Он ишқи муҷарради сӯии саҳро май тохт

آن عشق مجرد سوی صحرا می‌تاخت

Дидаш дили ман зи кар ва фарш бишнохт

دیدش دل من ز کر و فرش بشناخت

Бо худ мегуфт чун зи сӯрати барҳам

با خود می‌گفت چون ز صورت برهم

Бо сӯрати ишқ ишқҳо хоҳам бохт

با صورت عشق عشقها خواهم باخت

Хониш
рбоъӣ шморҳ 139 — бҳноз шквҳӣ