Буд аз шогирдони хоси саҳли бен Абдуллоҳи алтстри٭ ӯ гуяд : рӯзгор аз шблии суханони бмн ҳаме расед ,у марои орзӯ буд , кӣ ӯро байнам , падарии заъифу перии доштам , биравӣ даромадам бнмӣ тавонистам шуд , падар рафт аз дунё . Гуфтам акнӯн биравам , ва ӯро байнам , бархестам ббғдоди омадами бнздик ӯ расидами қавмӣ даравишон дидам , кӣ берун омаданд , аз наздики вай , маро бишнохтанд гуфтанд : ба чаҳ омадӣ ? гуфтам : омадам кӣ шблиро байнам , Фрозў роҳ ҳаст ? гуфтанд ҳаст , зинҳор ки агар биравӣ шӯй , ҳеҷ даъвӣ бсрўӣ набарӣ ! гуфтам : чунин кунам . Бнздик ӯ омадам , рӯзи одина бова расидам , ва он рӯзи рӯзи садумату шӯр ӯ буд , фароз шудам гуфтам : саломи алайкум . Гуфту алайкуми ассалом , аиши анат ? абодки аллоҳ ! ва он одат буд ӯро ки чунин гуфтӣ . Ман гуфтам : ман он нуқтаам кӣ дар зер боаст ӯ гуфт : эй аҳлк . Мақоми худ маълум кун , ки худ кҷоӣӣ ? ман гуфтам : агар бигӯям напазирад , аз вай гурехтам пораи давртар пошдм ки ӯро сайр байнам биравам то дар вай май нгрстм . Дарвеш фароз омад гуфт : саломи алайкум . Шблӣ гуфт : ва алейк ассалом . Аиши анат ? абодки аллоҳ ! он дарвеш гуфт : маҳол . Гуфт : дарчӣ ? гуфт : дар ҳол . ӯро азон хуш омад бихандед . Дарвеш гуяд : ин фоида аз вай гирифтам ва рафтам .

بود از شاگردان خاص سهل بن عبداللّه التستری٭ او گوید: روزگار از شبلی سخنان بمن همی رسید، و مرا آرزو بود، کی او را بینم، پدری ضعیف و پیری داشتم، بروی درآمدم بنمی توانستم شد، پدر رفت از دنیا. گفتم اکنون بروم، و او را بینم، برخاستم ببغداد آمدم بنزدیک او رسیدم قومی درویشان دیدم، کی بیرون آمدند، از نزدیک وی، مرا بشناختند گفتند: به چه آمدی؟ گفتم: آمدم کی شبلی را بینم، فرازو راه هست؟ گفتند هست، زنهار که اگر بروی شوی، هیچ دعوی بسروی نبری! گفتم: چنین کنم. بنزدیک او آمدم، روز آدینه باو رسیدم، و آن روز روز صدمت و شور او بود، فراز شدم گفتم: سلام علیکم. گفت و علیکم السلام، ایش انت؟ ابادک اللّه! و آن عادت بود او را که چنین گفتی. من گفتم: من آن نقطه‌ام کی در زیر با است او گفت: ای اهلک. مقام خود معلوم کن، که خود کجائی؟ من گفتم: اگر بگویم نپذیرد، از وی گریختم پارهٔ دورتر پاشدم که او را سیر بینم بروم تا در وی می‌نگرستم. درویش فراز آمد گفت: سلام علیکم. شبلی گفت: و علیک السلام. ایش انت؟ ابادک اللّه! آن درویش گفت: محال. گفت: درچه؟ گفت: در حال. او را ازان خوش آمد بخندید. درویش گوید: این فایده از وی گرفتم و رفتم.

