Аз майдони инси майдон даҳшат зояд . Даҳшат дар ғалабаи инс аз худ раҳо шуданаст , ва аз худ ҷудо гаштанаст . Даҳшат он ҳоласт ки тани сабр бар нтобад ,у дили бъқли напардозад ,у назари тмиизро наёбад . Тани онкӣ сабр барнадорад ки аз фароғати дил дар монад ,у ҳайбати миёни тану миёни дили вай ҷудо кунад ,у султони тоқат заъиф гардад . . Дил бо ақли Аннааи напардозад ки рӯҳ виро хонд ,у рӯҳи ваҷди буии расонад ,у тишнагӣ қӯт кунад . Ва назари онгоҳи тмиизро набояд ки дар нури мушоҳида ғарқ гардад ,у Нидои лутф буи расад ,у ҳиҷоби тнсм аз пеш вай бархезад .

از میدان انس میدان دهشت زاید. دهشت در غلبهٔ انس از خود رها شدن است، و از خود جدا گشتنست. دهشت آن حالست که تن صبر بر نتابد، و دل بعقل نپردازد، و نظر تمییز را نیابد. تن آنکه صبر برندارد که از فراغت دل در ماند، و هیبت میان تن و میان دل وی جدا کند، و سلطان طاقت ضعیف گردد. . دل با عقل آناه نپردازد که روح ویرا خواند، و روح وجد بوی رساند، و تشنگی قوت کند. و نظر آنگاه تمییز را نباید که در نور مشاهده غرق گردد، و ندای لطف بوی رسد، و حجاب تنسم از پیش وی برخیزد.