Абуалҳусайн аз аҷала машойихаст аз мутааххирон дар нашопӯр , аз ақрони насри ободӣу бўъсмони мағрибӣу бўъбдоллаҳи хафифу ҷузи эшон , алӣ эмомаст рӯзии манд аз дидори машойих . Ва мрзўқ аз суҳбати эшон . Бншопўри бобўъсмони ҳирӣу маҳфӯз суҳбат карда ,у бсмрқнд бо Муҳамади фазли балхӣу бблхи боМуҳамади ҳомиду бгўзи гонони бобуъалии гўзгони٭у барӣ бо Юсуфи ҳусайни розӣу ббғдоди ҷунайди дида ва рӯему смнўну бўолъбоси атоу ҷрири٭у бшоми ботоҳири муқаддасӣ ,у бобўъбдоллаҳи ҷилоу бобўъмрўи димишқӣ ,у бмсри бобўкри мисрӣу бобўбкри мисрӣу бобўбкри зқоқу буъалии рўдбори٭ суҳбат карда ,у машойихи ҷаҳони дида ,у ҳадис бисёр дошт всқаҳ буд дар ҳадиси пайғомбар .

ابوالحسین از اجلهٔ مشایخست از متاخران در نشاپور، از اقران نصر آبادی و بوعثمان مغربی و بوعبداللّه خفیف٭ و جز ایشان، علی امامست روزی‌مند از دیدار مشایخ. و مرزوق از صحبت ایشان. بنشاپور بابوعثمان حیری و محفوظ٭ صحبت کرده، و بسمرقند با محمد فضل بلخی٭ و ببلخ بامحمد حامد٭ و بگوز گانان بابوعلی گوزگانی٭ و بری با یوسف حسین رازی٭ و ببغداد جنید دیده و رویم و سمنون و بوالعباس عطا و جریری٭ و بشام باطاهر مقدسی، و بابوعبداللّه جلا و بابوعمرو دمشقی، و بمصر بابوکر مصری و بابوبکر مصری و بابوبکر زقاق و بوعلی رودباری٭ صحبت کرده، و مشایخ جهان دیده، و حدیث بسیار داشت وثقه بود در حدیث پیغامبر.

Қозӣ бо Мансури аздии ҳрўӣ ва бо Мансури фақиҳи нбоҳи вирои дида буд ва аз рӯй ҳадис самоъ даштанд . Вақте ин алии бендор бо шайхи бўъбдоллаҳ хафиф мерафт , дар роҳ дар танагии пули расиданд , шайхи бўъбдоллаҳи хафиф виро гуфт : фарои пеши рӯ вай гуфт : фарои пеши ту . Гуфт : абҳ гуфт : чаро ? гуфтӣ : ту ҷунайди дидаи ман надидаам .

قاضی با منصور ازدی هروی و با منصور فقیه نباح ویرا دیده بود و از روی حدیث سماع دشتند. وقتی این علی بندار با شیخ بوعبداللّه خفیف٭ می‌رفت، در راه در تنگی پل رسیدند، شیخ بوعبداللّه خفیف ویرا گفت: فرا پیش رو وی گفت: فرا پیش تو. گفت: ابح گفت: چرا؟ گفتی: تو جنید دیدهٔ من ندیده‌ام.

Шайх алислом гуфт : ки мҳинаҳи нисбати ин тайифаи дидори пиронсту суҳбат боишон . Алӣ бендор гуфт : дорои суси алии алблўии балои блўии маҳол . Итлб алҳақ болҳўиноу анмои вуҷӯд алҳақ бтрҳи алдорин .

شیخ الاسلام گفت: که مهینه نسبت این طایفه دیدار پیرانست و صحبت بایشان. علی بندار گفت: دارا سس علی البلوی بلا بلوی محال. یطلب الحق بالهوینا و انما وجود الحق بطرح الدارین.

Алӣ бендор гуяд : ки дар димишқ шудам бнздики бўъбдоллаҳ ҷлӣ рафтам маро гуфт : алӣ ! кӣ дар димишқ омадӣ ? гуфтам : се рӯзаст . Гуфт : куҷо будӣ ки дарин се рӯз брмн наомадӣ ? гуфтам ? бобен ҷрсо будам бҳдиси навиштан . Гуфт : шғлки алФзли ан алФрз гуфт : Фзилаҳи ту аз фариза машғӯл дошт « яъне фазойилу навофилу суннат .Тар аз фариза машғӯл кард . »

علی بندار گوید: که در دمشق شدم بنزدیک بوعبداللّه جلی رفتم مرا گفت: علی! کی در دمشق آمدی؟ گفتم: سه روز است. گفت: کجا بودی که درین سه روز برمن نیامدی؟ گفتم؟ بابن جرصا بودم بحدیث نوشتن. گفت: شغلک الفضل عن الفرض گفت: فضیله تو از فریضه مشغول داشت «یعنی فضایل و نوافل و سنت. تر از فریضه مشغول کرد.»

