Гӯйанд султони Маҳмӯди рӯзии бтмошо шуда буд , ва аз саҳрои сӯии шаҳр ҳаме омад , ва дарон ҳол ҳануз амир буд ,у падараши зинда буд , чун бадари дарвоза шаҳр расед чашмаш дар миёни нзоргён бар писарӣ афтод чиркин ҷома бақадр дувоздаҳ сола , аммо сахти некӯ рӯйу турфау зебо буд , тамоми хилқат , муътадили қомат , Аннан боз кашид ва гуфт ин писаракро пеш ман оред , чун биовараданд гуфт эй писари ту чаҳ касе ? ва падар кист ? гуфт падар надорам валикини модарами бФлон маҳалат нишинад , гуфт чаҳ пеша май омӯзӣ ? гуфт қуръон ҳифз мекунам , фармуд то он писаракро ба сарои бурданд , чун султон фурӯд омад писаракро пеш хонд . Ва азу ҳар чизе пурсед , ва чанд кораш фармуд , сахти зираку расида буд ,у иқболаш ёрӣ дод , фармуд то модарашро биовараданд , ва гуфт писари туро қабул кардам , ман ӯро бпрўрм , ту дил аз кор ӯ фориғи дор , модарашро некуӣ ҳо фармуду писарро ҷомҳоء дебо пӯшонед ,у пеши адиби нишонд то хату дониши омухту силаҳу саворӣ ,у писарро гуфт ҳар рӯзи бомдод ки ман ҳануз бор надода бошем бояд ки пеши ман истода бошӣ , писар ҳар бомдоди пагоҳ ба хизмат омадӣ , султон чун аз ҳуҷраи хос берун омадӣ нахуст рӯй ӯ дидӣ ,у мақсӯди султони озмоиши хуҷастагии дидор ӯ буд , сахт хуҷаста омад , чун берун омадӣ аз ҳуҷраи чашм бар вай афгандӣ , ҳар Муродӣ доштӣ он рӯз ҳосил шудӣ , ва ин писарро аз ҷома ва некӯ дошт ҷамолаши яке сад шуд , султон ҳар рӯз ӯро ба хештан наздиктар карду шойистагиҳо аз вай падед меомад ,у султон ӯро неъмат ва хоста медод ва эътимод бирав зиёдат мекард , ва менавохт , неъмату таҷаммули ин ( писар ) бисёр шуд ,у султон аз ишқ ӯ чунон гашт ки як соъат шикеб натавонист буд , ин писарро солаш ба ҳаждаҳ расед ,у ҷамолаши яке даҳ шуд , ва аз муборакии дидор ӯ султонро бисёр корҳоу Фтҳҳоءи бузург даст дод ,у чандини вилоят Ҳиндӯстон бикшод ,у шҳрҳоء хуросон бигирифт ва ба султонӣ бинишаст , магари рӯзии ин писар ба узрии дайртар ба хизмат омад ,у султон бе ӯ тнгдл гашта буд , чун ӯ биёмад аз сари хашм ва итоб гуфт ҳону ҳон , хештанро май шиносӣ ? ҳеҷ доне ки ман туро аз куҷо баргирифтааму бкҷои расонида ? ва аз хостау неъмат чаҳ дорӣ ! турои Зуҳра он бошад ки як соъат аз пеши ман ғоиби шӯй ? чун султон хамӯш гашт гуфт султон бифармоед шунидан , ҳамчунонаст ки мефармоед , ман бандаро аз хок бар гирифт ва бар фалаки расонид , ман як фурӯмоя будам акнӯн ба давлати худованди панҷсад ҳазор динор зиёдат дорам безёъ ва чаҳор поу бандау озод ,у малики бандаро он мартабат ва ҳишмат додааст ки дар давлати худованди пояи ҳеҷ кас аз пояи банда баландтар нест ва бо ин ҳамаи каромат ки бо банда кардааст ва ин неъмат додау бад-ӣни дарҷи расонидаи ҳеҷ сипосу миннат бар банда наниҳад , бар дили хеш наад , ки бандаро аз ҷиҳати дили хеш некӯ медорад ба ду маънӣ , яке аз ҷиҳати онкии дидори банда ба фол гирифт ,у дигар ки ман бандаи тамошогоҳу боғу бӯстони дили маликам , агар малики тамошогоҳи хешро биорояд миннат бар касе набояд ниҳод , ҳар чанд ман банда ба шукру дуо муқобила мекунам . Маликро ҷавоби он писари аҷаб хуш омад ва ӯро бнўохт ва ташриф дод .

