эй мулкӣ ки зотати боқӣ ва қоимасту мулкӣу давлатӣ ки ту бахше доимаст , малики тавҳидмон ту додае бе собиқаи хизмат ва бе лоҳқаҳи тоъат , тоҷи заррин « влқдкрмно » бар фарқи мо ниҳодае , ба ношукрии мо ва ба тақсири мо ба тороҷи қаҳр аз сармои брмгир . Душмани Иблис ба қасди мо , гирди мо такопуӣ мекунад макрҳо май андешад то ҷомаи ошноӣу халъати рўшноӣӣ аз сармо баркашад . эй холиқи душману дӯст ! ин бандагонро душмани ком ӯ магардон . Дӯсти шафиъу нури рафеъи пайғомбари мости салавоти аллоҳи алайҳи камари шафоат бар миён бастаасту бргўшаҳи сироти истода то змрەи умматро аз дӯди азоб , бсломт гузаронад . Он офтоби оламу раҳмат банӣ одамро бар мо мушфиқу меҳрбони гардон ва ба саттории хеши моро аз ӯ хаҷал магардон . эй малики туро аз савоб додани мутӣъони зӣонеи не , ва аз азоб кардани муҷримони судии не ! ба ҳақи ҷигарҳои кабоб гашта аз тоби оташи муҳаббати ту ки ҷигари моро ба оташи фироқи абад сӯхта магардон . Ҳарчӣ хоҳӣ , туоне кард ва ҳар итоб ки фармое , сазовори онему ҷузи фазлу раҳмати ту ҳила ва чора ндонем , эй чорагар бечорагон вае паноҳи оворагон ! сояи лутфи абадӣ бар сар мо андозу анъоми омат ки дили дӯстонро садаф дар тўҳидкрдаҳаст , олоиши моро бидон анъом , ороиши гардон . Садафи дили моро ба дасти талаф , азоби мада . Пеши халафу салафи моро расво макун . Чун ҷаҳон бком туасту фалак ғулом туасту қоҳирони осмону замин мақҳур тавонаду нироти дурахшон , гадоӣ нур тавонаду мулӯку салотини закоти хори давлат Мансур тавонад , аз чунин давлатӣ ки моро воқиф кардӣ маҳрӯм магардон , моро тамом аз худ , бихўдгрдон .

ای ملکی که ذاتت باقی و قایم است و ملکی و دولتی که تو بخشی دایم است، مُلک توحیدمان تو داده ای بی سابقهٔ خدمت و بی لاحقهٔ طاعت، تاج زرین «ولقدکرمنا» بر فرق ما نهاده ای، به ناشکری ما و به تقصیر ما به تاراج قهر از سرما برمگیر. دشمن ابلیس به قصد ما،گرد ما تکاپوی می کند مکرها می اندیشد تا جامهٔ آشنایی و خلعت روشنائی از سرما برکشد. ای خالق دشمن و دوست! این بندگان را دشمن کام او مگردان. دوست شفیع و نور رفیع پیغامبر ماست صلوات الله علیه کمر شفاعت بر میان بسته است و برگوشهٔ صراط ایستاده تا زمرۀ امت را از دود عذاب، بسلامت گذراند. آن آفتاب عالم و رحمت بنی آدم را بر ما مشفق و مهربان گردان و به ستاری خویش ما را از او خجل مگردان. ای مُلک تو را از ثواب دادن مطیعان زیانی نی، و از عذاب کردن مجرمان سودی نی! به حق جگرهای کباب گشته از تاب آتش محبت تو که جگر ما را به آتش فراق ابد سوخته مگردان. هرچه خواهی، توانی کرد و هر عتاب که فرمایی، سزاوار آنیم و جز فضل و رحمت تو حیله و چاره ندانیم، ای چاره گر بیچارگان و ای پناه آوارگان! سایهٔ لطف ابدی بر سر ما انداز و انعام عامت که دل دوستان را صدف دُرِ توحیدکرده است، آلایش ما را بدان انعام، آرایش گردان. صدف دل ما را به دست تلف، عذاب مده. پیش خَلَف و سَلف ما را رسوا مکن. چون جهان بکام توست و فلک غلام توست و قاهران آسمان و زمین مقهور تواند و نیّرات درخشان،گدای نور تواند و ملوک و سلاطین زکات خوار دولت منصور تواند، از چنین دولتی که ما را واقف کردی محروم مگردان، ما را تمام از خود، بیخودگردان.

Бодەи ишқ дар даҳ эй соқӣ то шавад лофи ақл дар боқӣ

بادۀ عشق در ده ای ساقی       تا شود لاف عقل در باقی

Аз он шаробӣ ки дар рӯзи аласт , зарроти арвоҳ , масти вор « балӣ » гуфтанд , тамом бар мо рез , моро аз дасти садҳазори андешау васвасаи бози хар .

از آن شرابی که در روز الست، ذرات ارواح، مست وار «بلی» گفتند، تمام بر ما ریز، ما را از دست صدهزار اندیشه و وسوسه باز خر.

эй соқӣ аз он бода ки аввал додӣ ратлии ду дар андоз ва бифзо шодӣ

ای ساقی از آن باده که اول دادی       رطلی دو در انداز و بیفزا شادی

ё чошнӣӣ аз он набоист намӯд ё маст ва хароб кун чу сар бикшодӣ

یا چاشنئی از آن نبایست نمود      یا مست و خراب کن چو سر بگشادی

Оғозу ифтитоҳи ин хабар ба ҳадисӣ кунем аз ахбори хуши осори сарвару меҳтару беҳтари оламу одам , расӯли сиқлин , офтоби кунин , раҳмати олам , фахр банӣ одам , онкии пеш аз онкии офтоби вуҷӯдаш аз машриқи об вгл барояд , осори нураш чун субҳ , оламро аз нур пуркарда буд . Чунонкӣ май оўрндкаҳи қаҳтии афтода буд дрмкаҳи пеш аз ин , кофарон ба наздики Абдулмуталлиби омдндкаҳи охири тадбир ин чист ? касе боистӣ ки ҳалқа дар раҳмати бҷнбонидӣ ва бар дар қазои тқозокрдӣ ки оташи қаҳт , дӯд аз халқ баровард , ҳам акнӯн на ҳайвон монад ва на набот , ҳам акнӯн нафй шавад хиттаи исбот . Абдулмуталлиб гуфт : марои борӣ на бар осмон обрӯӣаст ва на дар замин , аммо нурӣ буд дар пешонии ман аз адани аданони омада бар нофи абди мноФ , гзркрдаҳ , онро ба вадиат ба Абдуллоҳ доданд . Абдуллоҳ ба амонат ба эминаи српд . Акнӯн он нур ба олами зуҳӯр омадааст . ӯро биёред то ба ҳурмат ӯ аз худои борони хоҳем , бошдкаҳ ба давлат ӯ корӣ бароред .

