Дӯши омада буд аз сари Лутфии ёрам

دوش آمده بود از سر لطفی یارم

Шабро гуфтам фош макун асрорам

شب را گفتم فاش مکن اسرارم

Шаб гуфт пасу пеш нигаҳ кун охир

شب گفت پس و پیش نگه کن آخر

Хуршеди ту дории зи куҷои субҳи орм

خورشید تو داری ز کجا صبح آرم