Акнӯн агар мо зикру шарҳи ҳол ҳама биорем андари ин китоб , дароз гардад ва агар баъзеро фурӯ гузорем мақсӯд низ брнёид . Акнӯн асомии он ки бӯни андари аҳди ман ва ҳастанд аз оҳоди қавму машойихи эшон аз арбоби маъонӣ ки дуни асҳоб русуманд , андари ин китоб биорам то ба ҳусӯли муроди худ қариб тар бошам , ани шоءи аллоҳ , ъзу ҷл .

اکنون اگر ما ذکر و شرح حال همه بیاریم اندر این کتاب، دراز گردد و اگر بعضی را فرو گذاریم مقصود نیز برنیاید. اکنون اسامی آن که بون اندر عهد من و هستند از آحاد قوم و مشایخ ایشان از ارباب معانی که دون اصحاب رسوم‌اند، اندر این کتاب بیارم تا به حصول مراد خود قریب‌تر باشم، ان شاء اللّه، عزّ و جلّ.

Он чаҳ буданд аз шому Ироқ : шайхи зкии бен ълоء : аз бузургони машойих буду содоти замона . Вайро ёфтам чун шуълае аз шуълаҳои муҳаббат бо оёту бароҳини зоҳиру шайхи бузургвори Абуҷаъфари мҳмдбни алмсбоҳи алсидлонӣ : аз руасои мутасаввифа буду зФонӣ некӯ дошт андари таҳқиқу майлӣ азим дошт ба ҳусайни бен Мансур , ва баъзе аз тасонифи ваии брхўондм . Ва Абулқосими сдсӣ : перӣ бо муҷоҳидату некӯи ҳол буд ,у роъӣу муътақиди даравишон ба эътиқодии некӯ .

آن‌چه بودند از شام و عراق: شیخ زکی بن علاء: از بزرگان مشایخ بود و سادات زمانه. وی را یافتم چون شعله‌ای از شعله‌های محبت با آیات و براهین ظاهر و شیخ بزرگوار ابوجعفر محمدبن المصباح الصّیدلانی: از رؤسای متصوّفه بود و زفانی نیکو داشت اندر تحقیق و میلی عظیم داشت به حسین بن منصور، و بعضی از تصانیف وی برخواندم. و ابوالقاسم سَدُسی: پیری با مجاهدت و نیکو حال بود، و راعی و معتقد درویشان به اعتقادی نیکو.

Аммо аз аҳли Форс : шайхи алшиўх , Абулҳасани солбаҳ : аФсҳи аллсон буд андари тасаввуфу аўзҳи албёни андари тавҳиду вайро калимот маърӯфаст ,у шайхи муршид , Абӯисҳоқи бен шаҳриёр : аз муҳташамони қавм буду сиёсатӣ азим дошту шайхи зариф , Абулҳасани алии бен бикрон : аз бузургони мутасаввифа буду шайхи Абӯмуслим : мардии азизи вақт буду некӯи рӯзгору шайхи абўолФтҳи бен солбаҳ : мари падарро халафии некӯ ва аўмидўораст . Ва шайхи Абӯтолиб : мардии гирифтори калимоти ҳақ буд .

اما از اهل فارس: شیخ الشیوخ، ابوالحسن سالْبِه: افصح اللسان بود اندر تصوّف و اوضح البیان اندر توحید و وی را کلمات معروف است، و شیخ مرشد، ابواسحاق بن شهریار: از محتشمان قوم بود و سیاستی عظیم داشت و شیخ ظریف، ابوالحسن علی بن بکران: از بزرگان متصوّفه بود و شیخ ابومسلم: مردی عزیز وقت بود و نیکو روزگار و شیخ ابوالفتح بن سالْبِه: مر پدر را خلفی نیکو و اومیدوار است. و شیخ ابوطالب: مردی گرفتار کلمات حق بود.

Ва аз ин ҷумлаи ман мари шайхи алшиўху шайхи Абӯисҳоқро надидам .

و از این جمله من مر شیخ الشیوخ و شیخ ابواسحاق را ندیدم.

