусхае аз ҷинати адан

ماربینش که بود نسخه‌ای از جنت عدن

Азгли лаъл буд ршги иўоқити адан

از گل لعل بود رشک یواقیت عدن

Зинда равад аз асари мастӣ борон гузарад

زنده‌رود از اثر مستی باران گذرد

Сархушу арбадаи ҷӯ рақс куну дстки зан

سرخوش و عربده‌جو رقص‌کن و دستک‌زن

Бешаҳо бар ду лаб равад , чу хати лаби ёр

بیشه‌ها بر دو لب رود، چو خط لب یار

Завқро роҳ гузар гираду дилро доман

ذوق را راه گذر گیرد و دل را دامن

Чори боғаш ки нишонеи зи мулӯк сафавӣ аст

چار باغش که نشانی ز ملوک صفوی‌ست

намедиҳад рӯзу шубони ёд аз он ъҳдкҳн

می‌دهد روز و شبان یاد از آن عهد کهن

Дев монанди , радаи бастаи дарахтони зи ду сӯ

دیو مانند، رده بسته درختان ز دو سو

Чун далерони яли пели тани шери авжан

چون دلیران یل پیل‌تن شیر‌اوژن

Ваон мсоҷдкаҳи баради дили зи буруну зи дарун

وآن مساجد که برد دل ز برون و ز درون

Тоқи бичодаҳи салби гунбади пирӯзаи бадан

طاق بیجاده‌سلب گنبد پیروزه‌بدن

Он яке ҳамчуи яке косаи минои нигун

آن یکی همچو یکی کاسهٔ مینای نگون

Вон дигар чун тели фирӯзаи фарози маъдан

وآن دگر چون تل فیروزه فراز معدن

Сари айвони нигорин з бар тоқи кабӯд

سر ایوان نگارین ز بر طاق کبود

Вон дўглдстаҳ кашида зи ду ҷониби гардан

وآن دو گلدسته کشیده ز دو جانب گردن

Гӯйӣ аФридўн бинишаста бар авранги шаҳӣ

گویی افریدون بنشسته بر اورنگ شهی

Коваи устода ба дастяш ва ба дастии Қоран

کاوه استاده به دستیش و به دستی قارن

Наварӯсӣаст ба ҳафтод қалам карда нигор

نوعروسی‌ست به هفتاد قلم کرده نگار

Тоқ ҳар қсркаҳи бинӣ ба сар ҳар барзан

طاق هر قصر که بینی به سر هر برزن

Аз сафоҳони з чаҳ рӯ сахт нафаврӣ кин шаҳр

از صفاهان ز چه رو سخت نفوری کاین شهر

Банга муҳташамонаст вкримони змн

بنگه محتشمان است و کریمان زمن

Андрбни шаҳри ҳакямон ва адӣбон буданд

اندربن شهر حکیمان و ادیبان بودند

Ҳамагии соҳиби ройу ҳамагии соҳиби фан

همگی صاحب رای و همگی صاحب فن

Наваз даҷол аз ин шаҳр накардааст хурӯҷ

نوز دجال از این شهر نکرده است خروج

Каш нафаврӣ ту чу аФриштаҳ аз аҳрӣман

کش نفوری تو چو افریشته از اهریمن

Ту ба даҷолу Фтнҳои наонаш мангар

تو به دجال و فتن‌های نهانش منگر

Коваро байн ки бурун омад ва зад бехи Фтн

کاوه را بین که برون آمد و زد بیخ فتن

Вари дилати баста ёрон диёраст , бихоҳ

ور دلت بستهٔ یاران دیار است‌، بخواه

Омад кори худ аз борхдои зўолмн

آمد کار خود از بارخدای ذوالمن

Он худоӣ ки зи пероҳани фарзанди азиз

آن خدایی که ز پیراهن فرزند عزیز

Сохт дарбяти ҳузн , чашми падарро равшан

ساخت در بیت حزن‌، چشم پدر را روشن

Чашм равшан кунадат аз рухи ёрони диёр

چشم روشن کندت از رخ یاران دیار

Рост чун дидаи Исроил аз пероҳан

راست چون دیدهٔ اسرائیل از پیراهن

Он худоӣ ки ба Эрони мулкӣ қодир дод

آن خدایی که به ایران ملکی قادر داد

Қодираст ӯ ки турои бози баради сӯии ватан

قادر است او که ترا باز برد سوی وطن

Паҳлавии хусрави ҷмҷмоаҳ ки Эрон шуд азу

پهلوی خسرو جم‌ماه که ایران شد از او

Хурраму тоза чу аз абри баҳории гулшан

خرم و تازه چو از ابر بهاری گلشن