Ёрб ! эй парвардгор ! эй прўрндаҳ ! моро бидон нурипарвар ки бандагони мқбли худро парварӣ аз баҳри висоли дӯст , бад-ӣни алафи шаҳвати мпрўри моро ки душманонро бидон май парварӣ бар мисоли гову гӯсфандони охирӣу парварӣ ки парваранд аз ҷиҳати гӯшту пӯст . Мурғони ҳавоси моро ба чинаи илму ҳикматпарвар , ҷиҳат бар осмон паридан , на ба донаи шаҳвати ҷиҳати гулӯ баридан . Фалаки бозигар , ҳамчун шаби бозон аз пас ин чодари хаёлоти асторгону лаъибатони сайёрот , бозиҳо берун май орад ва мо чун ҳангома бар гирди ин бозии мустағриқ шудаему шаби умр ба поён мебарем . Субҳ марг бирасад ва ин ҳангомаи шаби бози фалак сард шавад ва мо шаби умр ба бод дода . ё раб ! пештар аз онкии субҳ марг бидамад , ин бозиро бар дили мо сарди гардон ; то бҳнгом аз ин ҳангома берун ойем ва аз шбрўон боз намонем . Чун субҳ бидамад , моро ба кӯии қабул ту ёбад . Ёрб ! оўозەи ҳаёти ту ба гӯши ҷон ҳо расед . Ҷонҳо ҳама равон шуданд . Дар биёбони дароз , ташнаи оби ҳаёт , ин ҷаҳон пеш омад ҳама дарафтоданд дар вай . Ҳар чанд ки қлоўзону оби шиносон бонг мезананд ки агарчӣ ба об ҳаёт монад , аммо об ҳаёт нест . Оби ҳаёт дар пешаст , азин гузаред .

یارب! ای پروردگار! ای پرورنده! ما را بدان نوری پرور که بندگان مقبل خود را پروری از بهر وصال دوست، بدین علف شهوت مپرور ما را که دشمنان را بدان می‌پروری بر مثال گاو و گوسفندان آخُری و پروری که پرورند از جهتِ گوشت و پوست. مرغان حواس ما را به چینهٔ علم و حکمت پرور، جهت بر آسمان پریدن، نه به دانهٔ شهوت جهت گلو بریدن. فلکِ بازیگر، همچون شب‌بازان از پسِ این چادر خیالات استارگان و لعبتان سیارات، بازی‌ها بیرون می‌آرد و ما چون هنگامه بر گِردِ این بازی مستغرق شده‌ایم و شب عمر به پایان می‌بریم. صبح مرگ برسد و این هنگامهٔ شب‌باز فلک سرد شود و ما شب عمر به باد داده. یا رب! پیش‌تر از آنکه صبح مرگ بدمد، این بازی را بر دل ما سرد گردان ؛ تا بهنگام از این هنگامه بیرون آییم و از شبروان باز نمانیم. چون صبح بدمد، ما را به کوی قبول تو یابد. یارب! آوازۀ حیات تو به گوش جان‌ها رسید. جان‌ها همه روان شدند. در بیابان دراز، تشنهٔ آب حیات، این جهان پیش آمد همه درافتادند در وی. هر چند که قلاوزان و آب‌شناسان بانگ می‌زنند که اگرچه به آب حیات مانَد، اما آب حیات نیست. آب حیات در پیش است، ازین گذرید.

Оби ҳаёт , он бошад ки ҳарки хӯрд аз он , ҳаргиз намирад ва ҳар шохи дарахт ки аз он сабз шуд , ҳаргизи зард ва пусида нашавад ва ҳар гул ки аз он оби ҳаёт хандон шуд , ҳаргизи он гул наризад , аммо ин об ҳаёт нест , об мамотаст . Ҳарки аз ин оби ҳаёти фонӣ беш хӯрд , аз ҳама зӯдтар мерад . Наме бинӣ ки мулӯку подшоҳон аз бандагон кам ъмртрнд ? ва ҳар шохи дарахт ки аз ин об беш кашид , ӯ зӯдтар зард шавад . Инак гулро нигар ки аз ин оби серобтару хандон тар шуд , аз ҳамаи арӯсони боғи лоҷарам ӯ зӯдтари резад .