Аммо аз аҳли қаҳистону озрбоигону табаристону камаш : шайхи шафиқ , фараҷ , маърӯф ба ахии зангоне : мардии некӯи сайру сутӯдаи тариқат буд шайхи вндрӣ : аз бузургони ин тариқатаст ,у азуии хайрот бисёрасту подшоҳи тоиб : мардии айёр буд андари роҳи ҳақ . Ва шайхи Абуабдуллои ҷунайд : перии рафиқ буду муҳтараму шайхи Абутоҳири макшуф : аз аҷалаи вақт буду хоҷаи ҳасани симнон : мардӣ гирифторасту аўмидўору шайхи сҳлкӣ : аз Фҳўлу съолики мутасаввифа буду Аҳмади писари шайхи хрқон : мари падарро халафии некӯ буд . Ва адиби камандӣ : аз содоти замона буд .

اما از اهل قهستان و آذربایگان و طبرستان و کُمش: شیخ شفیق، فرج، معروف به اخی زنگانی: مردی نیکو سیر و ستوده طریقت بود شیخ وندری: از بزرگان این طریقت است، و ازوی خیرات بسیار است و پادشاه تایب: مردی عیار بود اندر راه حق. و شیخ ابوعبداللّه جنید: پیری رفیق بود و محترم و شیخ ابوطاهر مکشوف: از اجله وقت بود و خواجه حسن سمنان: مردی گرفتار است و اومیدوار و شیخ سهلکی: از فحول و صعالیک متصوّفه بود و احمد پسر شیخ خرقان: مر پدر را خلفی نیکو بود. و ادیب کُمندی: از سادات زمانه بود.

Аммо аз аҳли Кирмон : хоҷаи алии бен алҳусайн алсирконӣ : сайёҳи вақт буду асфор некӯ дошту писараши ҳакими мардии азиз буду шайхи Муҳамади бен слмаҳ : аз бузургон вақт бӯдаасту пеш аз вай мактумон бӯдаанд аз авлиёии худои ъзу ҷлу ҷавонону эҳдос умедвор ҳастанд .

اما از اهل کرمان: خواجه علی بن الحسین السیرکانی: سیاح وقت بود و اسفار نیکو داشت و پسرش حکیم مردی عزیز بود و شیخ محمد بن سَلَمَه: از بزرگان وقت بوده است و پیش از وی مکتومان بوده‌اند از اولیای خدای عزّ و جلّ و جوانان و احداث امیدوار هستند.

Аммо аз аҳли хуросон , ки имрӯзи сояи иқбол ҳақ онҷост : шайхи муҷтаҳид , абўолъбоси срмқонӣ буд . Зиндагонӣ хуб дошт ва вақте хуш . Ва хоҷаи Абуҷаъфари мҳмдбни алӣ алҷўинӣаст ки аз бузургону муҳаққиқони ин тайифа бӯдаасту хоҷаи Абуҷаъфари тршизӣ . Аз азизони вақт буду хоҷаи Маҳмӯди ншобўрӣ , муқтадои вақт буду забонӣ некӯ дошту шайхи Муҳамади маъшӯқ , зиндагонии некӯ ва хуб дошт , ҷмраҳи алҳб буд , перии некӯи ботину хуррам . Ва хоҷаи Сайиди Музаффар , писари шайхи Абӯсаид , умедвораст ки муқтадои қавму қиблаи дил ҳо шавад . Ва хоҷаи Аҳмади ҳмодии сарахсӣ . Муборизи вақт буд вмдтии рафиқи ман буд ва аз кори ваии аҷоиб бисёр дидам . Вай аз ҷавонмардони мутасаввифа буду шайхи Аҳмади наҷҷори самарқандӣ ки муқӣми Марв май буд султони замона буд . Ва шайхи Абулҳасани алии бен абии алии алосўд : мари падарро халафии некӯ буду андари рӯзгори худ ягона буд ба улувва ҳиммату сидқи фаросат .

