Пер тариқат гуяд : бо орифии бузургвор дар сафарӣ будам ба манзилии фурӯди омадем ширӣ биёмад ва назд мо бихуфт ман аз бим бархестам ва бар дарахтӣ шудам ва то бомдод бар шох дарахт мебудам вале ориф бихуфт ва аз шер наҳаросед рӯзи дигари бмнзли дигари фурӯди омадеми шаби пашшае бар ӯ нишаст ва то бомдод аз озор пашша менолид ӯро гуфтам эй шайхи дӯш аз шер ба он азимат бок надоштӣу ниндишидии имшаб аз пашшае бад-ӣни заъифӣ чаро чунин нола кунӣ ?

پیر طریقت گوید:با عارفی بزرگوار در سفری بودم به منزلی فرود آمدیم شیری بیامد و نزد ما بخفت من از بیم برخاستم و بر درختی شدم و تا بامداد بر شاخ درخت می بودم ولی عارف بخفت و از شیر نهراسید روز دیگر بمنزل دیگر فرود آمدیم شب پشه ای بر او نشست و تا بامداد از آزار پشه می نالید او را گفتم ای شیخ دوش از شیر به آن عظمت باک نداشتی و نیندیشیدی امشب از پشه ای بدین ضعیفی چرا چنین ناله کنی؟

Гуфт дӯши моро аз худ фарогирифта буданд ва аз худ рабӯдау рақами нестӣ бар сифот мо кашида ва аз худ бе худ гашта будам ва ба ҳақи қоим шуда будам вале имшаби моро бмои боздоднд то пашшае бад-ӣни заъифии моро ба сутӯҳ оварад

گفت دوش ما را از خود فراگرفته بودند و از خود ربوده و رقم نیستی بر صفات ما کشیده و از خود بی خود گشته بودم و به حق قائم شده بودم ولی امشب ما را بما بازدادند تا پشه ای بدین ضعیفی ما را به ستوه آورد