Бидон ки хирқа кардани ҷомаи андари миёни ин тайифа муътодасту андари маҷмаъҳои бузург ки машойихи бузурги разии анҳуам ҳозир буданд ин кардаанд . Ва ман аз уламо дидам гуруҳе ки бидон мункир буданд ва гуфтанд ки : « раво набошад ҷомаи дурусти пора кардан ва он фасод буд . »
بدان که خرقه کردن جامه اندر میان این طایفه معتاد است و اندر مجمع‌های بزرگ که مشایخ بزرگ رُضِیَ عنهم حاضر بودند این کرده‌اند. و من از علما دیدم گروهی که بدان منکر بودند و گفتند که: «روا نباشد جامهٔ درست پاره کردن و آن فساد بود.»
Ва ин маҳоласт . Фасодӣ ки мурод аз он салоҳ бошад саҳл буду ҳамаи касон низ ҷомаи дурусти бибаранд ва бидӯзанд ; чунон ки маъҳудаст ва ҳеҷ фарқ набошад миёни он ки ҷомае ба сад пора кунанд вбр ҳам дузанду миёни он ки ба панҷ пора кунанд вондр ҳар порае аз он хирқаи роҳати дил муъминӣасту қазои ҳоҷатӣ ки аз он вай бар мураққаъа дузанд .
و این محال است. فسادی که مراد از آن صلاح باشد سهل بود و همه کسان نیز جامهٔ درست ببرند و بدوزند؛ چنان‌که معهود است و هیچ فرق نباشد میان آن که جامه‌ای به صد پاره کنند وبر هم دوزند و میان آن که به پنج پاره کنند واندر هر پاره‌ای از آن خرقه راحت دل مؤمنی است و قضای حاجتی که از آن وی بر مرقعه دوزند.
Ва ҳарчанд ки ҷомаи хирқа карданро андари тариқати ҳеҷ аслӣ нест ва албата андари самоъ дар ҳолат сиҳҳат нишоед кард ; ки он ҷуз ба исроф набошад аммо агар мустамеъро ғалабае падедор ояд чунон ки хитоб аз вай бархезад ва бехабар гардад маъзӯр бошад ; ё чун якеро чунон уфтад , агар ҷамоатӣ бар мувофиқати вай хрФаҳ кунанд раво бошаду ҷумлаи хрқи аҳли ин тариқ бар се гӯна бошад : яке он ки дарвеши худ хирқа кунад ва он андари ҳоли самоъ буд ба ҳукми ғалаба ва он ду гӯна : яке он ки ҷамоату асҳоб ба ҳукми перӣу муқтадоеи ҷомаи вайро хирқа кунанд ва ё андари ҳоли истиғфор аз ҷурмӣу дигари андари ҳоли скр аз ваҷдӣ .
و هرچند که جامه خرقه کردن را اندر طریقت هیچ اصلی نیست و البته اندر سماع در حالت صحت نشاید کرد؛ که آن جز به اسراف نباشد اما اگر مستمع را غلبه‌ای پدیدار آید چنان‌که خطاب از وی برخیزد و بی‌خبر گردد معذور باشد؛ یا چون یکی را چنان افتد، اگر جماعتی بر موافقت وی خرفه کنند روا باشد و جمله خرق اهل این طریق بر سه گونه باشد: یکی آن که درویش خود خرقه کند و آن اندر حال سماع بود به حکم غلبه و آن دو گونه: یکی آن که جماعت و اصحاب به حکم پیری و مقتدایی جامهٔ وی را خرقه کنند و یا اندر حال استغفار از جرمی و دیگر اندر حال سُکْر از وجدی.
Ва мушкилтарин ин ҷумлаи хирқа самоъӣ бошад ва он бар ду гӯна бошад :
و مشکل‌ترین این جمله خرقهٔ سماعی باشد و آن بر دو گونه باشد:
Яке маҷрӯҳу дигари дурусту ҷомаи маҷрӯҳро шарти ду чиз буд : ё бидӯзанд бадв боз диҳанд ин ҷамоат ё ба дарвешии дигар , ва ё мари табаррукро пора пора кунанд ва қисмат кунанд .
