Қӯти шоираи ман саҳар аз фарти малол

قوت شاعرهٔ من سحر از فرط ملال

Мутанаффир шуда аз банда гурезон ме рафт

متنفر شده از بنده گریزان می‌رفت

Нақши хоразму хаёли лаби Ҷайҳун май баст

نقش خوارزم و خیال لب جیحون می‌بست

Бо ҳазорон гила аз малик сулаймон ме рафт

با هزاران گله از ملک سلیمان می‌رفت

намешуд он кас ки ҷуз ӯ ҷони сухан кас нашнохт

می‌شد آن کس که جز او جان سخن کس نشناخت

Ман ҳаме дидам ва аз колбудам ҷон ме рафт

من همی‌دیدم و از کالبدم جان می‌رفت

Чун ҳаме гуфтамаш эй мӯниси деринаи ман

چون همی‌گفتمش ای مونس دیرینهٔ من

Сахт мегуфту дили озурда ва гирён ме рафт

سخت می‌گفت و دل‌آزرده و گریان می‌رفت

Гуфтам : акнӯн , сухани хуш , ки бигӯед бо ман ?

گفتم: اکنون، سخنِ خوش، که بگوید با من؟

ки он шкрлҳҷаҳ ӣ хуш хон хуш алҳон ме рафт

کـ‌آن شکرلَهجه‌ی خوش‌خوانِ خوش‌الحان می‌رَفت

Лоба бисёр намудем ки Марв суд надошт

لابه بسیار نمودم که مرو سود نداشت

Зонка кор аз назари раҳмат султон ме рафт

زانکه کار از نظر رحمت سلطان می‌رفت

Подшоҳои зи сари лутфу карам бозаш хон

پادشاها ز سر لطف و کرم بازش خوان

Чаҳ кунад сӯхта аз ғоят ҳурмон ме рафт

چه کند سوخته از غایت حرمان می‌رفت