آغاز و افتتاح این خبر به حدیثی کنیم از اخبار خوش آثار سرور و مهتر و بهتر عالم و آدم، رسول ثقلین، آفتاب کونین، رحمت عالم، فخر بنی آدم، آنکه پیش از آنکه آفتاب وجودش از مشرق آب وگِل برآید، آثار نورش چون صبح، عالم را از نور پرکرده بود. چنانکه می آورندکه قحطی افتاده بود درمکه پیش از این،کافران به نزدیک عبدالمطلب آمدندکه آخر تدبیر این چیست؟کسی بایستی که حلقهٔ در رحمت بجنبانیدی و بر در قضا تقاضاکردی که آتش قحط، دود از خلق برآورد، هم اکنون نه حیوان ماند و نه نبات، هم اکنون نفی شود خطهٔ اثبات. عبدالمطلب گفت: مرا باری نه بر آسمان آبروی است و نه در زمین، اما نوری بود در پیشانی من از عدن عدنان آمده بر ناف عبد مناف،گذرکرده، آن را به ودیعت به عبدالله دادند. عبدالله به امانت به ایمنه سرپد. اکنون آن نور به عالم ظهور آمده است. او را بیارید تا به حرمت او از خدا باران خواهیم، باشدکه به دولت او کاری برآرید.

Муҳамад ( с )ро биовараданд . Абдулмуталлиби пеш ӯ бархест , ӯро дарсадри нишонд .

محمد (ص) را بیاوردند. عبدالمطلب پیش او برخاست، او را درصدر نشاند.

Гуфтанд : тифлиро бар садр менишоне ?

گفتند: طفلی را بر صدر مینشانی؟

Гуфт : оре агар чаҳ басӯрат ман дар садр нишастаам , аммо аз боргоҳи маънии ғулғулаи мишнўм ки ӯ ба садр аз ту ҳақ тараст . Баъд аз он Абдулмуталлиб ӯро бнўохт , чунонкии подшоҳи зодагонро бандагон менавозанд ва ба дар хона каъба оварад . Бо ӯ бозӣ мекард ва ӯро бармеи андохт , чунонкӣ одатаст ки Тифлонро ба бозӣ ба даст барандозанд вагуфт : эй худованд ! ин бндە туаст Муҳамад вгриаҳ биравӣ афтод .

گفت: آری اگر چه بصورت من در صدر نشسته ام، اما از بارگاه معنی غلغله میشنوم که او به صدر از تو حق تر است. بعد از آن عبدالمطلب او را بنواخت، چنانکه پادشاه زادگان را بندگان می نوازند و به در خانهٔ کعبه آورد. با او بازی می کرد و او را برمی انداخت، چنانکه عادت است که طفلان را به بازی به دست براندازند وگفت: ای خداوند! این بندۀ توست محمد وگریه بروی افتاد.

Дояи лутфи қадимро меҳр биҷунбед , дарёии раҳмат ба ҷӯш омад , бухорӣ аз ҷониби замини баромад ва бар чашм абр зад , борон боридан гирифт ба атроф , чоҳҳо вгрдобҳо пар ва наботҳо сероб шуданд . Олами мурда зинда шуд . Чун ба сабаби зоти муборак ӯ , дар ҳангоми туфулияти кофарони бути параст аз бало халос ёфтанд , рӯзӣ ки ин шафиъи қиёмат , камари шафоат бар миёни бандаду шафоат кардан гирад ба зоти худ , он раҳмат бепоён кӣ равои дордкаҳи муъминон дар уқубат монанди ? ин мҳтркаҳи шамае аз фазойил ӯ шунидӣ , чунин май Фрмоидкаҳ :

دایهٔ لطف قدیم را مهر بجنبید، دریای رحمت به جوش آمد، بخاری از جانب زمین برآمد و بر چشم ابر زد، باران باریدن گرفت به اطراف، چاه ها وگرداب ها پر و نباتها سیراب شدند. عالم مرده زنده شد. چون به سبب ذات مبارک او، در هنگام طفولیت کافران بت پرست از بلا خلاص یافتند، روزی که این شفیع قیامت،کمر شفاعت بر میان بندد و شفاعت کردن گیرد به ذات خود، آن رحمت بی پایان کی روا داردکه مومنان در عقوبت مانند؟ این مهترکه شمّه ای از فضایل او شنیدی، چنین می فرمایدکه:

« алълми ҳиўаҳи улқулубу алъамали куффораи алзнўб . Анноси раҷулон : олами раббонӣу мутааллими алии сиблати алнҷоаҳу соири анноси ҳамҷи артъўоФии риёзи алҷнаҳ , қил ва мо риёзи алҷнаҳи қоли ҳалқи аззикри қил ва мо алртўъ ? қол : алрғбаҳи фии алдъоءи ман аҳби алълму алълмоءи лами тктби ?лаи хтиӣтаҳи қт » сидқи расӯли аллоҳ

«العلم حیوة القلوب و العمل کفارة الذنوب. الناس رجلان: عالم ربانی و متعلم علی سبیل النجاة و سایر الناس همج ارتعوافی ریاض الجنه، قیل و ما ریاض الجنه قال حلق الذکر قیل و ما الرتوع؟ قال: الرغبة فی الدعاء من احب العلم و العلماء لم تکتب له خطیئته قطّ» صدق رسول الله