آب حیات، آن باشد که هرکه خورد از آن، هرگز نمیرد و هر شاخ درخت که از آن سبز شد، هرگز زرد و پوسیده نشود و هر گل که از آن آب حیات خندان شد، هرگز آن گل نریزد، اما این آب حیات نیست، آب ممات است. هرکه از این آب حیات فانی بیش خورد، از همه زودتر میرد. نمی‌بینی که ملوک و پادشاهان از بندگان کم‌عمرترند؟ و هر شاخ درخت که از این آب بیش کشید، او زودتر زرد شود. اینک گل را نگر که از این آب سیراب‌تر و خندان‌تر شد، از همهٔ عروسان باغ لاجرم او زودتر ریزد.

Нодир касе буд ки ин бонгу насиҳати дргўш ӯ рафт ва кам касе буд ки касе кард ва ин сиёҳи обаро ба нокасони бгзошт . Худовандо !у подшоҳо ! моро аз он нодрксони гардон ва аз ин сиёҳи обаи шӯробаи халоси даҳ то ҳамчун дигарон шикаму рӯи омосидаҳ , бар сари ин чашма намирем ва аз талаби оби ҳаёт маҳрӯм намонем .

نادر کسی بود که این بانگ و نصیحت درگوش او رفت و کم کسی بود که کسی کرد و این سیاه‌آبه را به ناکسان بگذاشت. خداوندا! و پادشاها! ما را از آن نادرکسان گردان و از این سیاه‌آبهٔ شورابه خلاص ده تا همچون دیگران شکم و رو آماسیده، بر سر این چشمه نمیریم و از طلب آب حیات محروم نمانیم.

Рӯй Абӯзари ан алнабӣ алайҳи ассаломи қол : сأлти расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳу силами мо фии суҳуфи Мӯсо ? қол : қдкони фии суҳуфи Мӯсои аҷабати лмни аиқни болмўткиФи иФрҳ ?у аҷабати лмни аиқни болнор , Киеви изҳк ?у аҷабати лмни аиқни болҳсоб , Киеви иъмли алсиӣот ?у аҷабати лмни аиқни бзўоли алднё ва тақаллубҳо боҳлҳо , Киеви иҷмъҳоу итмӣни илоҳо ?

روی ابوذر عن النبی علیه السلام قال: سألت رسول الله صلی الله علیه و سلم ما فی صحف موسی؟ قال: قدکان فی صحف موسی عجبت لمن ایقن بالموتکیف یفرح؟ و عجبت لمن ایقن بالنار،کیف یضحک؟ و عجبت لمن ایقن بالحساب،کیف یعمل السیئات؟ و عجبت لمن ایقن بزوال الدنیا و تقلبها باهلها،کیف یجمعها و یطمئن الیها؟

Абӯзар ки аз чокарони ҳазрати рисолату мстФидони Утбаи набувват ва аз ходимони ҳҷрەи футувват буд , чунин мегуяд ки : рӯзӣ рӯй сипоҳи аҳли дайн , пушту паноҳи аҳли замин , нуқтаи доирەи олам , смрەи шҷрە банӣ одам , тғрокш « влсўФи иътики рбки Фтрзӣ » роизи барроқ « субҳони алзии асрӣ » бргзрндаҳ ба аълам « сами ?дании Фтдлӣ » дунёу уқбои зери қадамаши ишорати кунон « вкони қоби қавсин аўоднӣ »

ابوذر که از چاکران حضرت رسالت و مستفیدان عتبهٔ نبوت و از خادمان حجرۀ فتوت بود، چنین می‌گوید که: روزی روی سپاه اهل دین، پشت و پناه اهل زمین، نقطهٔ دایرۀ عالم، ثمرۀ شجرۀ بنی آدم، طغراکش «ولسوف یعطیک ربک فترضی» رایض براق «سبحان الذی اسری» برگذرنده به اعلم «ثم دنی فتدلی» دنیا و عقبی زیر قدمش اشارت‌کنان «وکان قاب قوسین اوادنی»

