Малико ! ин ммолику убайду ниёзмандон ки ба ниёзҳои содиқ ва ниятҳои холис дар ин мавзеи ҷамъ омадаанд , ба умеди раҳмати ту , ҳамаро ба съодоту муродоти дайну дунёи оростаи дор . Имдоди алтофи худро аз ҳар як бозмгир . Хуфтагони хоби ғифлатро ба танбеҳи лутфи худ бедори гардон . Шаҷараи ниҳод ҳар якро ба самараи тоъоти оростаи гардон . Подшоҳи вақт , шоҳи муаззам , ки млҷоءи ақосӣу адонӣ рӯй заминаст аз тоби офтоби нўоӣбши нигоҳи дор . Қоидаи малики мустақӣмашро ба имдоду ҳифзу аснофи тайиди муассиси дор . Рояти давлаташро ба ояти насру тғрои саодату фирӯзӣу беҳрузии оростаи дор . Ақолими рубъи маскӯнро аз муъаддилату салтанат ӯ солҳои дароз холӣ магардон . Ансори воркони давлатро ки кулоҳи ҷоҳ аз хизмат ӯ ёфтаанду камари тоъат ӯ бар миён доранд , ҳамаро саодату иқболи афзӯни дор .

ملکا! این ممالیک و عبید و نیازمندان که به نیازهای صادق و نیت‌های خالص در این موضع جمع آمده‌اند، به امید رحمت تو، همه را به سعادات و مرادات دین و دنیا آراسته دار. امداد الطاف خود را از هر یک بازمگیر. خفتگان خواب غفلت را به تنبیه لطف خود بیدار گردان. شجرهٔ نهاد هر یک را به ثمرهٔ طاعات آراسته گردان. پادشاه وقت، شاه معظم، که ملجاء اقاصی و ادانی روی زمین است از تاب آفتاب نوائبش نگاه دار. قاعدهٔ ملک مستقیمش را به اَمداد و حفظ و اصناف تائید مؤسّس دار. رایت دولتش را به آیت نصر و طغرای سعادت و فیروزی و بهروزی آراسته دار. اقالیم ربع مسکون را از معدلت و سلطنت او سال‌های دراز خالی مگردان. انصار و ارکان دولت را که کلاه جاه از خدمت او یافته‌اند و کمر طاعت او بر میان دارند، همه را سعادت و اقبال افزون دار.

Маҷлиси мавлонои фалони алмлаҳу аддӣн , насири алислому алмуслимӣн , носеҳи алмулуку алслотин , қомъи албдъаҳ , Носири алшриъаҳ , муншии алнзр , муфтии албшр ки устоди носеҳу мураббии мушфиқи ин дуъогӯӣасту илтифоти хотири мубораки вай ба ҳеҷ ҷо аз аҳволи ин доъӣ ҷудо нест , худовандо , ин оростагии зот ки ӯро додае , сабаби саодати дайну днёўии ваии гардон . Он дуое ки фарз ва ҳатмасту ифтитоҳу хатми сухан ҷуз бидон дуо нишоед , дуои модар ва падараст ки нашаву намодиҳанда ин ниҳоланд . Худовандо эшонро дар паноҳи аФзоли худ осӯдаи дор , ҳамчинонкии ин заъифро ба зери пару ҷиноҳи тарбияти худ бпрўриднд . Ҷиноҳу пурэҳсони худ , бар сари эшон дор .

مجلس مولانا فلان الملهّ و الدیّن، نصیر الاسلام و المسلمین، ناصح الملوک و السلاطین، قامع البدعه، ناصر الشریعه، منشی النظر، مفتی البشر که استاد ناصح و مربی مشفق این دعاگوی است و التفات خاطر مبارک وی به هیچ جا از احوال این داعی جدا نیست، خداوندا، این آراستگی ذات که او را داده‌ای، سبب سعادت دین و دنیاوی وی گردان. آن دعایی که فرض و حتم است و افتتاح و ختم سخن جز بدان دعا نشاید، دعای مادر و پدر است که نشو و نما دهندهٔ این نهالند. خداوندا ایشان را در پناه افضال خود آسوده دار، همچنانکه این ضعیف را به زیر پر و جناح تربیت خود بپروریدند. جناح و پرِ احسان خود، بر سر ایشان دار.

Бузургону хуишону дӯстон ки ӣнҷои ҷамъ омадаанд , ҳамаро дар нури ҳузури раҳмати хеши дор . Ҳамаро ба доруссаломи ҷамъи гардон . ё илоҳи Алъоламин ва ё хайри алносрин , брҳмтк ё арҳми алроҳмин .

بزرگان و خویشان و دوستان که اینجا جمع آمده‌اند، همه را در نور حضور رحمت خویش دار. همه را به دارالسلام جمع گردان. یا اله العالمین و یا خیر الناصرین، برحمتک یا ارحم الراحمین.