Расӯли коинот , меҳтару беҳтари мавҷӯдоти слии аллоҳи алайҳу силам чунин мефармоед : алълми ҳаёти улқулуб : илми зиндагии длҳост , зеро илми огоҳӣ диласт . Огоҳӣ зиндагӣаст , беогоҳӣ мурдагӣаст . Чун дасти ту бехабар шавад , аз сармои вгрмо хабар надорад ва аз захм хабар надорад , гӯйӣ ки : дастам мурдааст . Акнӯн агар дил ишорат кунад дасти ракаи кӯзаро баргиру даст , ишорати дилро фармони набард , агар ба узрӣ ва ранҷӣ бошад , он дастро мурдаи нгўинд зеро ишорати дилро фаҳм мекунад ва май хўоҳдкаҳи бикунад , аммо мунтазираст ки ранҷ аз ӯ баравад . Аммо он дастӣ ки ҳеҷ хабар надорад аз ишорати дил ва ҳеҷ амал накунаду дилро ҷосӯсии ҳам нкндкаҳ ндондкаҳ сармост ёгрмост ё оташаст ё захмаст , он даст мурда бошад ва ҳамчунин ҳар одмӣӣ ки надонаду ҳиси нёбдкаҳи асргрмоӣ тоъат чисту асари сармоӣ маъсият чисту асари захм итоб чист , он шахси ҳамчуи он даст мурда бошад , сӯрат шахс ҳаст вале маънӣ нест , чунонкӣ бар сари бустонҳо шахсеи созанд аз баҳр матарс . Шаб касе пндордкаҳ посбонаст ки боғу бӯстонро нигоҳ медорад . ӯ худкасе набошад . Онҳокаҳ ба нури субҳ бадв нигаранд , донндкаҳ касе нест : «у турои ҳам инзрўни алик ва ҳам лоибсрўн » . Агар ту аз зулмати нафасу ҳўии беруни ое ва дар нури субҳи дили даройӣ ва ба нури дили бенгарӣ , ағлаби халқро дар бустони дайн , ҳамчу он матарс бустони бинӣ .

رسول کاینات، مهتر و بهتر موجودات صلی الله علیه و سلم چنین می فرماید: العلم حیات القلوب: علم زندگی دلهاست، زیرا علم آگاهی دل است. آگاهی زندگی است، بی آگاهی مردگی است. چون دست تو بی خبر شود، از سرما وگرما خبر ندارد و از زخم خبر ندارد،گویی که: دستم مرده است. اکنون اگر دل اشارت کند دست راکه کوزه را برگیر و دست، اشارت دل را فرمان نبرد، اگر به عذری و رنجی باشد، آن دست را مرده نگویند زیرا اشارت دل را فهم میکند و می خواهدکه بکند، اما منتظر است که رنج از او برود. اما آن دستی که هیچ خبر ندارد از اشارت دل و هیچ عمل نکند و دل را جاسوسی هم نکندکه نداندکه سرماست یاگرماست یا آتش است یا زخم است، آن دست مرده باشد و همچنین هر آدمئی که نداند و حس نیابدکه اثرگرمای طاعت چیست و اثر سرمای معصیت چیست و اثر زخم عتاب چیست، آن شخص همچو آن دست مرده باشد، صورت شخص هست ولی معنی نیست، چنانکه بر سر بستانها شخصی سازند از بهر مترس. شب کسی پنداردکه پاسبان است که باغ و بوستان را نگاه میدارد. او خودکسی نباشد. آنهاکه به نور صبح بدو نگرند، دانندکه کسی نیست: «و ترا هم ینظرون الیک و هم لایبصرون». اگر تو از ظلمت نفس و هوی بیرون آیی و در نور صبح دل درآیی و به نور دل بنگری، اغلب خلق را در بستان دین، همچو آن مترس بستان بینی.

Майдони фарох ва мард майдонӣ неи ҳўоли ҷаҳон чунонкӣ майдонӣ не

میدان فراخ و مرد میدانی نی     حوال جهان چنانکه میدانی نی

Зоҳирҳошон ба авлиё монад лек дар ботинашони буии мусулмонии не

ظاهرهاشان به اولیا ماند لیک        در باطنشان بوی مسلمانی نی

Нъўзболлаҳ . Дигар чаҳ мефармоед расӯли маҳбӯб : «у алъамали куффораи алзнўб » яъне амали солеҳ , амалҳои бадро маҳв кунад ва пок кунад . Маслан ту андешедӣ ки фалони кас дар ҳақи ман чунин бдкрд ва чунин саъй ва дшмнозгӣ кард , турои хашмии омдкаҳ ӯро бизанам ва дар зиндон кунам . Боз андешедӣ ки фалони рӯзи чунин некуӣ кард ва чунин хизмат кард ва аз баҳри ман ба фалони кас ҷанг кард он хашм аз ту рафт вагуфтӣ : нишоед чунин дӯстиро озурдан , он хато ки карда буд , бқсд набӯду узр хостан гирифтӣ . Ҳамчунин акрами алокрмин тоъатҳо фармуду омухти бандагонро то узри хоҳи бадӣ ва фасод шавад , чунонкии доруҳо офарид то дафъ беморӣҳо бошаду ҷавшанҳоу зираҳоу српҳои офарид то дафъи захми шамшеру тир ва низەгноҳон бошад шмширгркаҳ шайтонаст , шамшер тез мекунаду српгркаҳи ақл ва илмаст , српро муҳкам мекунаду тири тароши нафас , пайконро сар тез мекунаду зирагар тавба , ҳалқаҳои зираро танг ва муҳкам мекунад . Ин омил қаҳраст ва он омили лутф . эй бародар ! сӯй теғ мерӯй бе српи тавбау тоъати Марв .