Ин Абӯзар гуфт ки : ин меҳтари рӯзӣ аз масҷидулҳаром ва аз ҳуҷраи алмслии иноҷии рабаи беруни омада буд , « дъоءи бъдкли слўаҳи мустаҷоба » гуфта ва бар тахт « аносиди валади одаму лои фахр » нишаста , бисот « алФқри фахрӣ » афканда , чаҳор болаш « одам ва ман дунаи таҳти лўоӣӣ » ниҳода , бар муттакоӣ « аввали мо халқи аллоҳи нурӣ » такя задау муҳоҷиру ансору ҷамъ « мстғФрини болосҳор » ба шукр « қоӣмўни боллилу соӣмўни болнҳор » , ба гардиш ҳалқа зада , садиқ , дар таҳқиқ , дар сар май сифт . Форуқ , миёни ҳақу ботил фарқ меандешед . Зии алнўрин , торикии лаҳадро равшаноӣ муҳайё мекард . Муртазо , ҳалқа дар ризо мезад . Балол , булбули вор « арҳноёи балол » мегуфт . Сҳиб , қадаҳи саҳбои вафо дарме кашид . Салмон , дар тариқати саломат қадам мезад ва ман ки Абӯзарам дар роҳи азимат ӯ зарра зарра гашта будам , забон инбисот бикшодам вагуфтам эй меҳтари мо : мо фии суҳуфи Мӯсо ? : дар суҳуфи Мӯсо ки селоати ҷон ошиқонасту аниси дил муштоқонаст чаҳ чизаст ? меҳтар , қуфли сукут ба фармони ҳии лоямут аз ҳуққаи таҳқиқи бардошт , гуфт : « аҷабат » аҷаб дорам аз он бандае ки қадам дар майдони имон ниҳода бошад , ба дӯзаху даракоти ҷаҳаннам имон оварда оўозەи молику аъвонаши бадви расида , дар ин бутаи балоу зиндони ибтило , чигуна хуш механдад ?

این ابوذر گفت که: این مهتر روزی از مسجد الحرام و از حجرة المصلی یناجی ربه بیرون آمده بود، «دعاء بعدکل صلوة مستجابه» گفته و بر تخت «اناسید ولد آدم و لا فخر» نشسته، بساط «الفقر فخری» افکنده، چهار بالش «آدم و من دونه تحت لوائی» نهاده، بر متکای «اول ما خلق الله نوری» تکیه زده و مهاجر و انصار و جمع «مستغفرین بالاسحار» به شکر «قائمون باللیل و صائمون بالنهار»، به گِردش حلقه زده، صدیق، در تحقیق، دُرِ سر می‌سفت. فاروق، میان حق و باطل فرق می‌اندیشید. ذی النورین، تاریکی لحد را روشنایی مهیا می‌کرد. مرتضی، حلقهٔ در رضا می‌زد. بلال، بلبل وار «ارحنایا بلال» می‌گفت. صهیب، قدح صهبای وفا درمی‌کشید. سلمان، در طریقت سلامت قدم می‌زد و من که ابوذرم در راه عظمت او ذره ذره گشته بودم، زبان انبساط بگشادم وگفتم ای مهتر ما: ما فی صحف موسی؟: در صحف موسی که سلوت جان عاشقان است و انیس دل مشتاقان است چه چیز است؟ مهتر، قفل سکوت به فرمان حی لایموت از حقهٔ تحقیق برداشت،گفت: «عجبت» عجب دارم از آن بنده‌ای که قدم در میدان ایمان نهاده باشد، به دوزخ و درکات جهنم ایمان آورده آوازۀ مالک و اعوانش بدو رسیده، در این بوتهٔ بلا و زندان ابتلا، چگونه خوش می‌خندد؟

Мҳтро ! Фоидەи дувум ?

مهترا! فایدۀ دوم؟

Гуфт : аҷаб дорам аз он банда ки умри азизро ба карон оварда бошад ба марг имон оварда бошаду вайро барги носохта , ба саволи гӯр иқрор мекунаду ҷавоби муҳайёи нокарда , чигуна шодӣ мекунад ?

گفت: عجب دارم از آن بنده که عمر عزیز را به کران آورده باشد به مرگ ایمان آورده باشد و وی را برگ ناساخته، به سؤال گور اقرار می‌کند و جواب مهیا ناکرده، چگونه شادی می‌کند؟

Сеюм гуфт : аҷаб дорам аз бандае ки ӯ имон овардааст ки зарраи зарраи феъл ва гуфт ӯро ҳисобаст ки : « Фмни иъмли мисқоли зарраи хирои ираҳ »у тарозуии адл овехтаанд , чигуна газоф корӣ мекунад ?