گویند سلطان محمود روزی به تماشا شده بود؛ و از صحرا سوی شهر همی آمد. و در آن حال هنوز امیر بود و پدرش زنده بود. چون به در دروازه شهر رسید، چشمش در میان نظارگیان بر پسری افتاد چرکین‌جامه به قدر دوازده ساله اما سخت نیکو-روی و طُرفه و زیبا بود: تمام‌خلقت، معتدل‌قامت. عنان باز کشید و گفت «این پسرک را پیش من آرید». چون بیاوردند گفت «ای پسر! تو چه کسی؟ و پدر کیست؟». گفت «پدر ندارم ولیکن مادرم به فلان محلت نشیند». گفت :چه پیشه می‌آموزی؟». گفت «قرآن حفظ می‌کنم». فرمود تا آن پسرک را به سرا بردند. چون سلطان فرود آمد پسرک را پیش خواند. و ازو هر چیزی پرسید و چند کارش فرمود. سخت زیرک و رسیده بود. و اقبالش یاری داد، فرمود تا مادرش را بیاوردند. و گفت «پسر! تو را قبول کردم،. من او را بپرورم. تو دل از کار او فارغ دار». مادرش را نیکویی‌ها فرمود و پسر را جامه‌ای دیبا پوشانید و پیش ادیب نشاند تا خط و دانش آموخت و سلاح و سواری. و پسر را گفت «هر روز بامداد که من هنوز بار نداده باشیم باید که پیش من ایستاده باشی». پسر هر بامداد پگاه به خدمت آمدی. سلطان چون از حجرهٔ خاص بیرون آمدی نخست روی او دیدی. و مقصود سلطان آزمایش خجستگی دیدار او بود. سخت خجسته آمد. چون بیرون آمدی از حجره، چشم بر وی افگندی؛ هر مرادی داشتی آن روز حاصل شدی. و این پسر را از جامه و نیکو داشت. جمالش یکی صد شد. سلطان هر روز او را به خویشتن نزدیک‌تر کرد و شایستگی‌ها از وی پدید می‌آمد. و سلطان او را نعمت و خواسته می‌داد و اعتماد برو زیادت می‌کرد و می‌نواخت. نعمت و تجمل این (پسر) بسیار شد. و سلطان از عشق او چنان گشت که یک ساعت شکیبا نتوانست بود. این پسر را سالش به هجده رسید و جمالش یکی ده شد و از مبارکی دیدار او سلطان را بسیار کارها و فتحه‌ای بزرگ دست داد. و چندین ولایت هندوستان بگشاد. و شهرهای خراسان بگرفت و به سلطانی بنشست. مگر روزی این پسر به عذری دیرتر به خدمت آمد و سلطان بی او تنگ‌دل گشته بود. چون او بیامد از سر خشم و عتاب گفت «هان و هان! خویشتن را می‌شناسی؟ هیچ دانی که من تو را از کجا برگرفته‌ام و به کجا رسانیده؟ و از خواسته و نعمت چه داری! تو را زَهره آن باشد که یک ساعت از پیش من غایب شوی؟». چون سلطان خموش گشت، گفت «سلطان بفرماید شنیدن. هم‌چنان‌ست که می‌فرماید. منِ بنده را از خاک بر گرفت و بر فلک رسانید. من یک فرومایه بودم. اکنون به دولت خداوند پانصد هزار دینار زیادت دارم. بی‌ضیاع و چهار پا و بنده و آزاد. و ملک بنده را آن مرتبت و حشمت داده است که در دولت خداوند پایهٔ هیچ کس از پایهٔ بنده بلندتر نیست و با این همه کرامت که با بنده کرده است و این نعمت داده و بدین درج رسانیده، هیچ سپاس و منت بر بنده ننهد، بر دل خویش نهد، که بنده را از جهت دل خویش نیکو می‌دارد؛ به دو معنی، یکی از جهت آن که دیدار بنده به فال گرفت، و دیگر که منِ بنده تماشاگاه و باغ و بوستان دل مَلِکم. اگر ملک تماشاگاه خویش را بیاراید منت بر کسی نباید نهاد. هر چند منِ بنده به شکر و دعا مقابله می‌کنم». ملک را جواب آن پسر عجب خوش آمد و او را بنواخت و تشریف داد.

Ва сухани бузургону аҳли ҳақиқат дар маънӣ рӯй некӯ бисёраст , ин миқдор бидон ёд карда шуд то бадоне ки мартабати ин атоу халъати эзади таъолӣ то ба чаҳ ҷойгоҳаст ,у бузургони мар рӯй некӯро чаҳ азиз доштаанд , ва ин китобро аз барои фоли хуб бар рӯй некӯ хатм карда омад , мубораки бод бар нависандау хонанда .

و سخن بزرگان و اهل حقیقت در معنی روی نیکو بسیارست، این مقدار بدان یاد کرده شد تا بدانی که مرتبت این عطا و خلعت ایزد تعالی تا به چه جایگاهست، و بزرگان مر روی نیکو را چه عزیز داشته‌اند، و این کتاب را از برای فال خوب بر روی نیکو ختم کرده آمد، مبارک باد بر نویسنده و خواننده.

Темати бъўни аллоҳу ҳасани тавфиқа

تمت بعون الله و حسن توفیقه

Раби ахтми болхиру алсъодаҳу ассаломау алсҳаҳ

رب اختم بالخیر و السعاده و السلامه و الصحه