Авестоади сухани Абулҳасани онк

اوستاد سخن ابوالحسن آنک

Бе сухани як таниш назир набӯд

بی سخن یک تنش نظیر نبود

Ҳафт иқлӣмро ба нӯки қалам

هفت اقلیم را به نوک قلم

Қуфли дарҳои назм ва наср гушӯд

قفل درهای نظم و نثر گشود

Чори гавҳари яке чу ӯ ба сифот

چار گوهر یکی چو او به صفات

Қарнҳо норад аз адам ба вуҷӯд

قرن ها نارد از عدم به وجود

Мадҳ вай нест ҳади мо зеро

مدح وی نیست حد ما زیرا

Ки бурунаст мдҳтши зи ҳудӯд

که برون است مدحتش ز حدود

Чу аз сар шавқ шуд ба пои ризо

چو از سر شوق شد به پای رضا

Аз сарои фано ба дори хлўд

از سرای فنا به دار خلود

Бори ?илҳо ба ҳақи поки набӣ

بار الها به حق پاک نبی

Иллати ғоӣии асоси вуҷӯд

علت غائی اساس وجود

Сабаби офариниши ҳамаи халқ

سبب آفرینش همه خلق

Зеби бахшои малики ғайбу шуҳуд

زیب بخشای ملک غیب و شهود

Кони заъифи фитодаро аз пой

کآن ضعیف فتاده را از پای

Дастгирӣ кунӣ ба ҳасани вуруд

دستگیری کنی به حسن ورود

Хомаи афви даракаш аз кафи лутф

خامه عفو درکش از کف لطف

Бар гуноҳонаш аз фарозу фурӯд

بر گناهانش از فراز و فرود

Ҳашари Фрмоӣиш ба аҳли вдод

حشر فرمائیش به اهل وداد

Аз дар раҳмат эй Кариму дӯд

از در رحمت ای کریم و دود

Мрмрои ҳам ба лутфи худ май бахш

مرمرا هم به لطف خود می بخش

Зиндаи пеш аз қазо чаҳ дайр ва чаҳ зуд

زنده پیش از قضا چه دیر و چه زود

Чун ба ҳукми муғоирати ҳамаи умр

چون به حکم مغایرت همه عمر

Фошу пинҳони зи халқ май Фрсўд

فاش و پنهان ز خلق می فرسود

Паии таърихи вай сФоӣӣ гуфт

پی تاریخ وی صفائی گفت

Ҷони яғмои зи нек ва бад осуд

جان یغما ز نیک و بد آسود

۱۲۷۶қ

۱۲۷۶ق