Аз майдони иқтнти майдон зуҳд зояд . Қавлаи таъолӣ : « бақияи аллоҳи хайри лакам » . Зуҳд дар се чизаст : аввал дар дунё , дувум дар халқ , сим дар худ . Ҳар ки давлати ин ҷҳонро аз душмани худ дареғ надорад , дарин ҷаҳон ӯ зоҳид бошад . Ва ҳар ки ӯ озарми халқи виро дар ҳақ мдоҳн накунад , дар халқ зоҳидаст . Ва ҳарки бичишам писанд дар худ нанигарад , дар худ зоҳидаст . Нишони зуҳд дар дунёи се чизаст : ёди марг ,у қаноати бқўт ,у суҳбат бо даравишон . Ва зуҳд дар халқро се нишонаст : дидани сабақи ҳукм ,у истиқомати қадар ,у аҷзи халқ . Ва нишони зуҳд дар худ се чизаст : шинохтан кеду дев ,у заъфи худ ,у торикии астдроҷ .

از میدان یقطنت میدان زهد زاید. قوله تعالی: «بقیة اللّه خیر لکم». زهد در سه چیزست: اول در دنیا، دوم در خلق، سیم در خود. هر که دولت این جهانرا از دشمن خود دریغ ندارد، درین جهان او زاهد باشد. و هر که او آزرم خلق ویرا در حق مداهن نکند، در خلق زاهدست. و هرکه بچشم پسند در خود ننگرد، در خود زاهدست. نشان زهد در دنیا سه چیز است: یاد مرگ، و قناعت بقوت، و صحبت با درویشان. و زهد در خلق را سه نشانست: دیدن سبق حکم، و استقامت قدر، و عجز خلق. و نشان زهد در خود سه چیزست: شناختن کید و دیو، و ضعف خود، و تاریکی استدراج.