Уламои миллату воъизони умматро суннат онаст ки дар ифтитоҳи иқомати ин хабар ба ҳадисӣ аз аҳодӣси тайибаи Сайиди авлод банӣ одам ифтитоҳ кунанд . Акнӯн ин дуъогӯӣ мухлис мехоҳад ки бар ҳамон сироти алмстқим қадам занад ва дар ҳамон минҳоҷи қавӣами сулӯки намояд .

علمای ملت و واعظان امت را سنّت آن است که در افتتاح اقامت این خبر به حدیثی از احادیث طیبهٔ سید اولاد بنی‌آدم افتتاح کنند. اکنون این دعاگوی مخلص می‌خواهد که بر همان صراط المستقیم قدم زند و در همان منهاج قویم سلوک نماید.

Ҳадис : рӯй ани умри бен улхитоби разии аллоҳи анҳу анаи қол : қоли расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳу силам : « ман харҷи ман зли алмъосии илои ъзи алтқўии ағноаҳи аллоҳи бломолу аъзаҳи блоъшираҳ ва ман разии ман аллоҳи болисири ман алрзқи разии аллоҳи анҳу болқлили ман алъамал » .

حدیث: روی عن عمر بن الخطاب رضی الله عنه انه قال: قال رسول الله صلی الله علیه و سلم: «من خرج من ذل المعاصی الی عز التقوی اغناه الله بلامال و اعزه بلاعشیرة و من رضی من الله بالیسیر من الرزق رضی الله عنه بالقلیل من العمل».

Тарҷумаи ҳадису порсии хабар онаст ки амӣралмуъминӣни умри хитоби разии аллоҳи анҳу он мӯҳтасиби шаҳри шариъат , он одили маснади асли тариқат , он мардӣ ки чун дарраи адл дар дасти имзои иқтизоӣ ақл гирифт , Иблисро Зуҳра он набӯд ки дар бозори васвасаи хеш ба таррорӣу дуздӣ , ҷайб дилӣ бишкофад , ки : « ани алшитони лиФри ман зилли умр » ошиқӣ буд бар ҳазрат ки ҳаргизи нифоқ , роҳи вифоқ ӯ назд . Содиқӣ буд дар хизмат ки ҳаргизи даҳри пари мдоҳнт , ба равғани хиёнат , фарқи диёнат ӯ чарб накарда буд .

ترجمهٔ حدیث و پارسی خبر آن است که امیرالمؤمنین عمر خطاب رضی الله عنه آن محتسب شهر شریعت، آن عادل مسند اصل طریقت، آن مردی که چون درهٔ عدل در دست امضای اقتضای عقل گرفت، ابلیس را زهرهٔ آن نبود که در بازار وسوسهٔ خویش به طراری و دزدی، جیب دلی بشکافد، که: «ان الشیطان لیفر من ظلّ عمر» عاشقی بود بر حضرت که هرگز نفاق، راه وفاق او نزد. صادقی بود در خدمت که هرگز دهر پر مداهنت، به روغن خیانت، فرق دیانت او چرب نکرده بود.

« лўлми абъси лбъст ё умр » эй мухотаби хитоб : « ҳсбк » вае мъотби итоб : « ва ман атбък » агар маро ки Муҳамадам ба пайғомбарӣ аз ҳуҷра « лўлоки лмои хилқати алоФлок » беруни нФрстодндӣ , туро ки умрӣ ба ҳукми адл , аҳамияти он будӣ ки бо маншур « блғ » ба майдони рисолати охири замонёни Фрстодндии ин умр ки шамае аз фазойил ӯ шунидӣ , чунин ривоят мекунад аз Сайиди мамолику хоҷаи масолик , он мардӣ ки қамар дар хизмат ӯ камари бастӣ ки : « ақтрбти алсоъаҳу аншқи алқмр » аввали мурғӣ ки дар саҳаргоҳи муҳаббат , нутқ сидқ зад ӯ буд . Пеш аз ҳамаи шароб иттиҳод нӯшеду қабои истеъдоди пӯшед .

«لولم ابعث لبعثت یا عمر» ای مخاطب خطاب: «حسبک» و ای معاتب عتاب: «و من اتبعک» اگر مرا که محمدم به پیغامبری از حجرهٔ «لولاک لما خلقت الافلاک» بیرون نفرستادندی، ترا که عمری به حکم عدل، اهمیت آن بودی که با منشور«بلغ» به میدان رسالت آخر زمانیان فرستادندی این عمر که شمه‌ای از فضایل او شنیدی، چنین روایت می‌کند از سید ممالک و خواجهٔ مسالک، آن مردی که قمر در خدمت او کمر بستی که: «اقتربت الساعه و انشق القمر» اول مرغی که در سحرگاه محبت، نطق صدق زد او بود. پیش از همه شراب اتحاد نوشید و قبای استعداد پوشید.

