Чу бинишаст бар гоҳи шоҳи Ардашер

چو بنشست بر گاه شاه اردشیر

Биёрост он тахти шопӯри пер

بیاراست آن تخت شاپور پیر

Камари басту эрониёнро бихонад

کمر بست و ایرانیان را بخواند

Бар пояи тахти заррини нишонд

بر پایهٔ تخت زرین نشاند

Чунин гуфт каз даври чархи баланд

چنین گفت کز دور چرخ بلند

Нахоҳам ки бошад касеро газанд

نخواهم که باشد کسی را گزند

Ҷаҳон гар шавад ром бо коми ман

جهان گر شود رام با کام من

Бибинанди тезӣу ороми ман

ببینند تیزی و آرام من

Вари аидўнк бо мо насозад ҷаҳон

ور ایدونک با ما نسازد جهان

Бисозем мо бо ҷаҳони ҷаҳон

بسازیم ما با جهان جهان

Бародари ҷаҳони вижаи моро супурд

برادر جهان ویژه ما را سپرد

Азиро ки фарзанд ӯ буд хирад

ازیرا که فرزند او بود خرد

Фиристам равони варои офарин

فرستم روان ورا آفرین

Ки аз бадсиголон бишуст ӯ замин

که از بدسگالان بشست او زمین

Чу шопӯр шопӯр гардад баланд

چو شاپور شاپور گردد بلند

Шавад назд ӯ гоҳу тоҷи арҷманд

شود نزد او گاه و تاج ارجمند

Сипорам бадви гоҳу тоҷу сипоҳ

سپارم بدو گاه و تاج و سپاه

Ки паймон чунин кард шопӯри шоҳ

که پیمان چنین کرد شاپور شاه

Ман ин тахтро поикор вай ам

من این تخت را پایکار وی‌ام

Ҳамон аз падари ёдгор вай ам

همان از پدر یادگار وی‌ام

Шумо яксара дод ёд оваред

شما یکسره داد یاد آورید

Бакӯшеду ойин ва дод оваред

بکوشید و آیین و داد آورید

Чунон дон ки хӯрдем ва бар мо гузашт

چنان دان که خوردیم و بر ما گذشت

Чу мардии ҳамаи ранҷи мо боди гашт

چو مردی همه رنج ما باد گشت

Чу даҳ соли гетӣ ҳаме дошт рост

چو ده سال گیتی همی داشت راست

Бихӯрад ва бубахшед чизе ки хост

بخورد و ببخشید چیزی که خواست

Наҷуст аз касе божу сову хароҷ

نجست از کسی باژ و ساو و خراج

Ҳаме ройгон дошт он гоҳу тоҷ

همی رایگان داشت آن گاه و تاج

Мар ӯро накукор зон хонданд

مر او را نکوکار زان خواندند

Ки ҳаркаси тани осони азуи монданд

که هرکس تن‌آسان ازو ماندند

Чу шопӯри гашт аз дар тоҷу гоҳ

چو شاپور گشت از در تاج و گاه

Мар ӯро супурди он хуҷастаи кулоҳ

مر او را سپرد آن خجسته کلاه

Нагашт он диловари зи паймони хеш

نگشت آن دلاور ز پیمان خویش

Ба мардӣ нигаҳ дошт сомони хеш

به مردی نگه داشت سامان خویش