Сокини Самарқанд ,у ҳўмҳмди бен алФзли бен алъбос беҳФс , ва кунӣа Абуабдулло . Асл ӯ аз Балхаст , ӯро аз Балх берун карданд бе гуноҳи бсбби мазҳаби вай . Рӯй фаро шаҳр кард . Ва бар эшон нафрин кард .

ساکن سمرقند، و هومحمد بن الفضل بن العباس بی‌حفص، و کنیه ابوعبداللّه. اصل او از بلخ است، او را از بلخ بیرون کردند بی‌گناه بسبب مذهب وی. روی فرا شهر کرد. و بر ایشان نفرین کرد.

Шайх алислом гуфт : ки пас азу аз Балхи ҳеҷ сӯфии нхост . Ба Самарқанд рафт , ӯро онҷо қозӣ карданд , хост ки ҳаҷ кунад рафт бншопўр , аз вай маҷлис хостанд , бар курсӣ шуд гуфт : аллоҳи Акбару лзкри аллоҳи Акбар « сӯраи анкабути ояи 45 »у ризвони ман буд дар санаи тсъи ъушру слсмоӣаҳ . Суҳбат карда бо Аҳмади хзрўиҳ٭у биҷуз аз вай аз Балх бӯда . Иқоли Муҳамади бен алФзли симсори алрҷол .

شیخ الاسلام گفت: که پس ازو از بلخ هیچ صوفی نخاست. به سمرقند رفت، او را آنجا قاضی کردند، خواست که حج کند رفت بنشاپور، از وی مجلس خواستند، بر کرسی شد گفت: اللّه اکبر و لذکر اللّه اکبر «سوره عنکبوت آیه ۴۵» و رضوان من بود در سنه تسع عشر و ثلثمائه. صحبت کرده با احمد خضرویه٭ و بجز از وی از بلخ بوده. یقال محمد بن الفضل سمسار الرجال.

Шайх алислом гуфт : ки бўбкр вости٭ гуяд , ва худ ҳечкас чнўн гуяд ,у ҳикоят кам кунад , кӣ ваии сухан худ гуяд ҳикоят кунад яке аз он инаст , ки вай гуфт : мҳмдбни алФзл балхӣ гуфт : он чиз ки ббўд ӯ ҳама никўиҳо шавад , ва ба набӯд ӯ ҳамаи зиштҳо зишт шуд , он истиқоматаст . Шайх алислом гуфт : сахт некӯ гуфт : Фостқми комаи أмрт « сӯраи ҳуди ояи 112 » яке гуфт Мустафоро . Ки маро васиятӣ бикун « гуфт » : қул омнти биллоҳи сам астқм бигӯ ки яке варони бпоӣ

شیخ الاسلام گفت: که بوبکر واسطی٭ گوید، و خود هیچکس چنون گوید، و حکایت کم کند، کی وی سخن خود گوید حکایت کند یکی از آن اینست، که وی گفت: محمدبن الفضل بلخی گفت: آن چیز که ببود او همه نیکویها شود، و به نبود او همه زشتها زشت شد، آن استقامتست. شیخ الاسلام گفت: سخت نیکو گفت: فَاسْتَقِمْ کَمَا أُمِرْتَ «سوره هود آیه ۱۱۲» یکی گفت مصطفی را . که مرا وصیتی بکن «گفت»: قل آمنت باللّه ثم استقم بگو که یکی وران بپای