Ҳануз гузарёни вуҷӯд , дар бозор шуҳуд нанашаста буданд , ҳануз на валвалаи малик буд , на машъалаи фалак , на смк дар зери замини ҷунбида , на смок бар афлок дурахшида , ҳануз наққошони қадари ин сафаи гачандӯд сафи осмонро парда ложвардӣ накашида буданд , ҳануз фароашони қазо , фазои ин чори тоқи аносир дар бидоӣ вуҷӯд назада буданд ки нури вуҷӯди ман ки субҳи шуҳуд буд , аз машриқ « анои арслнок » лмъон намӯда , ба амр « кун » ҳаст гаштам ва ба шароб « қул » масти гаштам то навбати набуввати ман , навбатёни қазо , бар дар саропарда одам назада буданд , ҳеҷ фириштаеро Зуҳра он набӯд ки пояи тахти одамро бабўсад .

هنوز گذریان وجود، در بازار شهود ننشسته بودند، هنوز نه ولولهٔ مَلَکْ بود، نه مشعلهٔ فلک، نه سمک در زیر زمین جنبیده، نه سماک بر افلاک درخشیده، هنوز نقاشان قدر این صفهٔ گچ اندود صف آسمان را پردهٔ لاژوردی نکشیده بودند، هنوز فراشان قضا، فضای این چار طاق عناصر در بیدای وجود نزده بودند که نور وجود من که صبح شهود بود، از مشرق «انا ارسلناک» لمعان نموده، به امر «کن» هست گشتم و به شراب «قل» مست گشتم تا نوبت نبوت من، نوبتیان قضا، بر در سراپردهٔ آدم نزده بودند، هیچ فرشته‌ای را زهرهٔ آن نبود که پایهٔ تخت آدم را ببوسد.

Чун ба олами вуҷӯди омадам , мстхброни рӯзгор ба астФсори ҳол ман омаданд .

چون به عالم وجود آمدم، مستخبران روزگار به استفسار حال من آمدند.

Ки мҳмдои туе одил , туе дар шаҳри шариъат . Гуфтам чаҳ ҷой инаст ! ки ҳамаи пайғомбарони маншури амали тўкил дрмн ёфтаанд . Дами одам , фатҳи Нӯҳ , дарси Идрӣс , мؤонсти Мӯсо , ҳадиси шис , тбҷили Исмоилу хулати халил , ҳама бо манаст .

که محمدا تویی عادل، تویی در شهر شریعت. گفتم چه جای این است! که همهٔ پیغامبران منشور عمل توکیل در من یافته‌اند. دم آدم، فتح نوح، درسِ ادریس، مؤانست موسی، حدیث شیث، تبجیل اسماعیل و خلت خلیل، همه با من است.

Мҳмдо ба чаҳ кори омадае ? омадаам то риндони маҳалати куфрро адаб кунам . Мисатони харобони ширкро ҳади занам .

محمدا به چه کار آمده‌ای؟ آمده‌ام تا رندان محلت کفر را ادب کنم. مستان خرابان شرک را حد زنم.

Рӯзии меҳтари оламу сарвар банӣ адм нишаста буду саҳоба дар пеш ӯ ҳалқа зада , он садиқони содиқ , он хамӯшон нотиқ , розро бо ҳазрат бениёз фиристода буданд то он анқои олами ғайб ба овоз « қул » ояд ва он ҳазор дастони бӯстони маърифат ба шохгл ояд ва навой ошиқонаи бсроиду муроди дайн ва дунё барояд . Меҳтари олам , сари дарҷ дар асрор бикшод ва ин лафз бар нтъи бозаргонони ҷонбози ҷонони талаби маънии ниҳод ва чунин фармуд ки : « ман харҷи ман зли алмъосии илои ъзи алтқўӣ » ҳаркии қадам аз зли маъсият , бе тӯҳмати риёу ғифлат ба саҳрои парҳезгорӣу трскорӣ нааду кимиёии тақворо ба дасти талаби маънӣ бар миси нафаси сҳорەи ғдорەи мкорەи аммораи афканд ва ба қадами муҷоҳидаи сӯии анвор мушоҳида равад , « ағноаҳи аллоҳи бломол » камоли фазли илоҳят ба маҳзи лутфи рубубият , ин бандаро бемол тавонгар гирданд .

روزی مهتر عالم و سرور بنی‌آدم نشسته بود و صحابه در پیش او حلقه زده، آن صدیقان صادق، آن خموشان ناطق، راز را با حضرت بی‌نیاز فرستاده بودند تا آن عنقای عالم غیب به آواز «قل» آید و آن هزار دستان بوستان معرفت به شاخ گل آید و نوای عاشقانه بسراید و مراد دین و دنیا برآید. مهتر عالم، سر دُرج دُر اسرار بگشاد و این لفظ بر نطع بازرگانان جانباز جانان‌طلب معنی نهاد و چنین فرمود که: «من خرج من ذل المعاصی الی عز التقوی» هرکه قدم از ذل معصیت، بی تهمت ریا و غفلت به صحرای پرهیزگاری و ترسکاری نهد و کیمیای تقوی را به دست طلب معنی بر مس نفس سحارۀ غدّارۀ مکّارۀ امّاره افکند و به قدم مجاهده سوی انوار مشاهده رود، «اغناه الله بلامال» کمال فضل الهیت به محض لطف ربوبیت، این بنده را بی مال توانگر گرداند.