اما از اهل خراسان، که امروز سایهٔ اقبال حق آنجاست: شیخ مجتهد، ابوالعباس سرمقانی بود. زندگانی خوب داشت و وقتی خوش. و خواجه ابوجعفر محمدبن علی الجوینی است که از بزرگان و محققان این طایفه بوده است و خواجه ابوجعفر تُرشیزی. از عزیزان وقت بود و خواجه محمود نشابوری، مقتدای وقت بود و زبانی نیکو داشت و شیخ محمد معشوق، زندگانی نیکو و خوب داشت، جَمْرة الحبّ بود، پیری نیکو باطن و خرم. و خواجه سید مظفر، پسر شیخ ابوسعید، امیدوار است که مقتدای قوم و قبلهٔ دل‌ها شود. و خواجه احمد حمادی سرخسی. مبارز وقت بود ومدتی رفیق من بود و از کار وی عجایب بسیار دیدم. وی از جوانمردان متصوّفه بود و شیخ احمد نجار سمرقندی که مقیم مرو می‌بود سلطان زمانه بود. و شیخ ابوالحسن علی بن ابی علی الاسود: مر پدر را خلفی نیکو بود و اندر روزگار خود یگانه بود به علو همت و صدق فراست.

Ва агар ҷумларо баршумурам аз аҳли хуросон душвор бошад ва ман сесад кас дидам андари хуросон танҳо ки ҳар як машрабӣ доштанд ки яке аз он андари ҳамаи олами бас буд . Ва ин ҷумла аз онаст ки офтоби муҳаббату иқболи тариқати андари толеъ хуросонаст .

و اگر جمله را برشمرم از اهل خراسان دشوار باشد و من سیصد کس دیدم اندر خراسان تنها که هر یک مشربی داشتند که یکی از آن اندر همه عالم بس بُوَد. و این جمله از آن است که آفتاب محبت و اقبال طریقت اندر طالع خراسان است.

Аммо аз аҳли моўроءи алнҳр : хоҷаи эмом , мақбули хосу ом , Абуҷаъфари Муҳамади ибни алҳсни алҳрмӣ : мардии мустамеъ ва гирифторасту ҳимматӣ олӣ дораду рӯзгории софӣу шафқатии тамом бар толибони даргоҳи ҳақ . Ва хоҷаи фақиҳу андари миёни асҳоби худ вҷиаҳ , АбуМуҳамади босғрӣ : рӯзгорӣ некӯ дошту муомилотии қавӣу Муҳамади аилоқӣ , шайхи вақту бузурги замона буду тораки русуму одоту баҳонау хоҷаи ориф , Фариди вақт буду бадеъи аср . Ва алии бен исҳоқ , хоҷаи рӯзгори мардии муҳташам буду забонӣ некӯ дошт .

اما از اهل ماوراء النهر: خواجه امام، مقبول خاص و عام، ابوجعفر محمد ابن الحسن الحرمی: مردی مستمع و گرفتار است و همتی عالی دارد و روزگاری صافی و شفقتی تمام بر طالبان درگاه حق. و خواجهٔ فقیه و اندر میان اصحاب خود وجیه، ابومحمد باثغری: روزگاری نیکو داشت و معاملاتی قوی و محمد ایلاقی، شیخ وقت و بزرگ زمانه بود و تارک رسوم و عادات و بهانه و خواجه عارف، فرید وقت بود و بدیع عصر. و علی بن اسحاق، خواجهٔ روزگار مردی محتشم بود و زبانی نیکو داشت.

Ва ин асомӣ гуруҳеаст ки ҷумларо бидидааму маноқиби як як , худро маълум кардау ҷумла аз аҳл таҳқиқ бӯдаанд .

و این اسامی گروهی است که جمله را بدیده‌‌ام و مناقب یک یک، خود را معلوم کرده و جمله از اهل تحقیق بوده‌اند.

