Дар ҷумлаи шунидани шеър мубоҳаст ,у пайғомбари слии аллоҳи алайҳ ва силам шунидаасту саҳобаи ризвони аллоҳ алайҳим гуфтаанд ва шунида .

در جمله شنیدن شعر مباح است، و پیغامبر صلّی اللّه علیه و سلّم شنیده است و صحابه رضوان اللّه علیهم گفته‌اند و شنیده.

Қол алнабӣ , алайҳи ассалом : « إни ман алшъри лҳкмаҳ , волҳкмаҳи золаи алмؤмни ман ҳайси ваҷдҳо Фҳўи أҳқи баҳо . Аз шеър шеърӣаст ки баҳақ ҳикмат бошаду ҳикмати золаи муъмин буд ки аз вай ғоибаст он ки биёбад бидон аввалӣ тар бошад . »

قالَ النّبیُّ، علیه السّلام: «إنَّ مِنَ الشِّعْرِ لَحِکْمَةً، والْحِکْمَةُ ضالَّةُ المُؤْمِنِ مِنْ حیثُ وَجَدَها فهو أحقُّ بها. از شعر شعری است که بحق حکمت باشد و حکمت ضالّهٔ مؤمن بود که از وی غایب است آن که بیابد بدان اولی تر باشد.»

Ва қавла , алайҳи ассалом : « أсдқи калимаи қолтҳои алъараб , қавл лабед . » рост ва мӯҷазтарин калимае ки араб гуфтаанд қавл лабедаст ки : ҳарчӣ ҷуз худовандаст ҳама ботиласт , қоли алқоӣл :

و قوله، علیه السّلام: «أصدقُ کلمةٍ قالَتْها العربُ، قولُ لبیدٍ.» راست و موجزترین کلمه‌ای که عرب گفته‌اند قول لبید است که: هرچه جز خداوند است همه باطل است، قال القائل:

Ва рӯй Амри бен алшриди ани أбиаҳи рҳмҳоллаҳи ъалиҳумо анаи қол : « إстншднии расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳу силам : ҳилли трўии ман Умияи бен أбии алслти шиӣо . Фоншдтаҳи моӣаҳи қофия ; клмои мррти алии байти қол : ҳайа . Фқоли расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳу силами кодأни ислми фии шеъра . »

و رَوی عَمْرو بن الشَّرَید عَنْ أبیه رحمةاللّه علیهما انّه قال: «إستَنْشَدَنی رسولٌ اللّهِ صلّی اللّه علیه و سلم: هَلْ تَرْوی مِنْ اُمیّةَ بن أبی الصّلت شیئاً. فَاَنَشَدْتُه مائةَ قافیةٍ؛ کلّما مررتُ علی بیتٍ قال: هِیِهِ. فقال رسول اللّه صلّی اللّه علیه و سلم کادَأنْ یَسْلِمَ فی شعرِه.»

« ҳеҷ ривоят кунӣ аз ашъори Умияи бен абии алслт ? » гуфт : балии сдбит ривоят кардаму андари охир ҳар байтӣ ки гуфтамӣ , мегуфтӣ : « ҳайа ; яъне дигар бигӯӣ . » ва монанди ин ривоёт бисёр омадааст аз вай ва аз саҳоба ва умр гуфт , разии аллоҳи анҳу .

«هیچ روایت کنی از اشعار امیة بن ابی الصّلتَ؟» گفت: بلی صدبیت روایت کردم و اندر آخر هر بیتی که گفتمی، می‌گفتی: «هِیهِ؛ یعنی دیگر بگوی.» و مانند این روایات بسیار آمده است از وی و از صحابه و عمر گفت، رضی اللّه عنه.

Ва мардумонро андари ин ғалатҳо афтодааст . Гуруҳе гуфтаанд ки : шунидани ҷумлаи ашъор ҳаромасту рӯзу шаби ғайбат мусулмонон мегӯйанд ,у гуруҳеи ҷумлаи онро ҳалол доранду рӯзу шаби ғазалу сифати зулф ҷонон бишинаванду андари ин бар як дигари ҳуҷаҷи оранду муроди ман исбот он нест .

و مردمان را اندر این غلط‌ها افتاده است. گروهی گفته‌اند که: شنیدن جملهٔ اشعار حرام است و روز و شب غیبت مسلمانان می‌گویند، و گروهی جملهٔ آن را حلال دارند و روز و شب غزل و صفت زلف جانان بشنوند و اندر این بر یک‌دیگر حُجج آرند و مراد من اثبات آن نیست.