Тақвои пероя ӯ гардад , парҳезгории сармоя ӯ бошад . Омилон , тавонгарӣ ба касрат мол донанд .

تقوی پیرایهٔ او گردد، پرهیزگاری سرمایهٔ او باشد. عاملان، توانگری به کثرت مال دانند.

Тавонгарӣ , тавонгарӣ диласт на « алғнӣ , ғании алқлби лоғнии алмол » : аммо ғалат кардаанд ки миФрмоиди меҳтари олами тавонгарӣ мол .

توانگری، توانگری دل است نه «الغنی، غنی القلب لاغنی المال»: اما غلط کرده‌اند که می‌فرماید مهتر عالم توانگری مال.

Дарме чанду динорӣ чанд , аз макони кони фонӣ , ба сунъи сонеъу ибдоъи мубдиъ , глғўнаҳи ҳмрт бар сафаҳот ӯ кашида , рангӣу ҳонгӣ ба вай дода , зарробони раъно , нақшӣу доирае бар вай кашида ва ба кӯраи имтиҳони даровардаи даст ба дасту шаҳр ба шаҳр , гаштан пеша карда , чаҳ лоиқи ъшқбозии бандагони ҳазрату шоҳон бо ғайрат бошад .

درمی چند و دیناری چند، از مکان کان فانی، به صنع صانع و ابداع مبدع، گلغونهٔ حمرت بر صفحات او کشیده، رنگی و هنگی به وی داده، ضرابان رعنا، نقشی و دایره‌ای بر وی کشیده و به کورهٔ امتحان درآورده دست به دست و شهر به شهر، گشتن پیشه کرده، چه لایق عشقبازی بندگان حضرت و شاهان با غیرت باشد‌؟

Оқилони тавонгарӣ аз ин донанд аммо ғалат кардаанд , аммо ошиқони ҳазрати ҳақ , тавонгарӣ аз он донанд ки дар дори алзрби намоз , сбикаҳи розу сиккаи нёздорнд .

عاقلان توانگری از این دانند اما غلط کرده‌اند، اما عاشقان حضرت حق، توانگری از آن دانند که در دار‌الضّرب نماز، سبیکهٔ راز و سکهٔ نیاز دارند.

Овардаанд ки рӯбоҳӣ дар беша Эй рафт . Онҷо таблӣ дид овехта дар паҳлавии дарахти афканда , ва ҳар борӣ ки бодӣ биҷустӣ , шохи дарахт бар табл раседӣ , овози баланд ба гӯш рӯбоҳ омадӣ . Рӯбоҳ чун бузургӣ табл бидиду баландӣ овоз бишунид , аз ҳирси тамаъи дарбаст ки гӯшту пӯст ӯ дархури шахсу овоз ӯ бошад . Ҳамаи рӯз то ба шаб бакӯшед ва ба ҳеҷ корӣ илтифот накард то ба ҳила бисёр ба табл расед ки гирди табли хорҳо буд ва хасмон буданд . Чун бидонҷо расед ва онро бадаред , ҳеҷ чрбўиӣ наёфт . Ҳамчун ошиқони дунё ба шаби ҳангоми марг , навҳа оғоз кард ки :

آورده‌اند که روباهی در بیشه‌ای رفت. آنجا طبلی دید آویخته در پهلوی درخت افکنده، و هر باری که بادی بجستی، شاخ درخت بر طبل رسیدی، آواز بلند به گوش روباه آمدی. روباه چون بزرگی طبل بدید و بلندی آواز بشنید، از حرص طمع دربست که گوشت و پوست او درخور شخص و آواز او باشد. همهٔ روز تا به شب بکوشید و به هیچ کاری التفات نکرد تا به حیلهٔ بسیار به طبل رسید که گرد طبل خارها بود و خصمان بودند. چون بدانجا رسید و آن را بدرید، هیچ چربویی نیافت. همچون عاشقان دنیا به شب هنگام مرگ، نوحه آغاز کرد که:

Аммо равшани чашмони маърифат ва серума кашидагон ҳазрат , дар ин бешаи рӯбоҳ , ба овози табл илтифот накунанд , шикори шикори боқии ҷӯянд .

اما روشن‌چشمان معرفت و سرمه‌کشیدگان حضرت، در این بیشهٔ روباه، به آواز طبل التفات نکنند، شکار شکار باقی جویند.

Онро ки дргўши овози ваҳй « қул »аст , ӯро чаҳ ҷои пурвои овоз дуҳуласт ?