Шайх алислом гуфт : кӣ дидори перон аз фароизи ин қавмаст ки аз дидори перони он ёўнд ки бҳичи чизи нёўнди маразати қалами тъднии алхбри қоли аломоми фии муноҷота : илоҳӣ ! ин чист ? кӣ дӯстони худро кардӣ ? ки ҳар кӣ аишонрои ҷуст , туро ёфт . Ва то туро надид , аишонро нашнохт .

شیخ الاسلام گفت: کی دیدار پیران از فرایض این قوم است که از دیدار پیران آن یاوند که بهیچ چیز نیاوند مرضت قلم تعدنی الخبر قال الامام فی مناجاته: الهی! این چیست؟ کی دوستان خود را کردی؟ که هر کی ایشانرا جست، ترا یافت. و تا ترا ندید، ایشانرا نشناخت.

Сиртнии мроаҳи ман ибғбк

صیرتنی مرآة من یبغبک

Ман ирнии ирк

من یرنی یرک

Втроҳми инзрўни إлики ваҳми лои ибсрўн . « аърофи ояи 198 »

وَتَرَاهُمْ یَنظُرُونَ إِلَیْکَ وَهُمْ لاَ یُبْصِرُونَ. «اعراف آیه ۱۹۸»

Сухани ҷавонмардон бо ҷавонмардонаст , ҷавони мард бояд то ҷавонмард бинад « аз онкӣ ӯ на ӯст . Пас ҳар ки ин ҷавонмард дид на ӯ дид аз онкӣ ӯ на ӯст қисса бибаред ҳақи гоҳ гоҳе раҳе аз дасти брўоиду хештани ббҳонаҳи раҳеи Фодидаҳи қавми намояд то он дидаи бдидн ӯ биёсоед . Онгаҳ ҳақиқати рӯи давраӣ боз ояд аррҳии ҳаргизи Форҳии ноизи ҳам раҳеро шояд , аз онки ҳамаи фитнаи раҳе аз буд раҳе мезояд ҳарчӣ аз баҳона май коҳад аз ҳақиқат мефазояд . Чун баҳона бтмомӣ бархест ҳақиқат фурӯд ояд , одамӣ бо ин кор кист ? ки ин кор на бобат одамӣаст яке дидаи вар баҳона омад ва яке дар ҳақиқати кор ҳақиқат дорад баҳонаро чаҳ қимат .

سخن جوانمردان با جوانمردان است، جوان مرد باید تا جوانمرد بیند «از آنکه او نه اوست. پس هر که این جوانمرد دید نه او دید از آنکه او نه اوست قصه ببرید حق گاه گاهی رهی از دست برواید و خویشتن ببهانه رهی فادیده قوم نماید تا آن دیده بدیدن او بیاساید. آنگه حقیقت رو دورهی باز آید اررهی هرگز فارهی نایذ هم رهی را شاید، از آنک همه فتنهٔ رهی از بود رهی می‌زاید هرچه از بهانه می‌کاهد از حقیقت می‌فزاید. چون بهانه بتمامی برخاست حقیقت فرود آید، آدمی با این کار کیست؟ که این کار نه بابت آدمی است یکی دیده ور بهانه آمد و یکی در حقیقت کار حقیقت دارد بهانه را چه قیمت.

Шайх алислом гуфт : ки бҳти мҳмдбни алии бен бендори алсир фӣ дидам : дар китобӣ : ки вости٭ гуяд : кӣ ҳар чаҳ ин тоиФ доранд , азин кор аз илму сухани он ҳамаи аздўи оят аз ақрон биёбанд , яке : анзли ман алсмоءи моءи ддигри волблдои алтиб .

شیخ الاسلام گفت: که بحط محمدبن علی بن بندار الصیر فی دیدم: در کتابی: که واسطی٭ گوید: کی هر چه این طایف دارند، ازین کار از علم و سخن آن همه ازدو آیت از اقران بیابند، یکی: انزل من السماء ماء ددیگر والبلدا الطیب.

Шайх алислом гуфт : ки ман бойен ҳикоят бишнохтам . Алии бендор писарӣ дошт мҳмдном , наҷиби бен азиз буд въорФи бен ориф , нодир буд .

شیخ الاسلام گفت: که من باین حکایت بشناختم. علی بندار پسری داشت محمدنام، نجیب بن عزیز بود وعارف بن عارف، نادر بود.