Ба зулф ӯ дилам аз барқ гӯшвора расед

به زلف او دلم از برق گوشواره رسید

Ба дод ман шаби торики ин ситора расед

به داد من شب تاریک این ستاره رسید

намерасад ба замини пои дили зи хушҳолӣ

نمی رسد به زمین پای دل ز خوشحالی

Магар ба сӯхта Эй хоҳад ин шарора расед

مگر به سوخته ای خواهد این شراره رسید

Ба ихтиёри надодам ба тоқи абрӯи дил

به اختیار ندادم به طاق ابرو دل

Марои зи олами болои ҳамин ишора расед

مرا ز عالم بالا همین اشاره رسید

Баромадами зи хатар то ба худ фурӯ рафтам

برآمدم ز خطر تا به خود فرو رفتم

Чу киште ки ба дарёӣ бикнораҳ расед

چو کشتیی که به دریای بیکناره رسید

Ба дасти баста дар хулд агар занам чаҳ аҷаб

به دست بسته در خلد اگر زنم چه عجب

Ки ҷӯии шер ба Тифлон гоҳўораҳ расед

که جوی شیر به طفلان گاهواره رسید

Ба дори улфати Мансури ҷой ҳайрат нест

به دار الفت منصور جای حیرت نیست

Ки дасти ғарқаи дарё ба таҳта пора расед

که دست غرقه دریا به تخته پاره رسید

Хаёли ваҳшии чашм ки роҳ дар дил дошт

خیال وحشی چشم که راه در دل داشت

Ки риштаи нафас аз синаи пора пора расед

که رشته نفس از سینه پاره پاره رسید

Маро чу сбҳаҳи гиреҳи он замон ба кор афтод

مرا چو سبحه گره آن زمان به کار افتاد

Ки кори ман зи таваккул ба истихора расед

که کار من ز توکل به استخاره رسید

Азон чу доғ нигарадед шамъи ман хомӯш

ازان چو داغ نگردید شمع من خاموش

Ки файзи ман ба ҷигарҳои пора пора расед

که فیض من به جگر های پاره پاره رسید

Ба об то нрсондми зи пои нншстм

به آب تا نرساندم ز پای ننشستم

Чу тешаи нохуни мангар ба санг хора расед

چو تیشه ناخن من گر به سنگ خاره رسید

зи чораи зан дар бечорагӣ ки хастаи мо

ز چاره زن در بیچارگی که خسته ما

Гирифт то раҳи бечорагӣ ба чора расед

گرفت تا ره بیچارگی به چاره رسید

Ҷавоби он ғазаласт ин ки гуфт муршиди рӯм

جواب آن غزل است این که گفت مرشد روم

Хабар бурид ба бечорагон ки чора расед

خبر برید به بیچارگان که چاره رسید