نعوذبالله. دیگر چه می فرماید رسول محبوب: «و العمل کفاره الذنوب» یعنی عمل صالح، عملهای بد را محو کند و پاک کند. مثلاً تو اندیشیدی که فلان کس در حق من چنین بدکرد و چنین سعی و دشمناذگی کرد، ترا خشمی آمدکه او را بزنم و در زندان کنم. باز اندیشیدی که فلان روز چنین نیکویی کرد و چنین خدمت کرد و از بهر من به فلان کس جنگ کرد آن خشم از تو رفت وگفتی: نشاید چنین دوستی را آزردن، آن خطا که کرده بود، بقصد نبود و عذر خواستن گرفتی. همچنین اکرم الاکرمین طاعتها فرمود و آموخت بندگان را تا عذر خواه بدی و فساد شود، چنانکه داروها آفرید تا دفع بیماریها باشد و جوشن ها و زره ها و سرپها آفرید تا دفع زخم شمشیر و تیر و نیزۀگناهان باشد شمشیرگرکه شیطان است، شمشیر تیز میکند و سرپگرکه عقل و علم است، سرپ را محکم می کند و تیر تراش نفس، پیکان را سر تیز می کند و زره گر توبه، حلقه های زره را تنگ و محکم می کند. این عامل قهر است و آن عامل لطف. ای برادر! سوی تیغ میروی بی سرپ توبه و طاعت مرو.

Дигрчаҳ мефармоед : « анноси раҷулон : оламу мутааллими алии сиблати алнҷоаҳ » олам ҳамчун қлоўзаст мари мусофирони раҳи равонро ба кор ояд . Касеро ки дили сафар охират надорад , чаҳ донад қадари қлоўзро ? олам , табибаст мари иллатҳои саъбро . Бемор зор донад қадари табибро , зару мол фидо мекунаду миннат бар ҷони худ май наад . Мурда чаҳ донад қадари табибро ? дорўксиро ба кори оидкаҳ дардӣ дорад онкӣ дард надорад ба гӯш май шунӯд ӯ чаҳ донад қадари доруро ? касе ракаи дард чашм нест , доруии чашмро чаҳ кунад ? он ракаи дард чашмаст , ним дирами санги доруии чашм , пеш ӯ садҳазори дирам май арзад .

دیگرچه می فرماید: «الناس رجلان: عالم و متعلم علی سبیل النجاة» عالم همچون قلاوز است مر مسافران ره روان را به کار آید. کسی را که دل سفر آخرت ندارد، چه داند قدر قلاوز را؟ عالم، طبیب است مر علتهای صعب را. بیمار زار داند قدر طبیب را، زر و مال فدا می کند و منت بر جان خود می نهد. مرده چه داند قدر طبیب را؟ داروکسی را به کار آیدکه دردی دارد آنکه درد ندارد به گوش می شنود او چه داند قدر دارو را؟کسی راکه درد چشم نیست، داروی چشم را چه کند؟ آن راکه درد چشم است، نیم درم سنگ داروی چشم، پیش او صدهزار درم می ارزد.

Он шнидикаҳ рафт нодонӣ ба иёдат ба дарди дандонӣ

آن شنیدیکه رفت نادانی       به عیادت به درد دندانی

Гуфт : бодаст азин мабош ҳазин гуфт : оре вале ба назд ту ин

گفت: بادست ازین مباش حزین        گفت: آری ولی به نزد تو این

Бар ман ин ғам чўкўаҳ пӯлодаст чун ту зини фориғӣ , туро бодаст

بر من این غم چوکوه پولادست        چون تو زین فارغی، ترا بادست

Акнӯн дониши роҳи дайну дониши макри нафасу дафъи макр ӯу дониши роҳи равшанои дилу дайн , онкас донад акнӯн ки рӯзии равшаноӣ дида бошаду ҷон ӯ рӯзӣ давлат чашида бошад ва аз он давлат ба рӯзи меҳнат афтода бошаду азмёни гулистону сибстону шкрстон бениҳоят дар торикии хорстони гирифтор шуда бошад , ҳамчуи одаму ҳавво , биҳишти дидау неъмат биҳишт чашида ба шавамӣ нафасу макри шайтон , гандуми маъсият ногоҳ хӯрда ва аз чунон биҳишту бӯстонӣ , ба чунин зиндонӣу хокдонии афтода ки « аҳбтўои минҳои ҷмиъо » лоҷарами чандини сол гирён бошаду даст бар сар мезанад ва дар офтоб мегардад ва мегиряд то аз оби дидە ӯ замини ҳндстони дил , чунин доруҳо ва ъқоқир бирӯяд . Оби дидەи гуноҳкорон , доруаст дар ин ҷаҳон ва дар он ҷаҳон .

اکنون دانشِ راه دین و دانشِ مکر نفس و دفع مکر او و دانش راه روشنایی دل و دین، آنکس داند اکنون که روزی روشنایی دیده باشد و جان او روزی دولت چشیده باشد و از آن دولت به روز محنت افتاده باشد و ازمیان گلستان و سیبستان و شکرستان بی نهایت در تاریکی خارستان گرفتار شده باشد، همچو آدم و حوا، بهشت دیده و نعمت بهشت چشیده به شومی نفس و مکر شیطان،گندم معصیت ناگاه خورده و از چنان بهشت و بوستانی، به چنین زندانی و خاکدانی افتاده که «اهبطوا منها جمیعا» لاجرم چندین سال گریان باشد و دست بر سر میزند و در آفتاب می گردد و می گرید تا از آب دیدۀ او زمین هندستان دل، چنین داروها و عقاقیر بروید. آب دیدۀ گناهکاران، داروست در این جهان و در آن جهان.

Гар набӯдӣ сӯзи синау оби чашми ошиқони хўднбўдии дарҳақиқати оби вотш дар ҷаҳон

گر نبودی سوز سینه و آب چشم عاشقان       خودنبودی درحقیقت آب وآتش در جهان

То оташ ба чӯб нарасад , чигуна сӯзад ? ва чун як сар чӯб насузад , аз он сари дигари об чун равон шавад ?

تا آتش به چوب نرسد، چگونه سوزد؟ و چون یک سر چوب نسوزد، از آن سر دیگر آب چون روان شود؟

эй шамъи зард рӯй ки бо ашки дидае сари хайли ошиқони мусӣбати расида Эй

ای شمع زرد روی که با اشک دیده ای      سر خیل عاشقان مصیبت رسیده ای

Фарҳоди вақти хешӣ , месӯз ва мегудоз то худ чаро зи суҳбати ширини бурӣдае ?