آن را که در گوش آواز وحی «قل» است، او را چه جای پروای آواز دهل است؟

Ва содиқон , нақди дилро азкони ҳақиқати ҷӯянду зари холиси ихлос аз онҷо ҳосил кунанду сикка шуҳуд биравӣ нависанд , ҳусайни Мансури вор , сар дар бозанад , абои язиди вор аз айни ишқ , сикка « субҳонии мо аъзами шаънӣ » бароранд . Неи ҳаркаси ин зарро тавонад дид , ва на ҳар дили ин дард тавонад кашид . Маҳмадӣ бояд то аз чамани Яман аингл чӣанд ки : « ании лأҷди нафаси арраҳмони ман қабл алимн » . Маҷнӯни содиқ бояд то ин рамзи бғмзи орад ки :

و صادقان، نقد دل را از کان حقیقت جویند و زر خالص اخلاص از آنجا حاصل کنند و سکهٔ شهود بر وی نویسند، حسین منصور وار، سر در بازند، ابا یزید وار از عین عشق، سکهٔ «سبحانی ما اعظم شأنی» برآرند. نی هرکس این زر را تواند دید، و نه هر دل این درد تواند کشید. محمدی باید تا از چمن یمن این گل چیند که: «انی لأجد نفس الرحمن من قبل الیمن». مجنون صادق باید تا این رمز به‌غمز آرد که:

эй дӯсти ман ! роҳи бас наздикаст , аммо роҳрўндаҳи бас коҳиласт .

ای دوست من! راه بس نزدیک است، اما راهرونده بس کاهل است.

эй дар ҳамаи кӯйҳо бегона , вай дар ҳама нақдҳо набаҳра , нмидоникаҳи ӣнкор , карданӣаст нигФтнӣ ва ин дунё , гузоштанӣаст , на доштанӣ . Иброҳӣми адҳамро раҳмаи аллоҳи алайҳ май орндкаҳ чун ба роҳи ҳақи ошногшту дидەи дил ӯ ба айби ин ҷаҳони биногшт , ҳарчӣ дошт , дрбохт . Гуфтанд : аброҳимо ! чаҳ афтодат дар диқи рқ , тани бгдохтӣ , ҳарорати марорати ҳиҷр , коми вуҷӯдат талх гардонид ва дар зулфи мусалсали дайн , мӯӣ шудӣ дар мамлакати Балх , ба сабурии талх , шаҳ рух задӣ ?

ای در همهٔ کوی‌ها بیگانه، وی در همهٔ نقدها نَبَهْره، نمی‌دانی‌که این‌کار، کردنی است نیگفتنی و این دنیا، گذاشتنی است، نه داشتنی. ابراهیم ادهم را رحمة اللّه علیه می‌آرندکه چون به راه حق آشنا گشت و دیدۀ دل او به عیب این جهان بینا گشت، هرچه داشت، درباخت. گفتند: ابراهیما! چه افتادت در دقّ رقّ، تن بگداختی، حرارت مرارت هجر، کام وجودت تلخ گردانید و در زلف مسلسل دین، موی شدی در مملکت بلخ، به صبوری تلخ، شه رخ زدی؟

Иброҳӣми адҳами раҳмаи аллоҳ алайҳ мегуяд : зиндонӣ дидаму марои қӯти не , қозӣ одил дидаму марои ҳуҷҷати не . НаДоӣ шунидам : агар малики ҷовидони хоҳӣ , ба кори дро , ва агар васли ҷонони хоҳӣ , аз ҷони бро , агар манъами митлбӣ , ошиқӣ кун , ва агар неъмат мехоҳӣ бандагӣ кун . Ҳудҳуди шӯ то сулаймон , номаи билқис ба ту диҳад . Боди шӯ то ёқӯби хабари васли Юсуф аз ту пурсад . Чун тзрў , рангин мабош .

ابراهیم ادهم رحمة الله علیه می‌گوید: زندانی دیدم و مرا قوت نی، قاضی عادل دیدم و مرا حجت نی. ندایی شنیدم: اگر ملک جاویدان خواهی، به‌کار درآ، و اگر وصل جانان خواهی، از جان برآ، اگر منعم می‌طلبی، عاشقی کن، و اگر نعمت می‌خواهی بندگی کن. هدهد شو تا سلیمان، نامهٔ بلقیس به تو دهد. باد شو تا یعقوب خبر وصل یوسف از تو پرسد. چون تذرو، رنگین مباش.

Ҳудҳуди рӯзӣ чанде аз пеши сулаймон ғоиб шуд . Дар иқлӣми ҷаҳон сафар кард . Дар даврони замон назар кард . Оўозەи малик билқис биоварад . Сулаймон бар тахт малик нишаста буд влшкри сулаймони мустамеъ ва ҳар рӯзи бомдод ки офтоб , сар аз даричаи ақабаи кӯҳи бркрдӣ , теғи зари андӯҳ аз қроб машриқ баркашидӣ , хокёнро халъат нур бахшедӣ ҷину инс ба атрофи тахт сулаймон меомаданд .

