Чу офтоби баромади зи қаъри оби сиёҳ

چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه

зи зарраи зарраи шинави лои илоҳи алои аллоҳ

ز ذره ذره شنو لا اله الا الله

Чаҳ ҷои зарра ки чун офтоб ҷон омад

چه جای ذره که چون آفتاب جان آمد

зи офтоби рабуданди худ қабоу кулоҳ

ز آفتاب ربودند خود قبا و کلاه

зи обу гул чу баромади маи дили одами вор

ز آب و گل چو برآمد مه دل آدم وار

Сад офтоб чу Юсуфи Фрўшўд дар чоҳ

صد آفتاب چو یوسف فروشود در چاه

Сиррии зи хоки баровар ки кам зи мӯр на Эй

سری ز خاک برآور که کم ز مور نه‌ای

Хабари бабр бар мӯрони зи дашту хирмангоҳ

خبر ببر بر موران ز دشت و خرمنگاه

Аз он ба донаи пусидаи мӯр қонеъ шуд

از آن به دانه پوسیده مور قانع شد

Ки ӯ зи сунбули сарсабз мо набӯд огоҳ

که او ز سنبل سرسبز ما نبود آگاه

Бигӯ ба мӯр баҳорасту дасту пои дорӣ

بگو به مور بهار است و دست و پا داری

Чаро з гӯр насозӣ ба сӯии саҳрои роҳ

چرا ز گور نسازی به سوی صحرا راه

Чаҳ ҷои мӯр сулаймон дарид ҷомаи шавқ

چه جای مور سلیمان درید جامه شوق

Марои мгири худои зини мисолҳои табоҳ

مرا مگیر خدا زین مثال‌های تباه

Вале ба қад харидор мебаранд қабо

ولی به قد خریدار می‌برند قبا

Агар чаҳ ҷома дароз аст ҳаст қади кӯтоҳ

اگر چه جامه دراز است هست قد کوتاه

Биор қади дарозӣ ки то Фрўбрим

بیار قد درازی که تا فروبریم

Қабо ки пеши дарозяши бсклди зиҳи моҳ

قبا که پیش درازیش بسکلد زه ماه

Хамӯш кардам аз ин пас ки аз хамӯшӣ ман

خموش کردم از این پس که از خموشی من

Ҷудо шавад ҳақу ботил чунонк донаи зи коҳ

جدا شود حق و باطل چنانک دانه ز کاه