فرهاد وقت خویشی، میسوز و میگداز        تا خود چرا ز صحبت شیرین بریده ای؟

Баъзе гӯйанд : шамъ аз баҳри он гридкаҳи оташи ҳам хона ӯ шудааст ва баъзе мегӯйанд : аз баҳри он май гридкаҳи шаҳди ширин аз хона ӯ рафтааст , ӯ ба забон ҳол мегуяд :

بعضی گویند: شمع از بهر آن گریدکه آتش هم خانهٔ او شده است و بعضی می گویند: از بهر آن می گریدکه شهد شیرین از خانهٔ او رفته است، او به زبان حال می گوید:

Ҳоли шабҳои марои ҳамчу манӣ донаду баси ту чаҳ доне ки шаби сӯхтагон чун гузарад

حال شبهای مرا همچو منی داند و بس       تو چه دانی که شب سوختگان چون گذرد

*

*

Пурсед яке ки : ошиқӣ чист ? гуфтам ки : чу ман шӯии бадоне

پرسید یکی که: عاشقی چیست؟       گفتم که: چو من شوی بدانی

Ҳар шабонгоҳӣ ки тоси мурассаъи Зуҳал бар сари поя чарх медурахшид , насар тоири гирди ҳомӯн гардун мегардид , муштарӣ аз боғи фалакӣ чун лола аз доман роғ метофт , зҳрەи зебои пеши шамъи ҷавзо , бркоргоаҳи сурайё , дебои чглӣ май бофт , ҳар шабонгоҳӣ ки чунин таноби зулмати худ бгстронидии ҳабиби аҷамӣ , аз ибодатгоҳи худ ба назд аёл омадӣ аёлу фарзандони ҳамаи рӯз мунтазир бӯда ки шабонгоҳи падари даройад ва моро чизакии орад . Рост чун ҳабиби намози шоми даромадӣ , дасти тиҳии арақи хиҷолат бар ҷабин ӯ нишаста , ангушти тшўир ба дандони гирифта ки бо зану фарзанд чаҳ ъзргўим ? аёл гуфтӣ : ҳеҷ овардае ?

هر شبانگاهی که طاس مرصع زحل بر سر پایهٔ چرخ می درخشید، نسر طایر گرد هامون گردون می گردید، مشتری از باغ فلکی چون لاله از دامن راغ می تافت، زهرۀ زیبا پیش شمع جوزا، برکارگاه ثریا، دیبای چگلی می بافت، هر شبانگاهی که چنین طناب ظلمت خود بگسترانیدی حبیب عجمی، از عبادتگاه خود به نزد عیال آمدی عیال و فرزندان همهٔ روز منتظر بوده که شبانگاه پدر درآید و ما را چیزکی آرد. راست چون حبیب نماز شام درآمدی، دست تهی عرق خجالت بر جبین او نشسته، انگشت تشویر به دندان گرفته که با زن و فرزند چه عذرگویم؟ عیال گفتی: هیچ آورده ای؟

Ҳабиб гуфтӣ ки : устодами вкорФрмоим , сим , ҳавола ба рӯз одина кардааст . Он як ҳафта , аёлу фарзандони мунтазир май монданд . Чун рӯз одина омаду хуршеди рахшони сар аз бурҷи қиргўни худ барзад , ҳабиб аз хиҷолат кунҷӣ рафт ва менолид ва мегуфт : эй дастгири дармондагони ҳабибро хаҷал магардон .

حبیب گفتی که: استادم وکارفرمایم، سیم، حواله به روز آدینه کرده است. آن یک هفته، عیال و فرزندان منتظر می ماندند. چون روز آدینه آمد و خورشید رخشان سر از برج قیرگون خود برزد، حبیب از خجالت کنجی رفت و می نالید و می گفت: ای دستگیر درماندگان حبیب را خجل مگردان.

Малики ҷли ҷалолаи бузургиро ба хоб намӯд ва аз воқеа ӯ хабари додкаҳи ҳабиб бо аёл , ҳафта Эйаст ки ба умеди карами мо , ваъда ба рӯз одина медиҳад . Он бузурги чандонеи зару гандуми гӯсфандон ва тахтҳои ҷомау ғайри он ба хонаи ҳабиби Фрстодкаҳ дар хона намегунҷид . Ҳамсоягону халқи ҳайрони мондндкаҳи ин азкҷост ?

ملک جل جلاله بزرگی را به خواب نمود و از واقعهٔ او خبر دادکه حبیب با عیال، هفته ای است که به امید کرم ما، وعده به روز آدینه می دهد. آن بزرگ چندانی زر و گندم گوسفندان و تختهای جامه و غیر آن به خانهٔ حبیب فرستادکه در خانه نمی گنجید. همسایگان و خلق حیران ماندندکه این ازکجاست؟

Орндгони гФтндкаҳ : корфармои ҳабиб , узр май хўоҳдкаҳи ин моҳзриро харҷ мекунед то дигар расӣдан .

آرندگان گفتندکه: کارفرمای حبیب، عذر می خواهدکه این ماحضری را خرج می کنید تا دیگر رسیدن.

Гуфтанд : субҳони аллоҳ ! ҳабиб , муздурӣу хизмати кадом Карим кардааст ки чандини хазина ва неъмат мекашиданд ? он андозەи карам одамиён нест , магари хизмат ҳақ мекардааст ки акрам алокрминаст ?

گفتند: سبحان الله! حبیب، مزدوری و خدمت کدام کریم کرده است که چندین خزینه و نعمت می کشیدند؟ آن اندازۀ کرم آدمیان نیست، مگر خدمت حق می کرده است که اکرم الاکرمین است؟

Лутфат ба кадоми зарраи пайвасти дамии кони зарра ба аз ҳазор хуршед нашуд ?

