Подшоҳӣ ба куштан бегуноҳӣ фармон дод . Гуфт : эй малик ! ба мӯҷиби хашмӣ ки туро бар манаст , озори худ мҷўӣ ки ин уқубат бар ман ба як нафас ба сар ояду бузаи он бар ту ҷовид бимонад .
پادشاهی به کشتنِ بی‌گناهی فرمان داد. گفت: ای ملِک! به موجبِ خشمی که تو را بر من است، آزارِ خود مجوی که این عقوبت بر من به یک نفس به سر آید و بَزهِ آن بر تو جاوید بماند.
Даврони бақо чу бод саҳро бигузашт
دورانِ بقا چو بادِ صحرا بگذشت
Талхӣу хушӣу зишт ва зебо бигузашт
تلخیّ و خوشیّ و زشت و زیبا بگذشت
Пиндошти ситамгар ки ҷафо бар мо кард
پنداشت ستمگر که جَفا بر ما کرد
Дар гардан ӯ бимонад ва бар мо бигузашт
در گردن او بماند و بر ما بگذشت
Маликро насиҳат ӯ сӯдманд омад ва аз сари хӯн ӯ дар гузашт .
ملک را نصیحت او سودمند آمد و از سر خون او در گذشت.