هدهد روزی چندی از پیش سلیمان غایب شد. در اقلیم جهان سفر کرد. در دوران زمان نظر کرد. آوازۀ ملک بلقیس بیاورد. سلیمان بر تخت ملک نشسته بود و لشکر سلیمان مستمع و هر روز بامداد که آفتاب، سر از دریچهٔ عقبهٔ کوه برکردی، تیغ زر اندوه از قراب مشرق برکشیدی، خاکیان را خلعت نور بخشیدی جن و انس به اطراف تخت سلیمان می‌آمدند.

Шер , шару шӯри дргзоштаҳ , ки чаҳ миФрмоиӣ ? гург , бо мяш , ошно гашта ки чаҳ май гӯйӣ ? шоҳину тзрўи минқори ниқор дар боқӣ карда ки фармон чист ? агар мӯрӣ дар ҷўФи схрەи смои ғамӣ ва ҳаме гуфтӣ , сулаймон , мазмуни ғам ва ҳаму ҳркотшро бишунидӣу бдонстӣ .

شیر، شر و شور درگذاشته، که چه می‌فرمایی؟ گرگ، با میش، آشنا گشته که چه می‌گویی؟ شاهین و تذرو منقار نقار در باقی کرده که فرمان چیست؟ اگر موری در جوف صخرۀ صما غمی و همی گفتی، سلیمان، مضمون غم و همّ و حرکاتش را بشنیدی و بدانستی.

Рӯзии бод , ба ҳукми тавсанӣ , аз роҳи суръати ҳаракат , дар анбони орад перзанӣ даромад ва он оради перзанро бирехт .

روزی باد، به حکم توسنی، از راه سرعت حرکت، در انبان آرد پیرزنی درآمد و آن آرد پیرزن را بریخت.

Перзан аз таҳаввури бод ба тазаллум ба ҳазрат сулаймон омад ки эй валиаҳди амри ҳақ вае файсали аъоҷиби мақомоту муҳимоти халқ , зани дарвешами бод ки ба ҳукм туаст дар майдон « всхрнолаҳи алриҳ » мешуд , феъл « вирсли алрёҳ » ба расми зоти номаҳсуси худ дар анбони орад ман омад ва орадам бирехт . Товони оради ман аз боди бустон , ё бодро адаб кун , то бори дигари гирд даст раст бева занон нагардад .

پیرزن از تهوّر باد به تظلّم به حضرت سلیمان آمد که ای ولیعهد امر حق و ای فیصل اعاجیب مقامات و مهمات خلق، زن درویشم؛ باد که به حکم توست در میدان «وسخرناله الریح» می‌شد، فعل «ویرسل الریاح» به رسم ذات نامحسوس خود در انبان آرد من آمد و آردم بریخت. تاوان آرد من از باد بستان، یا باد را ادب کن، تا بار دیگر گرد دست‌رست بیوه‌زنان نگردد.

Сулаймон гуфт : ҳам бодро адаб кунам ва ҳам турои змон ва ғаромат бикашам . Бирӯяд аз касби занбили бофии ман , товони орад перзан бидиҳеду бодро ба зиндон ҳабс кунед то бидонед ки бодиро ки на мукаллафаст ва на мухотаб , аз баҳри ҳақи перзанӣ ҳабс мекунанд . Адл « лмни алмалики алиўм » золимонеро ки дили перу ҷавонро ба зулм кабоб кунанд , фурӯ нахоҳад гузоштан «у лотҳсбни аллоҳи ғоФлои ъмои иъмли алзолмўн » .

سلیمان گفت: هم باد را ادب کنم و هم ترا ضمان و غرامت بکشم. بروید از کسب زنبیل‌بافی من، تاوان آرد پیرزن بدهید و باد را به زندان حبس کنید تا بدانید که بادی را که نه مکلّف است و نه مخاطب، از بهر حق پیرزنی حبس می‌کنند. عدل «لمن الملک الیوم» ظالمانی را که دل پیر و جوان را به ظلم کباب کنند، فرو نخواهد گذاشتن «و لاتحسبن الله غافلاً عما یعمل الظالمون».

Ба зоти поки зўолҷлолкаҳи қадам аз қадам барнадоранд рӯзи ҳисоб то аз ъҳдەи ин се суоли беруни нёинд . Чунонкии Сайиди олами миФрмоид : « лоирФъи алмўмни қудамои ани қадам ҳатто исоли ани сулс : ани умраи Фимои аФноаҳу ани шабобаи Фимои аблоаҳу ани молаи ман ин актсбаҳу Фимои анФқаҳ »

به ذات پاک ذوالجلالکه قدم از قدم برندارند روز حساب تا از عهدۀ این سه سؤال بیرون نیایند. چنانکه سید عالم می‌فرماید: «لایرفع المومن قدماً عن قدم حتی یسال عن ثلث: عن عمره فیما افناه و عن شبابه فیما ابلاه و عن ماله من این اکتسبه و فیما انفقه»

Фардои қиёмати ҳеҷ бандҳоиро фурӯ нагузоранд то аз ъҳдەи ин се суол берун наёяд : яке суол кунанд ки умри азизро дарчӣ гузоштӣ ? дувуми онкии ҷавонӣ ба чаҳ чизи расонидӣ ба сар ? сеюм онкии дунёро аз куҷо ҷамъ кардӣ ва ба куҷо ба кори барадӣ ?

