Шабӣ зол бинишаст ҳангоми хоб

شبی زال بنشست هنگام خواب

Сухан гуфт бисёр зи афросйоб

سخن گفت بسیار ز افراسیاب

Ҳам аз разми зани номдорони хеш

هم از رزم‌زن نامداران خویش

Вазони паҳлавонону ёрони хеш

وزان پهلوانان و یاران خویش

Ҳаме гуфт ҳарчанд каз паҳлавон

همی‌گفت هرچند کز پهلوان

Буд бахти бедору равшани равон

بود بخت بیدار و روشن روان

Бибояд яке шоҳи хсрўнжод

بباید یکی شاه خسرو‌نژاد

Ки дорад гузаштаи суханҳо биёад

که دارد گذشته سخن‌ها به‌یاد

Ба кирдор киштӣаст кори сипоҳ

به‌کردار کشتی‌ست کار سپاه

Ҳамаш бод ва ҳам бодбони тахти шоҳ

همش باد و هم بادبان تخت شاه

Агар дорадӣ Тӯсу Густаҳми фар

اگر داردی طوس و گستهم فر

Сипоҳасту гардон бисёр мар

سپاه است و گردان بسیار مر

Нзибд баришон ҳамеи тоҷу тахт

نزیبد بر ایشان همی تاج و تخت

Бибояд яке шоҳи бидорбхт

بباید یکی شاه بیداربخت

Ки бошад бадви фараи эзадӣ

که باشد بدو فرهٔ ایزدی

Битобад з дияем ӯ бхрдӣ

بتابد ز دیهیم او بخردی

зи тухм Фаридун биҷустанд чанд

ز تخم فریدون بجُستند چند

Яке шоҳ , зебои тахти баланд

یکی شاه، زیبای تخت بلند

Надиданд ҷузи пӯри тҳмосп зу

ندیدند جز پور طهماسپ زو

Ки зӯр каён дошту фарҳанги гӯ

که زور کیان داشت و فرهنگ گو

Бишуд Қорану мӯбаду марзбон

بشد قارن و موبد و مرزبان

Сипоҳии зи бомину зи грзбон

سپاهی ز بامین و ز گرزبان

Яке муждаи бурданди наздик зу

یکی مژده بردند نزدیک زو

Ки тоҷи Фаридун ба ту гашти нав

که تاج فریدون به تو گشت نو

Сипаҳдори дастон ва яксар сипоҳ

سپهدار دستان و یکسر سپاه

Туро хостанд эй сазовори гоҳ

ترا خواستند ای سزاوار گاه

Чу бишунид зу гуфта мӯбадон

چو بشنید زو گفتهٔ موبدان

Ҳамон гуфта Қорану бхрдон

همان گفتهٔ قارن و بخردان

Биёмад ба наздики Эрони сипоҳ

بیامد به نزدیک ایران سپاه

Ба сар бар ниҳодаи киёнии кулоҳ

به سر بر نهاده کیانی کلاه

Ба шоҳӣ бирав офарин хонд зол

به‌شاهی بر او آفرین خواند زال

Нишаст аз бар тахт зу панҷ сол

نشست از بر تخت زو پنج سال

Куҳан буд бар соли ҳаштод мард

کهن بود بر سال هشتاد مرد

Бидод ва ба хӯбии ҷаҳон тоза кард

به‌داد و به‌خوبی جهان تازه‌کرد

Сипаҳро зи кори бадӣ боз дошт

سپه را ز کار بدی باز داشت

Ки бо поки яздони яке роз дошт

که با پاک یزدان یکی راز داشت

Гирифтан наёраст ва бастан касе

گرفتن نیارست و بستن کسی

Вазон пас надиданд куштани басӣ

وزان پس ندیدند کشتن بسی

Ҳамон бад ки танагии бади андари ҷаҳон

همان بد که تنگی بد اندر جهان

Шудаи хушки хоку гёро даҳон

شده خشک خاک و گیا را دهان

Наомад ҳамеи зи исмони ҳеҷ нам

نیامد همی ز آسمان هیچ نم

Ҳаме баркашиданд нон бо дирам

همی برکشیدند نان با درم

Ду лашкар барон гӯна то ҳашт моҳ

دو لشکر بران گونه تا هشت ماه

Ба рӯй андар оварда рӯй сипоҳ

به روی اندر آورده روی سپاه

Накарданд икрўзи ҷангии гарон

نکردند یک‌روز جنگی گران

На рӯзи ялон буду разми сарон

