Баъд аз он хавфии ҳалок ҷон бидиҳ

بعد از آن خوفی هلاک جان بده

Мужда ҳо омад ки инак гум шуда

مژده‌ها آمد که اینک گم شده

Бонг омад ногаҳон ки рафт бим

بانگ آمد ناگهان که رفت بیم

Ёфт шуд гум гашта он дар ятем

یافت شد گم‌گشته آن دُر یتیم

Ёфт шуд вондри фараҳ дар бофтем

یافت شد واندر فرح در بافتیم

Муждагонии даҳ ки гавҳар ёфтем

مژدگانی ده که گوهر یافتیم

Аз ғариву наърау дстк задан

از غریو و نعره و دستک زدن

Пар шудаи ҳаммом « қади золи алҳзн »

پر شده حمام «قد زال الحزن»

Он насӯҳи рафта боз омад ба хеш

آن نصوح رفته باز آمد به خویش

Дид чашмаши тобиши сад рӯз беш

دید چشمش تابشِ صد روز بیش

Май ҳалолии хост аз вай ҳар касе

می حلالی خواست از وی هر کسی

Бӯса медоданд бар дасташи басӣ

بوسه می‌دادند بر دستش بسی

Бад гумон барадем ва кун моро ҳалол

بد گمان بردیم و کن ما را حلال

Гӯшт ту хӯрдем андари қилу қол

گوشت تو خوردیم اندر قیل و قال

Зонк занни ҷумла бар вай беш буд

زانک ظن جمله بر وی بیش بود

Зонк дар қурбати зи ҷумлаи пеш буд

زانک در قربت ز جمله پیش بود

Хоси даллокаши баду муҳаррами насӯҳ

خاص دلاکش بد و محرم نصوح

Блаки ҳам чун ду танӣ як гашта рӯҳ

بلک هم‌چون دو تنی یک گشته روح

Гавҳар ар бардаи сет ӯ бардаи сету бас

گوهر ار برده‌ست او برده‌ست و بس

Зу мулозимтар ба хотун нест кас

زو ملازم‌تر به خاتون نیست کس

Аввал ӯро хост ҷустан дар набард

اول او را خواست جستن در نبرد

Баҳр ҳурмат дошташ тохир кард

بهر حرمت داشتش تاخیر کرد

То буд конро биндозад ба ҷо

تا بود کان را بیندازد به جا

Андарин муҳлат раҳанд хеш ро

اندرین مهلت رهاند خویش را

Ин ҳалолиҳо азу ме хостанд

این حلالی‌ها ازو می‌خواستند

Ваз барои узри бармеи хостнд

وز برای عذر برمی‌خاستند

Гуфт бади фазли худои додгар

گفت بُد فضل خدای دادگر

Варна зончм гуфта шуд ҳастам бтар

ورنه زآنچم گفته‌شد هستم بتر

Чаҳ ҳалолии хост май бояд зи ман ?

چه حلالی خواست می‌باید ز من؟

Ки манам муҷримтар аҳли змн

که منم مجرم‌ترِ اهلِ زمن

Онч гуфтандам зи бад аз сад якеаст

آنچ گفتندم ز بد از صد یکیست

Бар ман ин кашфаст ар касро шаккӣаст

بر من این کشفست ار کس را شکیست

Кас чаҳ медонад зи ман ҷузи андакӣ ?

کس چه می‌داند ز من جز اندکی؟

Аз ҳазорон ҷурму бади феълами яке

از هزاران جرم و بد فعلم یکی

Ман ҳаме донам ва он саттори ман

من همی‌دانم و آن ستار من

Ҷурмҳоу зиштии кирдори ман

جرمها و زشتیِ کردار من

Аввали Иблисии марои устод буд

اول ابلیسی مرا استاد بود

Баъд аз он Иблиси пешами бод буд

بعد از آن ابلیس پیشم باد بود

Ҳақ бидид он ҷумларо нодида кард

حق بدید آن جمله را نادیده کرد

То нигарадам дар Фзиҳт рӯй зард

تا نگردم در فضیحت روی‌زرد

Бози раҳмат пӯстин дузем кард

باز رحمت پوستین دوزیم کرد

Тавбаи ширин чу ҷон рӯзем кард

توبهٔ شیرین چو جان روزیم کرد

Ҳарчӣ кардам ҷумла нокарда гирифт

هرچه کردم جمله ناکرده گرفت

Тоъат нокарда оварда гирифт

طاعت ناکرده آورده گرفت

Ҳам чу сарву сӯсанам озод кард

هم‌چو سرو و سوسنم آزاد کرد

Ҳам чу бахту давлатам дилшод кард

هم‌چو بخت و دولتم دلشاد کرد

Номи ман дар нома покон навишт

نام من در نامهٔ پاکان نوشت

Дӯзахӣ будам ббхшидми биҳишт

دوزخی بودم ببخشیدم بهشت

Оҳ кардам чун расан шуд оҳи ман

آه کردم چون رسن شد آه من

Гашти овезони расан дар чоҳи ман

گشت آویزان رسن در چاه من

Он расан бигирифтам ва берун шудам

آن رسن بگرفتم و بیرون شدم

Шоду зафту фарбеҳ ва гулгун шудам

شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

Дар бен чоҳӣ ҳаме будам забун

در بن چاهی همی‌بودم زبون

Дар ҳамаи олам наме ганҷам кунун

در همه عالم نمی‌گنجم کنون

Офаринҳо бар ту бодо эй худо

آفرین‌ها بر تو بادا ای خدا

Ногаҳон кардӣ маро аз ғами ҷудо

ناگهان کردی مرا از غم جدا

Гар сар ҳар мӯӣ ман ёбад забон

گر سر هر موی من یابد زبان

Шукрҳои ту наёяд дар баён

شکرهای تو نیاید در بیان

Май занами наъраи дарин равзау ъиўн

می‌زنم نعره درین روضه و عیون

Халқро « ё лӣати қавмии иълмўн »

خلق را «یا لیت قومی یعلمون»