Ман ҳеҷ надонам ки марои он ки сиришт

من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

Аз аҳл биҳишт кард ё дӯзахи зишт

از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

Ҷомӣу бутӣу барбатӣ бар лаби кишт

جامی و بتی و بربطی بر لب کشت

Ин ҳарасаи марои нақд ва туро насяи биҳишт

این هرسه مرا نقد و تو را نسیه بهشت