فردای قیامت هیچ بنده‌ای را فرو نگذارند تا از عهدۀ این سه سؤال بیرون نیاید: یکی سؤال کنند که عمر عزیز را درچه گذاشتی؟ دوم آنکه جوانی به چه چیز رسانیدی به سر؟ سوم آنکه دنیا را از کجا جمع کردی و به کجا به کار بردی؟

Ҳар касро дар дунё даъвӣаст . Бош то доғи азл бар гӯш муддаӣон зананд ва ин Нидо ба самъи оламёни дрдҳнд ки : « явми тблии алсроӣр » имрӯз рӯзӣаст ки пардаҳоро бардорему ҳамаро ба саҳрои беруни орему ҳамаро забонҳо меҳр кунем : « ҳозои явми лоинтқўн » .

هر کس را در دنیا دعوی است. باش تا داغ عزل بر گوش مدعیان زنند و این ندا به سمع عالمیان دردهند که: «یوم تبلی السرائر» امروز روزی است که پرده‌ها را برداریم و همه را به صحرا بیرون آریم و همه را زبان‌ها مهر کنیم: «هذا یوم لاینطقون».

Дар талаб , пӯянда чун бод бош . Заҳри беморяш чун шукри нўшкн . Дилро бигӯӣ то офиятро бадрӯд кунад . Танро бигӯӣ то саломатро тбро диҳад ки ҳаркии хонае бар лаби дрёкнд , мавҷ бисёр бинаду ҳаркии даъвӣ муҳаббат кунад , заҳри балоу меҳнат бисёр чшд .

در طلب، پوینده چون باد باش. زهر بیماریش چون شکر نوش‌کن. دل را بگوی تا عافیت را بدرود کند. تن را بگوی تا سلامت را تبرا دهد که هرکه خانه‌ای بر لب دریاکند، موج بسیار بیند و هرکه دعوی محبت کند، زهر بلا و محنت بسیار چشد.

Қрأ алмқрӣ биор эй мақарӣ , слосли ҷлоҷли аҷзои ошиқонро ба алҳон қуръон биҷунбон . Бигӯ ки : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим .

قرأ المقری بیار ای مقری، سلاسل جلاجل اجزای عاشقان را به الحان قرآن بجنبان. بگو که: بسم الله الرحمن الرحیم.

Бисмии аллоҳи номи он мулкӣаст ки растгории бандагон дар ризоӣ ӯст . Ҳаркиро ъзӣаст , аз файз фазл ӯст ҳар киро злӣаст , аз камол адл ӯст бақои оламён ба машйат ӯст . Фанои одамиён ба иродат ӯст . Ҳар куҷо азизӣаст , оростаи халъат карам ӯст , ҳркҷо залилӣаст , хаста қаҳр ӯст аз зери зуннори борӣк ки бар миёни бегонагон бастааст , ин овоз меояд ки : «у ҳўи алъзизи алқдир » аз решаи тилсонкаҳ бар китфи орифон афкандааст ин овоз май оидкаҳ : «у ҳўи аллтиФи алхбир » .

بسم الله نام آن ملکی است که رستگاری بندگان در رضای اوست. هرکه را عزّی است، از فیض فضل اوست هر که را ذلّی است، از کمال عدل اوست بقای عالمیان به مشیت اوست. فنای آدمیان به ارادت اوست. هر کجا عزیزی است، آراستهٔ خلعت کرم اوست، هرکجا ذلیلی است، خستهٔ قهر اوست از زیر زنّار باریک که بر میان بیگانگان بسته است، این آواز می‌آید که: «و هو العزیز القدیر» از ریشهٔ طیلسان‌که بر کتف عارفان افکنده است این آواز می‌آیدکه: «و هو اللطیف الخبیر».

Бисмии аллоҳи он номӣаст ки билқисро дар аҳди сулаймон аз дасти талбиси Иблиси бозстд . Сулаймон чун бишунид ки билқис дар шаҳри сабо , халқиро мусаххар худкардааст ва аз роҳи ҳақ ба ботил мебарад , нома Эй бинвишт дар ду ангушти хат ки : « анаи ман сулаймону анаи бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » , ҳудҳудро пайки сохт ба расӯлӣ аз ҳазрати хеш ба вилояти он гумроҳон фиристод то он мунқатиъони бодияи тӯҳматро ба нури машъалаи ҳидоят аз зулмат залолат барраанду билқисро аз дасти талбиси Иблис ба саҳрои таҳқиқу тақдиси орад .