لطفت به کدام ذره پیوست دمی        کان ذره به از هزار خورشید نشد؟

Шабонгоҳи ҳабиб аз ибодатгоҳи худ ба ҳазор шарми бозгашт ки : имрӯз чаҳ ъзргўим ? баҳона Эй меандешед чун ба наздик хона омад дар ин андеша , аёлу фарзандон дарпеш давиданд , дар дасту пой ӯ май афтоданду ҳамсоягон саҷда мекарданд , зиҳии карӣмӣ ки ту хизмати аўгзидӣу муздурии аўкрдӣ , зиҳӣ бахшанда , зиҳии бахшоянда ки хонаи моро ҳамчуи анори пргўҳркрд . Хона , молу неъматро барнамеи тобад . Тадбири хонаи дигар май боидкрд . Эшон аз инҳо барме шимурданду ҳабиб май пндордкаҳ бар ӯ афсӯс мекунанду тсхри мизнндкаҳи ҳафтае асткаҳи моро бо одина ваъда медиҳад чун одина омад , гурехтӣ ин соъат май оеи хости гуфтани маро афсӯс мадоред , азгўшаҳи бигўшаҳ овоз омад , овозӣ ки овозҳои ҳамаи олам аз одамӣу парӣу фиришта , хурушонанд ва наъра занонанду рбногўённд . Дар он овози ин буд ки : эй ҳабиби мо ! онкромту атои малик қуддусаст на истеҳзо ва афсӯсаст , он ҳамаи зарҳо вгўҳрҳоу таҳтаи ҷомаҳо вгўсФндону шамъ ки фиристодем эшонро , музди хизмат ту нест , ҳошои азкрми мо ! он устихонӣаст ки андохтем пеши сегон нафаси эшон , он нафаси хусуматгар бешин талаби бадгумон эшон андохтем то бидон устихон машғӯл шаванд аёлу фарзандон , туро ба тақозои сахт аз намозу ҳузур мо барнаёваранд . эй нафас ! бтар аз онгоўӣ ки дар ахбор оварда андака дар соҳилӣ аз соҳилҳо , ҳақи таъолии говӣ офарӣдааст аз муддати шаш ҳазор соли пеш , ҳар рӯзӣ ки бидамад , онгоў аз хоб бедор шавад , саҳрои он соҳили ракаи чашм ба канор он нарасад , сабз ва пургиёҳ бинад , чандон баланди онгёҳ ки гов дар аўгм шавад ва он гов танҳо , ӯро мазоҳимии не . ДроФтд ва он гиёҳҳоро ҳама бихӯрад , ҷўъи албқр аз ин рӯи ном ниҳодаанд табибони ранҷуриро . Чун шаб шавад , он ҳамаи гиёҳҳоро хӯрда бошад он гову фарбеҳ шудаи чунонкии афзӯн аз сифат . Баъд аз он намози шоми нзркнд дар он ҳамаи саҳро , як банд гиёҳ набинад .

شبانگاه حبیب از عبادتگاه خود به هزار شرم بازگشت که: امروز چه عذرگویم؟ بهانه ای می اندیشید چون به نزدیک خانه آمد در این اندیشه، عیال و فرزندان درپیش دویدند، در دست و پای او می افتادند و همسایگان سجده می کردند، زهی کریمی که تو خدمت اوگزیدی و مزدوری اوکردی، زهی بخشنده، زهی بخشاینده که خانهٔ ما را همچو انار پرگوهرکرد. خانه، مال و نعمت را برنمی تابد. تدبیر خانهٔ دیگر می بایدکرد. ایشان از اینها برمی شمردند و حبیب می پنداردکه بر او افسوس میکنند و تَسْخَرْ میزنندکه هفته ای استکه ما را با آدینه وعده می دهد چون آدینه آمد،گریختی این ساعت می آیی خواست گفتن مرا افسوس مدارید، ازگوشهٔ بیگوشه آواز آمد، آوازی که آوازهای همهٔ عالم از آدمی و پری و فرشته، خروشانند و نعره زنانند و ربناگویانند. در آن آواز این بود که: ای حبیب ما! آنکرامت و عطای ملک قدوس است نه استهزا و افسوس است، آن همه زرها وگوهرها و تختهٔ جامه ها وگوسفندان و شمع که فرستادیم ایشان را، مزد خدمت تو نیست، حاشا ازکرم ما! آن استخوانی است که انداختیم پیش سگان نفس ایشان، آن نفس خصومت گر بیشین طلب بدگمان ایشان انداختیم تا بدان استخوان مشغول شوند عیال و فرزندان، ترا به تقاضای سخت از نماز و حضور ما برنیاورند. ای نفس! بتر از آنگاوی که در اخبار آورده اندکه در ساحلی از ساحلها، حق تعالی گاوی آفریده است از مدت شش هزار سال پیش، هر روزی که بدمد، آنگاو از خواب بیدار شود، صحرای آن ساحل راکه چشم به کنار آن نرسد، سبز و پرگیاه بیند، چندان بلند آنگیاه که گاو در اوگم شود و آن گاو تنها، او را مزاحمی نی. درافتد و آن گیاهها را همه بخورد، جوع البقر از این رو نام نهاده اند طبیبان رنجوری را. چون شب شود، آن همه گیاه ها را خورده باشد آن گاو و فربه شده چنانکه افزون از صفت. بعد از آن نماز شام نظرکند در آن همه صحرا، یک بند گیاه نبیند.

Он гов бо худгуяд : имрӯзи чандини гиёҳи ббоист то сайр шудам . Шикам пуркардам . Оҳи фардо чаҳ хӯрам ? чандон оҳ кунаду ғами фардои бхўрдкаҳ ҳамчунон лоғари шўдкаҳ буд ва ҳеҷ дрёдши нёидкаҳи борҳои ман чунин ғам хӯрдаам ба ҳарзау ҳақи таъолӣ ба хилофи гумони ман , саҳроро пургиёҳи сабз ватар ва тоза гардонид , чандин соласт .

آن گاو با خودگوید: امروز چندین گیاه ببایست تا سیر شدم. شکم پرکردم. آه فردا چه خورم؟ چندان آه کند و غم فردا بخوردکه همچنان لاغر شودکه بود و هیچ دریادش نیایدکه بارها من چنین غم خورده ام به هرزه و حق تعالی به خلاف گمان من، صحرا را پرگیاه سبز و تر و تازه گردانید، چندین سال است.

