Илоҳӣ гоҳ гарем ки дар ихтиёри девам аз баси торикии байнам , боз ногоҳ нурии тобад ки ҷумлаи башарият дар ҷанби он нопадид буд . Худоё аз ту мегуфтаму гоҳ аз ту май ниўшидми миёни ҷурми худу лутф ту меандешедам , кшидо ончӣ кашидам ҳамаи нӯши гашт чун овоӣ ту шунидам .

الهی گاه گریم که در اختیار دیوم از بس تاریکی بینم، باز ناگاه نوری تابد که جملهٔ بشریت در جنب آن ناپدید بود. خدایا از تو می گفتم و گاه از تو می نیوشیدم میان جُرم خود و لطف تو می اندیشیدم، کشیدا آنچه کشیدم همه نوش گشت چون آوای تو شنیدم.