Ихтилофаст миёни машойиху муҳаққиқони андари самоъ .

اختلاف است میان مشایخ و محققان اندر سماع.

Гуруҳе гуфтанд ки : « самоъи олат ғайбатаст » ва далел овараданд ки : « андари мшоҳдт , самоъ маҳол бошад ; ки дӯсти андари маҳали васли дӯст , андари ҳоли назари бадв , мустағнӣ буд аз самоъ ; аз он чаҳ самоъи хабарро буду хабари андари маҳали аёни даврӣу ҳиҷоб ва машғӯлӣ бошад . Пас он олат мубтадӣон бошад то аз парокандагиҳои ғифлат бидон муҷтамаъ шаванд пас ломҳолаҳ муҷтамаъ бидон пароканда шавад . »

گروهی گفتند که: «سماع آلت غیبت است» و دلیل آوردند که: «اندر مشاهدت، سماع محال باشد؛ که دوست اندر محل وصل دوست، اندر حال نظر بدو، مستغنی بود از سماع؛ از آن‌چه سماع خبر را بود و خبر اندر محل عیان دوری و حجاب و مشغولی باشد. پس آن آلت مبتدیان باشد تا از پراکندگی‌های غفلت بدان مجتمع شوند پس لامحاله مجتمع بدان پراکنده شود.»

Ва гуруҳе гуфтанд : « самоъи олат ҳузураст ; аз он чаҳ муҳаббат куллият хоҳад , то кули муҳиб ба маҳбӯб мустағриқ нашавад ваии андари муҳаббати ноқис буд . Пас чунон ки дилро андари маҳали васли насиб муҳаббатасту сарро мшоҳдту рӯҳро васлату танро хизмат , бояд то гӯшро низ насибӣ буд ; чунон ки чашмро руят . » сахт некӯ гуфт шоир дар маҳали ҳазл :

و گروهی گفتند: «سماع آلت حضور است؛ از آن‌چه محبت کلیت خواهد، تا کلِّ محب به محبوب مستغرق نشود وی اندر محبت ناقص بود. پس چنان‌که دل را اندر محل وصل نصیب محبت است و سر را مشاهدت و روح را وصلت و تن را خدمت، باید تا گوش را نیز نصیبی بود؛ چنان‌که چشم را رؤیت.» سخت نیکو گفت شاعر در محل هزل:

Яъне бидиҳ эй дӯсти маро то чашм бибинаду дасти ббсоўд ва ком бичишаду бинии ббўид , онки як ҳостро аз он насиб набошад , пас бигӯӣ ин хамраст то гӯш низ насиб ёбад то ҳамаи ҳавоси ман андари банд он шаванд ва аз он лиззат ёбанд .

یعنی بده ای دوست مرا تا چشم ببیند و دست ببساود و کام بچشد و بینی ببوید، آنک یک حاست را از آن نصیب نباشد، پس بگوی این خمر است تا گوش نیز نصیب یابد تا همه حواس من اندر بند آن شوند و از آن لذت یابند.

Ва гӯйанд : самоъи олат ҳузураст ; ки ғоиби худ ғоибасту ғоиби мункир буду мункири аҳл он набошад .

و گویند: سماع آلت حضور است؛ که غایب خود غایب است و غایب منکر بود و منکر اهل آن نباشد.

Пас самоъ бар ду гӯна бошад : яке ба воситау дигар бевосита . Он чаҳ аз қории шунӯди олат ғайбат бошад он чаҳ аз бории шунӯди олати ҳузур ва аз он буд ки он пер гуфт .

پس سماع بر دو گونه باشد: یکی به واسطه و دیگر بی واسطه. آن‌چه از قاری شنود آلت غیبت باشد آن‌چه از باری شنود آلت حضور و از آن بود که آن پیر گفت.

Махлуқро дар он маҳал нанаҳем ки сухани эшон шинавам , ё ҳадис эшон гӯям . » валлоҳи аълам .

مخلوق را در آن محل ننهیم که سخن ایشان شنوم، یا حدیث ایشان گویم.» واللّه اعلم.