эй шохи гулӣ ки аз сабо май ранҷӣ

ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجی

Вар зонка гулии ту пас чаро май ранҷӣ

ور زانکه گلی تو پس چرا می‌رنجی

Охир на сабои машшота гул бошад

آخر نه صبا مشاطهٔ گل باشد

Ин турфа ки аз лутфи худо май ранҷӣ

این طرفه که از لطف خدا می‌رنجی