Он ишқи муҷарради сӯии саҳро май тохт
آن عشق مجرد سوی صحرا میتاخت
Дидаш дили ман зи кар ва фарш бишнохт
دیدش دل من ز کر و فرش بشناخت
Бо худ мегуфт чун зи сӯрати барҳам
با خود میگفت چون ز صورت برهم
Бо сӯрати ишқ ишқҳо хоҳам бохт
با صورت عشق عشقها خواهم باخت
Хониш