نه روز یلان بود و رزم سران

зи танагӣ чунон шуд ки чора намонад

ز تنگی چنان شد که چاره نماند

Сипаҳро ҳамеи пуд ва тора намонад

سپه را همی پود و تاره نماند

Сухан рафташон як ба як ҳамзабон

سخن رفتشان یک به‌یک هم‌زبان

Ки аз мост бар мо бади осмон

که از ماست بر ما بد آسمان

з ҳар ду сипаҳ хост фарёду ғў

ز هر دو سپه خاست فریاد و غَو

Фиристода омад ба наздик зу

فرستاده آمد به نزدیک زو

Кигар баҳри мо зини сарои сипанҷ

که گر بهر ما زین سرای سپنج

Наомад ба ҷузи дарду андӯҳу ранҷ

نیامد به جز درد و اندوه و رنج

Биё то бубахшем рӯй замин

بیا تا ببخشیم روی زمین

Саройем як бо дигар офарин

سراییم یک با دگر آفرین

Сари номдорон тиҳӣ шуд зи ҷанг

سر نامداران تهی شد ز جنگ

з танагӣ набад рӯзгори диранг

ز تنگی نبد روزگار درنگ

Бар он барниҳоданд ҳар ду сухан

بر آن برنهادند هر دو سخن

Ки дар дил надоранд кини куҳан

که در دل ندارند کین کهن

Бубахшанд гетӣ ба расм ва ба дод

ببخشند گیتی به رسم و به داد

зи кор гузашта наёранд ёд

ز کار گذشته نیارند یاد

з дарёӣ пайканд то марзи тӯр

ز دریای پیکند تا مرز تور

Азон бахши гетии зи наздику давр

ازان بخش گیتی ز نزدیک و دور

Рўорўи чунин то ба чину хутан

روارو چنین تا به چین و ختن

Супурданд шоҳӣ барон анҷуман

سپردند شاهی بران انجمن

зи марзии куҷои марзи харгоҳ буд

ز مرزی کجا مرز خرگاه بود

Азуи золро дасти кӯтоҳ буд

ازو زال را دست کوتاه بود

Вазин рӯй таркон наҷӯянд роҳ

وزین روی ترکان نجویند راه

Чунин бахш карданд тахту кулоҳ

چنین بخش کردند تخت و کلاه

Сӯии порси лашкар бурун ронад зу

سوی پارس لشکر برون راند زو

Куҳан буд лекин ҷаҳон кард нав

کهن بود لیکن جهان کرد نو

Сӯй Зобулстон бишуд золи зар

سوی زابلستان بشد زال زر

Ҷаҳонӣ гирифтанд ҳар як ба бар

جهانی گرفتند هر یک به بر

Пар аз ғулғул ва раъд шуд кӯҳсор

پر از غلغل و رعد شد کوهسار

Замин шуд пар аз рангу буи ва нигор

زمین شد پر از رنگ و بوی و نگار

Ҷаҳон чун арӯсии расидаи ҷавон

جهان چون عروسی رسیده جوان

Пар аз чашмау боғу оби равон

پر از چشمه و باغ و آب روان

Чу мардум бидорад ниҳоди паланг

چو مردم بدارد نهاد پلنگ

Бигардад замона бирав тору танг

بگردد زمانه بر او تار و تنگ

Маонро ҳама анҷуман кард зу

مهان را همه انجمن کرد زو

Ба додар бар офарин хонд нав

به دادار بر آفرین خواند نو

Фарохӣ ки омад зи танагии падед

فراخی که آمد ز تنگی پدید

Ҷаҳон офарин дошт онро калид

جهان آفرین داشت آن را کلید

Ба ҳар сӯи яке ҷшнгаҳ сохтанд

به هر سو یکی جشن‌گه ساختند

Дил аз кин ва нафрин бипардохтанд

دل از کین و نفرین بپرداختند

Чунин то баромади барин соли панҷ

چنین تا برآمد برین سال پنج

Набуданди огаҳи кас аз дарду ранҷ

نبودند آگه کس از درد و رنج

Ббди бахти эрониёни кндрў

ببد بخت ایرانیان کندرو

Шуд он додгустари ҷаҳондор зу

شد آن دادگستر جهاندار زو