بسم الله آن نامی است که بلقیس را در عهد سلیمان از دست تلبیس ابلیس بازستد. سلیمان چون بشنید که بلقیس در شهر سبا، خلقی را مسخر خود کرده است و از راه حق به باطل می‌برد، نامه‌ای بنوشت در دو انگشت خط که: «انه من سلیمان و انه بسم الله الرحمن الرحیم»، هدهد را پیک ساخت به رسولی از حضرت خویش به ولایت آن گمراهان فرستاد تا آن منقطعان بادیهٔ تهمت را به نور مشعلهٔ هدایت از ظلمت ضلالت برهاند و بلقیس را از دست تلبیس ابلیس به صحرای تحقیق و تقدیس آرد.

Он мурғаки заъиф ба пурфар , бар авҷи ҳаво тайрон кард , дар вилоят залолат шуд . Бргўшаҳи кнгрەи айвон билқис нишаст . Раҳ меҷуст то ба ҳазрати билқис дар равад равзанӣ дид , аз хилвати хонаи билқис ба саҳрои бозгшодаҳ . Бидон равзани дрприд . Билқисро хуфта дид . Номаи даъвати барканораши ниҳод ва ба минқор , захмӣ бар сина билқис зад ва ба назораи дргўшаҳи тоқ иштиёқ нишаст .

آن مرغک ضعیف به پرِ فر، بر اوج هوا طیران کرد، در ولایت ضلالت شد. بر گوشهٔ کنگرۀ ایوان بلقیس نشست. ره می‌جست تا به حضرت بلقیس در رود‌؛ روزنی دید، از خلوت‌خانهٔ بلقیس به صحرا بازگشاده. بدان روزن درپرید. بلقیس را خفته دید. نامهٔ دعوت بر کنارش نهاد و به منقار، زخمی بر سینهٔ بلقیس زد و به نظاره در گوشهٔ طاق اشتیاق نشست.

Билқис аз хоб дарҷаст , ларза бар вуҷӯдаши афтода ки ин , ки тавонад буд ки ба чандини ҳиҷобу дарбанди даройад ва моро ба қаҳри захми хеш бедор кунад ? хасмӣ азим бошад ки ба чандини айвонҳои ҳсин ва дар бандҳои оҳанӣни даргузаради сари бркрди вксиро надид . Мутаҳайир шуд . Номае дар даъват мусулмонӣ дид барканораши афтода . Номаро бозкрд , сатрӣ дид набшаи чашмаш бар нуқтаи бои бисми аллоҳ афтод . Дилаш дар самим сина мем шуъла Эй зад . Кебеки дилаш , сайди боз имон шуд . Гуфт : охири ин номаро пайкӣ бибояду чашмро бимолиди вгрди хона назар мекард , ногаҳон , мурғ заъиф дид бргўшаҳи тоқ сарой нишаста . Бо худгуфт : пайки ин нома , ин мурғ бошад ? эй аҷаб , пайкии бад-ӣни кӯчакӣу пайғомии бад-ӣни азимӣ !

بلقیس از خواب درجست، لرزه بر وجودش افتاده که ‌«این، که تواند بود که به چندین حجاب و دربند درآید و ما را به قهر زخم خویش بیدار کند؟ خصمی عظیم باشد که به چندین ایوان‌های حصین و در بندهای آهنین درگذرد‌»‌ ؛ سر برکرد و کسی را ندید. متحیّر شد؛ نامه‌ای در دعوت مسلمانی دید بر کنارش افتاده‌؛ نامه را بازکرد، سطری دید نبشه‌؛ چشمش بر نقطهٔ بای بسم الله افتاد. دلش در صمیم سینهٔ میم شعله‌ای زد. کبک دلش، صید باز ایمان شد. گفت: «آخر این نامه را پیکی بباید» و چشم را بمالید و گِرد خانه نظر می‌کرد، ناگهان، مرغی ضعیف دید بر گوشهٔ طاق سرای نشسته. با خود گفت: پیک این نامه، این مرغ باشد؟ ای عجب، پیکی بدین کوچکی و پیغامی بدین عظیمی!

эй дӯстони ман ! муроди ман аз сулаймон , ҳазрат ҳақасту мурод аз билқис , нафаси амморау мурод аз ҳудҳуд , ақласт ки дргўшаҳи сарои билқиси нафас ҳар лаҳзаи минқори андешае дар сина билқис мезанад ва ин билқиси нафасро аз хоби ғифлат бедор мекунаду нома бар ӯ арз мекунад .

ای دوستان من! مراد من از سلیمان، حضرت حق است و مراد از بلقیس، نفس امّاره و مراد از هدهد، عقل است که در گوشهٔ سرای بلقیس نفس هر لحظه منقار اندیشه‌ای در سینهٔ بلقیس می‌زند و این بلقیس نفس را از خواب غفلت بیدار می‌کند و نامه بر او عرض می‌کند.

Ва нФънои аллоҳи аёноу аёкму слии аллоҳ алӣ набино Муҳамаду ?алаи аҷмъин .

و نفعنا الله ایانا و ایاکم و صلی الله علی نبینا محمد و آله اجمعین.