Поки он қодирӣ ки рояти нусрат бар авлиёии худ ошкоро кард ва он қаҳҳорӣ ки бар аъдои худ ояти ҳуҷҷати пидокрд ва он карӣмӣ ки дӯстони худро халъати сиёдат ва саодат пӯшонед ва он одилӣ ки бар душманони худ , борони хорӣ ва нгўсорӣ боронед . Ваҳй фиристод бар он набӣ бо хабари Муҳамади расӯли аллоҳ , слии аллоҳи алайҳу силам : эй Муҳамад ! мрокаҳи офаридагорам , дар олами ғайб дар ҳркнҷӣ сдҳзоргнҷаст ки хотир ҳар ноганҷӣ бидон нарасад .

پاک آن قادری که رایت نصرت بر اولیای خود آشکارا کرد و آن قهاری که بر اعدای خود آیت حجت پیداکرد و آن کریمی که دوستان خود را خلعت سیادت و سعادت پوشانید و آن عادلی که بر دشمنان خود، باران خواری و نگوساری بارانید.وحی فرستاد بر آن نبی با خبر محمد رسول الله، صلی الله علیه و سلم: ای محمد! مراکه آفریدگارم، در عالم غیب در هرکنجی صدهزارگنج است که خاطر هر ناگنجی بدان نرسد.

« ҳиҷоби дидەи номаҳрамони зиёдати бод »

«حجاب دیدۀ نامحرمان زیادت باد»

Он рака хоҳем баргузинему хонаи синаи вайро мифтоҳи хзоин ғайб гардонему анвор бешумор биравӣ нсоркниму мадади латоиф беадад биравӣ аисоркниму тақворо дсор вай гардонем токломи номахлуқи азуӣ хабар медиҳад : « ҳудои ллмтқини аллазӣнаи иؤмнўни болғиб » дасти эшон ба ганҷи неъмат ғайб расад дар баҳри олоءу нъмо ғариқ шаванд , дар сропрдەи қадам , қадам бар бисот фазл ниҳанд азкоси муҳаббат , шароб улфат чашидау шахси давлати эшон сар ба сурайё кашидау қаламу лавҳи ин рақам ба рӯзгор эшон зада . « ани алоброри лФии Наим » , дар он баргузидани касро бар ман эътирозии не , он рака хоҳам бурдорам ва он рака хоҳам фурӯгузорам , то ниҳоди якеро айба айб гардонему серума бехабарӣ дар дидەи ваии кашем то асали Касал аз шробхонаҳи Иблиси алайҳи аллънаҳ май нўшдкаҳ : «у ани алФҷори лФии ҷҳим » .

آن راکه خواهیم برگزینیم و خانهٔ سینهٔ وی را مفتاح خزاین غیب گردانیم و انوار بی شمار بروی نثارکنیم و مدد لطایف بی عدد بروی ایثارکنیم و تقوی را دثار وی گردانیم تاکلام نامخلوق ازوی خبر می دهد: «هدیً للمتقین الذین یؤمنون بالغیب» دست ایشان به گنج نعمت غیب رسد در بحر آلاء و نعما غریق شوند، در سراپردۀ قدم، قدم بر بساط فضل نهند ازکاس محبت، شراب الفت چشیده و شخص دولت ایشان سر به ثریا کشیده و قلم و لوح این رقم به روزگار ایشان زده. «ان الابرار لفی نعیم»، در آن برگزیدن کس را بر من اعتراضی نی، آن راکه خواهم بردارم و آن راکه خواهم فروگذارم، تا نهاد یکی را عیبهٔ عیب گردانیم و سرمهٔ بی خبری در دیدۀ وی کشیم تا عسل کسل از شرابخانهٔ ابلیس علیه اللعنه می نوشدکه: «و ان الفجار لفی جحیم».

Аммо фатҳи бобӣ ки толибони шариъату соликони тариқатро бошад , ҳеҷ шабӣ аз эшон гирд он нагардад чун фатҳи боби аслӣ на васлӣ аз олами ғайб , на аз олами риб , аз назд олами алғиб ба соликӣ ё ба ошиқӣ расад аз ғайб , дар фаръи боидкаҳ рост равад то худро аз ин дарёӣ бепоён , ин нафаси таррори худпараст ва ин ҳавои ғаддори мнгўӣ ки ӯ фиръавн бефару Авни асткаҳ « анои рбкми алоълӣ » мегуяд ва аз оҳанги наҳанг нафас бигурезад ва дар ҳабли матини овезад ки : « воътсмўои бҳбли аллоҳ » ва ин калимаро вирд худ созаду азгФтаҳи ман , худро унвон насозад ки « Фзлки ҳурмон » бар ҷридەи ҷаримаи худкашад ва аз он рақами ин оят ки : « ФхсФно ба ва бидора аларз » аҳли дунёи ораду ҳаво дар ҳоўиаҳ занад то ҷамоатӣ аз эшон , дар ҳавои баъди афтоданд , аз бе бокӣу нопокии ҳалолу поки бгзоштнд , машғӯли ҷому ҷомау ғулому ҳтому мураккаб ва стом шуданд . Ва ба чарбии луқмау бузургии туъма лиззат сохтанд то худро дар оташ дӯзах андохтанду ҳтб ҷаҳаннам шуданд .

اما فتح بابی که طالبان شریعت و سالکان طریقت را باشد، هیچ شبی از ایشان گرد آن نگردد چون فتح باب اصلی نه وصلی از عالم غیب، نه از عالم ریب، از نزد عالم الغیب به سالکی یا به عاشقی رسد از غیب، در فرع بایدکه راست رود تا خود را از این دریای بی پایان، این نفس طرار خودپرست و این هوای غدار منگوی که او فرعون بی فر و عون استکه «انا ربکم الاعلی» می گوید و از آهنگ نهنگ نفس بگریزد و در حبل متین آویزد که: «واعتصموا بحبل الله» و این کلمه را ورد خود سازد و ازگفتهٔ من، خود را عنوان نسازد که «فذلک حرمان» بر جریدۀ جریمهٔ خودکشد و از آن رقم این آیت که: «فخسفنا به و بداره الارض» اهل دنیا آرد و هوا در هاویه زند تا جماعتی از ایشان، در هوای بُعد افتادند، از بی باکی و ناپاکی حلال و پاک بگذاشتند، مشغول جام و جامه و غلام و حطام و مرکب و ستام شدند. و به چربی لقمه و بزرگی طعمهٔ لذت ساختند تا خود را در آتش دوزخ انداختند و حطب جهنم شدند.

