Қавла , таъолӣ : «у ибоди арраҳмони аллазӣнаи имшўни алии алأрзи ҳўноу إзои хотбҳми алҷоҳлўни қолўои сломо ( ۶۳/олФрқон ) . »
قوله، تعالی: «و عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذینَ یَمْشُونَ عَلَی الأَرضِ هَوْناً وَ إذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلونَ قالُوا سَلاماً (۶۳/الفُرقان).»
Бояд ки толиби ҳақи пайваста бар равиш худ мераваду бидонад ки ҳар қадамӣ ки май наад бар чаҳ май наад он бар вайаст ё аз он вайаст ? агар бар вайаст , истиғфор кунад ва агар аз он вайаст , дар он ҷад кунад то зиёдат шавад .
باید که طالب حق پیوسته بر روش خود می‌رود و بداند که هر قدمی که می‌نهد بر چه می‌نهد آن بر وی است یا از آنِ وی است؟ اگر بر وی است، استغفار کند و اگر از آن وی است، در آن جد کند تا زیادت شود.
Ва аз Довӯди тоӣии разии аллоҳ анҳу меояд ки : рӯзии доруи хӯрда буд вайро гуфтанд : « замонии бад-ӣни саҳни сарои андари шӯ то фоидаи дору зоҳир шавад . » гуфт : « ман шарм дорам ки ба қиёмати худои ъзу ҷли маро савол кунад : чаро қадамӣ чанд бар насиби ҳавоӣ худ наҳодӣ ? лқўлаҳ , таъолӣ : втшҳди أрҷлҳми бмои конўои иксбўн ( ۶۵/ис ) . »
و از داود طائی رضی اللّه عنه می‌آید که: روزی دارو خورده بود وی را گفتند: «زمانی بدین صحن سرای اندر شو تا فایدهٔ دارو ظاهر شود.» گفت: «من شرم دارم که به قیامت خدای عزّ و جلّ مرا سؤال کند: چرا قدمی چند بر نصیب هوای خود نهادی؟ لقوله، تعالی: وتَشهدُ أرجُلُهم بما کانوا یکسِبُون (۶۵/یس).»
Пас дарвеш бояд ки ба муроқибат ва бедорӣ равад сарафканда , ва ба ҳеҷ сӯ нанигарад ҷузи андари баробар рӯй худу роҳ ва агар касе вайро пеш ояд худ родрнкшди мари нгоҳдошти ҷомаи худро ки то бадв боз наёяд ; ки муъминону ҷомаҳои эшон пок бошанд ва ин хслаҳи ҷузи ръўнту хештани пайдо карданӣ набошад ;у боз агар он каси кофар бояд ё палидӣ бар ваии зоҳир буд , раво буд ки худро аз вай нигоҳ дорад ва чун бо ҷамоатӣ меравад қасди пеш рафтан накунаду зиёдат ҷустан ба такаббур ва низ қасди бозпас рафтан накунаду зиёдат ҷустан ба тавозуъу азнмўдни тавозуъ ба мардумон ба мъомлтӣ парҳез кунад ; ки тавозуъро чун бидид , айн такаббур шаваду наъли кафшро то битавонад аз палидҳо нигоҳ дорад ба рӯз ; то худованди таъолӣ ба баракоти он , ҷомаи вайро ба шаб нигоҳ дорад ва бояд ки чун ҷамоатӣ , ва ё як дарвеш , бо касе бошанд андари роҳ бо касе ноистнд ба сухану варои интизори худ нФрмоинд ва оҳиста равад ва шитоб накунад ; ки ба ҳарисон монаду нарм нарм наравад ; ки мутакаббирон монаду гоми тамом наад .
پس درویش باید که به مراقبت و بیداری رود سرافکنده، و به هیچ سو ننگرد جز اندر برابر روی خود و راه و اگر کسی وی را پیش آید خود رادرنکشد مر نگاهداشت جامهٔ خود را که تا بدو باز نیاید؛ که مؤمنان و جامه‌های ایشان پاک باشند و این خصله جز رعونت و خویشتن پیدا کردنی نباشد؛ و باز اگر آن کس کافر باید یا پلیدی بر وی ظاهر بود، روا بود که خود را از وی نگاه دارد و چون با جماعتی می‌رود قصد پیش رفتن نکند و زیادت جستن به تکبر و نیز قصد بازپس رفتن نکند و زیادت جستن به تواضع و ازنمودن تواضع به مردمان به معاملتی پرهیز کند؛ که تواضع را چون بدید، عین تکبر شود و نعل کفش را تا بتواند از پلیدها نگاه دارد به روز؛ تا خداوند تعالی به برکات آن، جامهٔ وی را به شب نگاه دارد و باید که چون جماعتی، و یا یک درویش، با کسی باشند اندر راه با کسی نایستند به سخن و ورا انتظار خود نفرمایند و آهسته رود و شتاب نکند؛ که به حریصان ماند و نرم نرم نرود؛ که متکبران ماند و گام تمام نهد.
Ва дар ҷумла бояд ки равиши толиб пайваста бидон сифат буд ки агар касе гуяд : « куҷо май рӯй ? » бқтъ битавонад гуфт : « إнии зоҳби إлии рабӣ ( ۹۹/олсоФот ) . » ва агар ҷуз чунин бошад рафтани вай бар вай вабол бошад ; аз он чаҳ сиҳҳати хутувот аз сиҳҳат хатарот бошад пас ҳар ки андешаи вай муҷтамаъ бошад мари ҳақро , иқдоми ваии мтобъи андеша вай бошад .
و در جمله باید که روش طالب پیوسته بدان صفت بود که اگر کسی گوید: «کجا می‌روی؟» بقطع بتواند گفت: «إنّی ذاهِبٌ إلی ربّی (۹۹/الصّافّات).» و اگر جز چنین باشد رفتن وی بر وی وبال باشد؛ از آن‌چه صحت خُطُوات از صحت خطرات باشد پس هر که اندیشهٔ وی مجتمع باشد مر حق را، اَقدام وی متابع اندیشهٔ وی باشد.
Ва аз бўизиди разии аллоҳи анҳу ривояти оранд ки гуфт : равиш бар дарвеши нишони ғифлат буд ; ки ҳарчӣ ҳаст худ андари ду қадам ҳосил ояд ки яке бар насибҳои худ наад ва яке бар фармонҳои ҳақи ин як қадамро бардорад ва он дигар бар ҷой бидораду равиши толиби аломати қатъи масофат буду қурби ҳақ ба масофат нест ва чун қурби вай масофатӣ набошад толибро ҷузи қатъи пойҳо андари маҳали сукӯн чаҳ ваҷҳ бошад ?у аллоҳи аълами болсўоб .
و از بویزید رضی اللّه عنه روایت آرند که گفت: روش بر درویش نشان غفلت بود؛ که هرچه هست خود اندر دو قدم حاصل آید که یکی بر نصیب‌های خود نهد و یکی بر فرمان‌های حق این یک قدم را بردارد و آن دیگر بر جای بدارد و روش طالب علامت قطع مسافت بود و قرب حق به مسافت نیست و چون قرب وی مسافتی نباشد طالب را جز قطع پای‌ها اندر محل سکون چه وجه باشد؟ و اللّه اعلم بالصواب.