یکی مجروح و دیگر درست و جامهٔ مجروح را شرط دو چیز بود: یا بدوزند بدو باز دهند این جماعت یا به درویشی دیگر، و یا مر تبرک را پاره پاره کنند و قسمت کنند.
Аммо чун дуруст бошад бингарем то муроди он дарвеши мустамеъ ки ҷома бияфканад чаҳ бӯдааст . Агар мурод , қўол бӯдааст вайро бошад ва агар мурод , ҷамоат , эшонро ва агар бемурод афтод , ба ҳукм пер бошад то чаҳ фармон диҳад пас агар дарвешро дар он Муродӣ бӯда бошад ба ҳар навъ ки буд аз роҳи мувофиқати ҷамоат шарт набошад ; аз он чаҳ ба ҳар ҳол ки бошад ё ба Муродӣ ё ба изтирории дигаронро андар ӯ ҳеҷ мувофиқат нест . Фомо агар муроди дарвеши ҷамоат буд ё бе муроди дарвеши ҷудо шудааст , мувофиқати асҳоб бо як дигар шарт бошад ; бе мувофиқати ҷумла дуруст наёяд . Ва чун ҷамоат мувофиқатӣ карданд бар чизе , перро нишоед ки ба қўол диҳад ҷомаи даравишон ; аммо раво буд агар муҳибӣ аз он эшон чизе фидо кунаду ҷома ба даравишон боз диҳад ва ё ҳама хирқа кунанд ва қисмат кунанд .
اما چون درست باشد بنگریم تا مراد آن درویش مستمع که جامه بیفکند چه بوده است. اگر مراد، قوال بوده است وی را باشد و اگر مراد، جماعت،ایشان را و اگر بی مراد افتاد، به حکم پیر باشد تا چه فرمان دهد پس اگر درویش را در آن مرادی بوده باشد به هر نوع که بود از راه موافقت جماعت شرط نباشد؛ از آن‌چه به هر حال که باشد یا به مرادی یا به اضطراری دیگران را اندر او هیچ موافقت نیست. فاما اگر مرادِ درویش جماعت بود یا بی مراد درویش جدا شده است، موافقت اصحاب با یک‌دیگر شرط باشد؛ بی موافقت جمله درست نیاید. و چون جماعت موافقتی کردند بر چیزی، پیر را نشاید که به قوال دهد جامهٔ درویشان؛ اما روا بود اگر محبی از آنِ ایشان چیزی فدا کند و جامه به درویشان باز دهد و یا همه خرقه کنند و قسمت کنند.
Ва агар ҷомаи андари ҳоли ғалабаи афтода буд машойихи андари ин мухталифанд бештарӣ гӯйанд қўолро бошад , бар мувофиқати қавли пайғамбар , алайҳи ассалом : « ман қатли қтилои фалаи салба . Ҷомаи мақтӯли қотилро буд . » ва агар ба қўол ндиҳанд аз шарти тариқат берун оянд ва гуруҳе гӯйанд : фармони перро бошаду ихтиёр инаст ; чунон ки он ҷо ба мазҳаби баъзе аз фуқаҳои ҷуз ба изни эмоми ҷомаи мақтӯли қотилро ндиҳанд , ин ҷои ҷуз ба фармони пери ҷома ба қўол ндиҳанд ва агар пер хоҳад ки ба қўоли надиҳад бар вай ҳараҷ набошад . Валлоҳи аълами болсўобу илайҳи алмрҷъу алмоб .
و اگر جامه اندر حال غلبه افتاده بود مشایخ اندر این مختلف‌اند بیشتری گویند قوال را باشد، بر موافقت قول پیغمبر، علیه السّلام:«مَنْ قتلَ قتیلاً فله سَلَبُه. جامهٔ مقتول قاتل را بود.» و اگر به قوال ندهند از شرط طریقت بیرون آیند و گروهی گویند: فرمان پیر را باشد و اختیار این است؛ چنان‌که آن‌جا به مذهب بعضی از فقها جز به اذن امام جامهٔ مقتول قاتل را ندهند، این‌جا جز به فرمان پیر جامه به قوال ندهند و اگر پیر خواهد که به قوال ندهد بر وی حرج نباشد. واللّه اعلم بالصّواب و الیه المرجِعُ و المآبُ.