« аўлӣки колонъоми бали ҳам азл » ва « сўоءи алайҳим ءонзртҳмам лами тнзрҳми лоиؤмнўн » лоҷарам дар олами қиёмати вирди эшон ин бошдкаҳ : « ёлитнии канти тробо »у ҷамоатӣ аз маосӣ рӯй гардониданду дунёро рдкрднд , бо халқ инс гирифтанд на барои худо барои онкии эшонро обид ва зоҳид хонанд . Эшон аз сидқи ин ҳадис бе хабаранд , бонифоқ ошно гаштаанд ин чунин солусиро аз баҳри ҷоҳи дунё чаҳ ояд ? « Фмслаҳи кмсли алклб » то ба фурӯғи дурӯғи эшон мағрур шуданд ва бар ҳавои нафаси рафтанд , на бар дарси шаръ « ва ман сини санаи сиӣаҳи фалаи визрҳоу визри ман амали баҳо » . Дар қиёмати ҳамаи мутӣъонро савоб ҷазо бошад ва ӯ дар вҳл « зулмоти баъзҳо фавқи баъз » бимонад на дар днёкомӣ дошта ва на дар уқбо ком дошта ин муфлисон дар ақаб мухлисон меоянду ҳамеи гўиндкаҳ : « анзрўнои нқтбси ман нўркм » ҷавоб меояд : « қили арҷъўои вроӣкми Фолтмсўонўро » он қавм , хўдпрстоннд то қуръон Карим барисед тариқату муфтӣ шариъат гуяд : « афрояти ман атхзи илоҳаи ҳавоау азлаҳи аллоҳ . . . Алоиаҳ » .

«اولئک کالانعام بل هم اضل» و «سواء علیهم ءانذرتهم ام لم تنذرهم لایؤمنون» لاجرم در عالم قیامت ورد ایشان این باشدکه: «یالیتنی کنت تراباً» و جماعتی از معاصی روی گردانیدند و دنیا را ردکردند، با خلق انس گرفتند نه برای خدا برای آنکه ایشان را عابد و زاهد خوانند. ایشان از صدق این حدیث بی خبرند، بانفاق آشنا گشته اند این چنین سالوسی را از بهر جاه دنیا چه آید؟ «فمثله کمثل الکلب» تا به فروغ دروغ ایشان مغرور شدند و بر هوای نفس رفتند، نه بر درس شرع «و من سنّ سنة سیئة فله وزرها و وزر من عمل بها». در قیامت همهٔ مطیعان را ثواب جزا باشد و او در وحلِ «ظلمات بعضها فوق بعض» بماند نه در دنیاکامی داشته و نه در عقبی کام داشته این مفلسان در عقب مخلصان می آیند و همی گویندکه:«انظرونا نقتبس من نورکم» جواب می آید: «قیل ارجعوا ورائکم فالتمسوانورا» آن قوم، خودپرستانند تا قرآن کریم برسید طریقت و مفتی شریعت گوید: «افرایت من اتخذ الهه هواه و اضلّه الله ... الایه».

Як ҷамоатии дигркаҳи ақли он ҷаҳонӣ доштанду буии ихлос ба машоми эшон расида буд , қадам бар ҳавоӣ нақд ниҳоданд ва нафас шавамро қҳркрднди тамаъи онро , то нафаси эшон ба ҳавоӣ абад расаду фирдавси аъло , матлаб эшон гардад ва ин бишорат аз қуръони Карим ба самъи ҷамъи расида буд : « ва фӣҳо мо тштҳиаҳи алонФс » . Ин гуруҳ аз ҳавоӣ нафас гузаштанд , аммо мироси аблаҳии брдндкаҳи садри набувват хбркрдаҳаст ки : « аксари аҳли алҷнаҳи алблаҳ » бози ҷамоатии қадам бар ҳавоӣ нафас ниҳоданду дунёу лиззати дунёро пушт пой заданду уқборо ба онкии халъат бақо дошт , пушт даст заданд аз сӯрати даъвӣ дар ҳақиқат маънӣ овехтанд ва ин тайифа , соликони тариқату толибон айн ҳақанд таъолӣу тақаддус ки дар анвори аллоҳ афтодаанд . Гоҳ ҳаст аз ҷамол аҳадят шуданд вагоҳ нест камоли самадяти гаштанд . Дар нест , ҳаст ва дар ҳаст , нест лутф ва қаҳр бимонаданд . Ин тайифа , анбиёанд салавоти аллоҳи алайҳими аҷмъин .

یک جماعتی دیگرکه عقل آن جهانی داشتند و بوی اخلاص به مشام ایشان رسیده بود، قدم بر هوای نقد نهادند و نفس شوم را قهرکردند طمع آن را، تا نفس ایشان به هوای ابد رسد و فردوس اعلی، مطلب ایشان گردد و این بشارت از قرآن کریم به سمع جمع رسیده بود: «و فیها ما تشتهیه الانفس». این گروه از هوای نفس گذشتند، اما میراث ابلهی بردندکه صدر نبوت خبرکرده است که: «اکثر اهل الجنة البله» باز جماعتی قدم بر هوای نفس نهادند و دنیا و لذت دنیا را پشت پای زدند و عقبی را به آنکه خلعت بقا داشت، پشت دست زدند از صورت دعوی در حقیقت معنی آویختند و این طایفه، سالکان طریقت و طالبان عین حقند تعالی و تقدس که در انوار الله افتاده اند. گاه هست از جمال احدیت شدند وگاه نیست کمال صمدیت گشتند. در نیست، هست و در هست، نیست لطف و قهر بماندند. این طایفه، انبیااند صلوات الله علیهم اجمعین.