Аммо аз аҳли ғазнӣну суккони он : шайхи ориф ,у андари рӯзгори худ мунсиф , Абулфазли бен асад : перии бузургвор буд ,у вайро бароҳини зоҳиру каромоти зоҳр буд ва чун шуълае буд аз оташи муҳаббат ,у рӯзгораши мабнӣ бар талбис буд . Ва шайхи муҷаррад ва аз алойиқи муфрад , Исмоили алшошӣ : перии муҳташам буд ва бар тариқ маломат рафтӣу шайхи солори табарӣ , аз уламои мутасаввифа буду рӯзгорӣ некӯ дошту шайхи айёру маъдани асрор , Абуабдуллои Муҳамади бен алҳким , алмърўФ ба мурӣд , раҳмаи аллоҳ : аз мисатони ҳазрати қурбати ҳақ буду андари фани худ сонӣ надошту рӯзгораш бар халқи пӯшида буду вайро бароҳин зоҳирасту оёти зоҳр . Ва ба суҳбати рӯзгораши беҳтар будӣ аз он чаҳ ба дидору шайхи муҳтарам ва аз ҷумлаи бузургони мақдам , Саиди бен абии Саиди алъёр : ҳофизи ҳадиси пайғамбар буду умрӣ некӯ ёфту машойих бисёрро бидиду қавии ҳол буд ва бо хабар ; аммо пӯшида рафтӣ , маънии худ ба кас нанамудӣ . Ва хоҷаи бузургвору қоидаи ҳурмату виқор , абўълои абдураҳими бен Аҳмади сафарӣ : азиз қавмасту Сайиди вақту марои дил бо вай некӯ бошаду рӯзгорӣ муҳаззаб дораду ҳоли некӯ ва аз фунуни илм огоҳаст . Ва шайхи аўҳд , қсўраҳи бен Муҳамади алҷрдизӣ : бо аҳли тариқати шафқатӣ тамом дораду мар ҳар якро ба наздики вай ҳурматӣ ҳасту машойихро дидааст .

اما از اهل غزنین و سُکّان آن: شیخ عارف، و اندر روزگار خود منصف، ابوالفضل بن اسد: پیری بزرگوار بود، و وی را براهین ظاهر و کرامات زاهر بود و چون شعله‌ای بود از آتش محبت، و روزگارش مبنی بر تلبیس بود. و شیخ مجرد و از علایق مفرد، اسماعیل الشّاشی: پیری محتشم بود و بر طریق ملامت رفتی و شیخ سالار طبری، از علمای متصوّفه بود و روزگاری نیکو داشت و شیخ عیار و معدن اسرار، ابوعبداللّه محمد بن الحکیم، المعروف به مُرید، رحمه اللّه: از مستان حضرت قربت حق بود و اندر فن خود ثانی نداشت و روزگارش بر خلق پوشیده بود و وی را براهین ظاهر است و آیات زاهر. و به صحبت روزگارش بهتر بودی از آن‌چه به دیدار و شیخ محترم و از جملهٔ بزرگان مقدم، سعید بن ابی سعید العیار: حافظ حدیث پیغمبر بود و عمری نیکو یافت و مشایخ بسیار را بدید و قوی حال بود و با خبر؛ اما پوشیده رفتی، معنی خود به کس ننمودی. و خواجهٔ بزرگوار و قاعدهٔ حرمت و وقار، ابوعلا عبدالرحیم بن احمد سفری: عزیز قوم است و سید وقت و مرا دل با وی نیکو باشد و روزگاری مهذب دارد و حال نیکو و از فنون علم آگاه است. و شیخ اوحد، قَسورة بن محمد الجَردیزی: با اهل طریقت شفقتی تمام دارد و مر هر یک را به نزدیک وی حرمتی هست و مشایخ را دیده است.

Ва ба ҳукми эътиқоди авому уламои он шаҳр , умедворам ки аз пас ин касоне падед оянд ки моро бадишон аътдод бошад ва ин гуруҳеи парокандагон ки андари он шаҳр роҳ ёфтаанду сӯрати ин тариқро қабеҳи гардонида , аз он шаҳр пок гирданд ва он низ қадамгоҳи авлиёи вбзргон дайн шавад , ани шоءи аллоҳи таъолӣ .

و به حکم اعتقاد عوام و علمای آن شهر، امیدوارم که از پس این کسانی پدید آیند که ما را بدیشان اعتداد باشد و این گروهی پراکندگان که اندر آن شهر راه یافته‌اند و صورت این طریق را قبیح گردانیده، از آن شهر پاک گردند و آن نیز قدمگاه اولیا وبزرگان دین شود، ان شاء اللّه تعالی.

Акнӯн бозгардем ба фарқи фарқи эшон андари мазоҳибу баён ҳар яку биллоҳи алъўну алъсмаҳу алсдод .

اکنون بازگردیم به فرق فِرق ایشان اندر مذاهب و بیان هر یک و باللّه العون و العصمة و السّداد.