Аммо машойихи мутасаввифаи разии аллоҳи анҳуамро андари ин тариқи ҳуҷҷат онаст ки аз пайғамбари алайҳ ассалом пурседанд аз шеър . Вай гуфт , слии аллоҳи алайҳ : « каломи ҳасанаи ҳасану қабеҳаи қабеҳ . » суханӣаст , некӯии он никўбўду зишти он зишт ; яъне ҳарчӣ шунидани он ҳаромаст , чун ғайбату бӯҳтони вФўоҳшу зм касеу калимаи куфр ба назму насри ҳама ҳаром бошад , ва ҳарчӣ шунидани он ба наср ҳалоласт чун ҳикмату мавоъизу истидлоли андари оёти худованду назари андари шавоҳиди ҳақ ба назми ҳам ҳалол бошаду дрҷмлаҳ ҳамчунон ки назари андари ҷамолӣ ки маҳали офат буду бсўдни он мҳзўри ҳаром , шунидани сифат он бидон ваҷҳи ҳаром буд ва он ки инро мутлақ ҳалол гуяд , назму бсўднро ҳалол бояд дошт , онгоҳи он зндқаҳ бошад ва он ки гуяд : « ман андари чашму руху хаду зулфу холи ҳақ май шинавам ва он май талабам ; аз он чаҳ чашму гӯши маҳали вмнбъ илманд » воҷиб кунад ки ин бо дайгарӣ мегуяд : « ман май ббсоўми мари он шахсро ки он яке шунидани сифати он мераво дорад » ва гуяд ки : « андари он ҳақ май талабам . » ки ҳостӣ аз ҳостии аввалӣ тар набошад мари идроки маъниро . Онгоҳи куллияти шариъат ботил шавад ; қавла , алайҳи ассалом : « алъайнони тзнён » , ҳукм ин бархезаду маломат аз бсўдни номаҳрамон мунқатиъ шаваду ҳудӯди шаръӣ соқит гардад ва ин залолат буд .

اما مشایخ متصوّفه رضی اللّه عنهم را اندر این طریق حجت آن است که از پیغمبر علیه السّلام پرسیدند از شعر. وی گفت، صلی اللّه علیه: «کلامٌ حَسَنُه حَسَنٌ و قبیحُه قبیحٌ.» سخنی است، نیکوی آن نیکوبود و زشت آن زشت؛ یعنی هرچه شنیدن آن حرام است، چون غیبت و بهتان وفواحش و ذم کسی و کلمهٔ کفر به نظم و نثر همه حرام باشد، و هرچه شنیدن آن به نثر حلال است چون حکمت و مواعظ و استدلال اندر آیات خداوند و نظر اندر شواهد حق به نظم هم حلال باشد و درجمله همچنان که نظر اندر جمالی که محل آفت بود و بسودن آن محظور حرام، شنیدن صفت آن بدان وجه حرام بود و آن که این را مطلق حلال گوید، نظم و بسودن را حلال باید داشت، آنگاه آن زندقه باشد و آن که گوید: «من اندر چشم و رخ و خدّ و زلف و خال حق می‌شنوم و آن می‌طلبم؛ از آن‌چه چشم و گوش محل ومنبع علم‌اند» واجب کند که این با دیگری می‌گوید: «من می ببساوم مر آن شخص را که آن یکی شنیدن صفت آن می روا دارد» و گوید که: «اندر آن حق می‌طلبم.» که حاسّتی از حاسّتی اولی‌تر نباشد مر ادراک معنی را. آنگاه کلیت شریعت باطل شود؛ قوله، علیه السّلام: «العَیْنانِ تَزْنیانِ»، حکم این برخیزد و ملامت از بسودن نامحرمان منقطع شود و حدود شرعی ساقط گردد و این ضلالت بود.

Ва чун ҷаҳлаи мстсўФи мари мустағриқони мустамеъонро диданд ки месамоъ карданд ба ҳол , пиндоштанд ки ба нафас мекунанд . Чун эшонро бидиданд гуфтанд : « ҳалоласт вогари нестии эшон нкнндӣ . » бидон тақлид карданд , зоҳир барграфтанду ҳақиқати бгзоштнд то худ ҳалок шуданду қавмии ҷҳоли дигарро ҳалок карданд ва ин аз офот замонааст ва ба ҷои худ шарҳи даҳум ба тамомӣ , ани шоءи аллоҳи ъзи вҷл .

و چون جهلهٔ مستصوّف مر مستغرقان مستمعان را دیدند که می سماع کردند به حال، پنداشتند که به نَفْس می‌کنند. چون ایشان را بدیدند گفتند: «حلال است واگر نیستی ایشان نکنندی.» بدان تقلید کردند، ظاهر برگرفتند و حقیقت بگذاشتند تا خود هلاک شدند و قومی جهال دیگر را هلاک کردند و این از آفات زمانه است و به جای خود شرح دهم به‌تمامی، ان شاء اللّه عزّ وجل.