Агар ҳаввои бдонстии зи рангат

اگر حوا بدانستی ز رنگت

Сатарвани сохтӣ худро зи нангат

سترون ساختی خود را ز ننگت

Сиёҳии ҷонат ар маҳсуси гаштӣ

سیاهی جانت ار محسوس گشتی

Ҳама олам шудӣ зангии зи зангат

همه عالم شدی زنگی ز زنگت

Ту он Марӣ ки санг аз ту дареғ аст

تو آن ماری که سنگ از تو دریغ است

Саратро каси нкўбди ҷуз ба сангат

سرت را کس نکوبد جز به سنگت

Агар дарёи дроФтӣ эй мунофиқ

اگر دریا درافتی ای منافق

зи зиштӣ кӣ хӯрд мору наҳангат

ز زشتی کی خورد مار و نهنگت

Марои гӯйӣ ки аз маънӣ назар кун

مرا گویی که از معنی نظر کن

Раҳо кун сӯрати нақшу палангат

رها کن صورت و نقش  پلنگت

Чаҳ гӯям бо ту эй нақши музаввар

چه گویم با تو ای نقش مزور

Чаҳ маънӣ гунҷад андари ҷони тангат

چه معنی گنجد اندر جان تنگت

Ҳавои шамси табризӣ чу қудс аст

هوای شمس تبریزی چو قدس است

Ту он хӯкӣ ки напазирад фарангат

تو آن خوکی که نپذیرد فرنگت