سوم گفت: عجب دارم از بنده‌ای که او ایمان آورده است که ذره ذره فعل و گفت او را حساب است که: «فمن یعمل مثقال ذرّة خیراً یره» و ترازوی عدل آویخته‌اند، چگونه گزاف‌کاری می‌کند؟

Ва чаҳорум аҷаб дорам аз он банда ки бе вафоеи дунёро мебинаду азизони худро ба хок май наад ва аз мақарён , « кули нафаси зоиқаи аламут » май шунӯд ба чандини меҳру муҳаббату ҳирсу рағбат , дунёро чун ҷамъ мекунад ?у дил бар он май наад . Ва гӯру кафан мурдагон мебинад фироқи дӯстон май чшд , аммо ончӣ дӯстонаш чашидаанд аз талхии фироқ ӯ як шаб нчшидаҳаст , қадари висол чаҳ донад ? он дардро надидааст , қадари марҳам чаҳ шиносад ?

و چهارم عجب دارم از آن بنده که بی‌وفایی دنیا را می‌بیند و عزیزان خود را به خاک می‌نهد و از مقریان، «کل نفس ذائقة الموت» می‌شنود به چندین مهر و محبت و حرص و رغبت، دنیا را چون جمع می‌کند؟ و دل بر آن می‌نهد. و گور و کفن مردگان می‌بیند فراق دوستان می‌چشد، اما آنچه دوستانش چشیده‌اند از تلخی فراق او یک شب نچشیده است، قدر وصال چه داند؟ آن درد را ندیده است، قدر مرهم چه شناسد؟

Не , не , эй бародар ! ҷҳдкн ки аз ин зиндони беруни ое , қадами тавба дар роҳ надам наҳй то дар ин дунё ҳар ду тўро бошад . Чаҳ ҷой инаст ! балки ҳиммат аз ин олӣ тар кунӣу мураккаби дайн , тезтар бароне аз нзорەи дунёи даргузарӣ ва ба тамошои уқбои ҳам чашм нагушойӣ то ҷамол зулҷалол бибинӣ . Ба ҷоруб « ло » ҳамаро брўбӣ . Ҳаркии шоҳ ва шоҳзода бошад , ҳар оина ӯро фаррош бошад . « лои илоҳи алои аллоҳ » фарроши он хосону шоҳон ҳазратаст ки аз пеши дидەи эшон ҳар ду оламро май рўбд .

نی، نی، ای برادر! جهدکن که از این زندان بیرون آیی، قدم توبه در راه ندم نهی تا در این دنیا هر دو تورا باشد. چه جای این است! بلکه همت از این عالی‌تر کنی و مرکب دین، تیزتر برانی از نظارۀ دنیا درگذری و به تماشای عقبی هم چشم نگشایی تا جمال ذوالجلال ببینی. به جاروب «لا» همه را بروبی. هرکه شاه و شاهزاده باشد، هر آینه او را فراش باشد. «لا اله الا الله» فراشِ آن خاصان و شاهان حضرت است که از پیش دیدۀ ایشان هر دو عالم را می‌روبد.

Ба ҳарч аз роҳи даври уфтӣ чаҳ куфри он ҳарф ва чаҳ имон ( ва ) ба ҳарч аз дӯсти вомоне чаҳ зишти он нақш ва чаҳ зебо

به هرچ از راه دور افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان (و) به هرچ از دوست وامانی چه زشت آن نقش و چه زیبا

Наёбӣ хору хошокӣ дар ин раҳи ҷуз ба фаррошии камари баст ва ба фарқи устод дар роҳи шаҳодати ло

نیابی خار و خاشاکی در این ره جز به فراشی کمر بست و به فرق استاد در راه شهادت لا

Чу ло аз садр инсонӣ фикандат дар раҳи ҳайрати пас аз нури алуҳият ба аллоҳи ой аз « ало »

چو لا از صدر انسانی فکندت در ره حیرت پس از نور الوهیت به الله آی از «الا»

Ҷузи ҷамоли ҳақи мубин , ҷузи калом ҳақ машну то хоси алхос подшоҳ бошӣ .

جز جمال حق مبین، جز کلام حق مشنو تا خاص الخاص پادشاه باشی.

Бо ёр ба гулзор шудам раҳгузарӣ бар гул назарӣ фикандам аз бе хабарӣ

با یار به گلزار شدم رهگذری بر گل نظری فکندم از بی‌خبری

Чун дид бутам гуфт : ки шармати бодои рухсори ман ӣнҷо ва ту дар гулнигарӣ ?

چون دید بتم گفت: که شرمت بادا رخسار من اینجا و تو در گل نگری؟

Валлоҳи аълам .

والله اعلم.