Бидон ки андари шариъату тариқати мари рақсро ҳеҷ аслӣ нест ; аз он чаҳ он лаҳв буд ба иттифоқи ҳамаи уқало чун ба ҷад бошад ва чун ба ҳазл буд луғавӣ ва ҳеҷ кас аз машойихи онро насутӯдаасту андари он ғулув накарда . Ва ҳар асар ки аҳли ҳшўи андари он биоранд , он ҳамаи ботил буд ва чун ҳаракоти ваҷдӣу муомилоти аҳл тўоҷд бидон монанд бӯдааст , гуруҳе аз аҳл ҳазл бидон тақлид кардаанду андари он ғолӣ шуда ва аз он мазҳабии сохта ва ман дидам аз авом гуруҳе мепиндоштанд ки мазҳаби тасаввуфи ҷуз ин нест , он бар даст гирифтанд ;у гуруҳеи асли онро мункир шуданд .

بدان که اندر شریعت و طریقت مر رقص را هیچ اصلی نیست؛ از آن‌چه آن لهو بود به اتفاق همه عقلا چون به جد باشد و چون به هزل بود لغوی و هیچ کس از مشایخ آن را نستوده است و اندر آن غلو نکرده. و هر اثر که اهل حشو اندر آن بیارند، آن همه باطل بود و چون حرکات وجدی و معاملات اهل تواجد بدان مانند بوده است، گروهی از اهل هزل بدان تقلید کرده‌اند و اندر آن غالی شده و از آن مذهبی ساخته و من دیدم از عوام گروهی می‌پنداشتند که مذهب تصوّف جز این نیست، آن بر دست گرفتند؛ و گروهی اصل آن را منکر شدند.

Ва дар ҷумлаи пои бозии шръоу уқало зишт бошад аз аҷҳли мардумону маҳол буд ки афзали мардумон он кунанд .

و در جمله پای بازی شرعاً و عقلاً زشت باشد از اجهل مردمان و محال بود که افضل مردمان آن کنند.

Аммо чун хуфтӣ мари дилро падедор ояду хафақонӣ бар сар султон шавад вақт қӯт гирад ҳоли изтироби худ пайдо кунад тартиб ва русум бархезад . Он изтироб ки падедор ояд на рақс бошад ва на пои бозӣ ва на табъ парвардан ; ки ҷон гудохтан буду сахт давр уфтад он кас аз тариқи савоб ки онро рақс хонд ва давртар он кас ки ҳолатиро ки аз ҳақ беихтиёр вай наёяд вай ба ҳаракати онро ба худ кашаду ҳолати ҳақ ном кунад он ҳолат ки ворид ҳақаст чизеаст ки ба нутқ баён натавон кард . Ман лами изқи лоидрӣ .

اما چون خفتی مر دل را پدیدار آید و خفقانی بر سر سلطان شود وقت قوت گیرد حال اضطراب خود پیدا کند ترتیب و رسوم برخیزد. آن اضطراب که پدیدار آید نه رقص باشد و نه پای بازی و نه طبع پروردن؛ که جان گداختن بود و سخت دور افتد آن کس از طریق صواب که آن را رقص خواند و دورتر آن کس که حالتی را که از حق بی اختیار وی نیاید وی به حرکت آن را به خود کشد و حالت حق نام کند آن حالت که وارد حق است چیزی است که به نطق بیان نتوان کرد. مَنْ لَمْ یَذُقْ لایَدْری.