Шайх алислом гуфт : ман шморо бигӯям , ки он нуқта дар зер бо чист ? ва он маҳол дар ҳол чист ? бо ҳарфасту нуқта на ҳарфаст , он аз ҳила ҳарфаст , қуръон басӯрат ва ҳуруф қоимаст он нуқтаи бовели набӯда , он ҳуҷҷоҷи Юсуфи сохт ҳиялати аҷамро . То аҷам бидонанд хонд , ки он аввал дар мусҳафҳо наменавиштанд , он нуқта на он ҳарфаст , аммо аз шарт ҳарфаст , кӣ набӯд он жкаҳи айб буд . Ориф на азуаст аз шарт ӯст . Вай ҳарф оварад , ки жкаҳ яке дорад , ва низ дар зер дорад , магари зер бӯдани тавозуъ ва хузўъаст , ягона бӯдан ӯроаст , худ бӯдани бдстўрист , ё бар дар ҳақ бор ёфта , пас нишон наздикӣаст . Ва аммо онкӣ гуфт : кӣ ман маҳолам дар ҳол , ӯ шблӣ Бифрефта ончӣ ӯ кард бо он мард , аввал ӯ бова бикрад , маҳол чаҳ буд ? ҳар нисбат кӣ сӯфиро кунанд зарқаст , аз баҳри онк ӯ дар фано ғарқаст , ҳар ном ки ӯро кунанд ҳиялатаст , ном ӯ пурсида , дарон ки ӯ дар расида , ҳар касе бҳстӣ барпоӣаст ,у нестии сӯфиро тоҷ бар сараст , чунонк марвориди арӯсро дар гарданаст , ҳар ном ки ӯро кунӣ на онаст , ӯ номро бунаи истад , ки ӯро брхўд бастаанд . Сӯфиро ҷазои зФно фарш нест ва дар тариқи ёди орифи курсӣ ва арш нест , онро мукаррараст онро тасдиқ карду бтслим меҳр кард ,у бозуи ой ! аз обу гули гурез , ва дар одаму ҳаввои мёўиз !

شیخ الاسلام گفت: من شمارا بگویم، که آن نقطه در زیر با چیست؟و آن محال در حال چیست؟ با حرفست و نقطه نه حرفست، آن از حیلة حرفست، قرآن بصورت و حروف قایمست آن نقطه باول نبوده‍، آن حجاج یوسف ساخت حیلت عجم را. تا عجم بدانند خواند، که آن اول در مصحفها نمی‌نوشتند، آن نقطه نه آن حرفست، اما از شرط حرفست، کی نبود آن ژکه عیب بود. عارف نه ازوست از شرط اوست. وی حرف آورد، که ژکه یکی دارد، و نیز در زیر دارد، مگر زیر بودن تواضع و خضوعست، یگانه بودن او را است، خود بودن بدستوریست، یا بر در حق بار یافته، پس نشان نزدیکیست.و اما آنکه گفت: کی من محالم در حال، او شبلی بفریفته آنچه او کرد با آن مرد، اول او باو بکرد، محال چه بود؟ هر نسبت کی صوفی را کنند زرق است، از بهر آنک او در فنا غرقست، هر نام که او را کنند حیلت است، نام او پرسیده، دران که او در رسیده، هر کسی بهستی برپای است، و نیستی صوفی را تاج بر سر است، چنانک مروارید عروس را در گردن است، هر نام که او را کنی نه آنست، او نام را بنه ایستد، که او را برخود بسته‌اند. صوفی را جزا زفنا فرش نیست و در طریق یاد عارف کرسی و عرش نیست، آنرا مکرر است آنرا تصدیق کرد و بتسلیم مهر کرد، و بازو آی! از آب و گل گریز، و در آدم و حوا میاویز!

Шбли٭и рӯзӣ дар масҷид нишаста буд бо ҷамоатӣ аз ёрон , кӯдакӣ даромад шблиро гуфт : эй сабрашад алии алсобрин ? шблӣ гуфт : алсбри фии аллоҳ кӯдак гуфт на алсбри ллаҳ , гуфт на . Шблии алсбри маъаи аллоҳ , гуфт на . Шблӣ гуфт : пас кадомаст ? он кӯдак гуфт : алсбри ани аллоҳ . Шблӣ гуфт ман аз ту суол кунам ? бипурс шблӣ гуфт : мо алородаҳ кӯдак гуфт : тарк улода гуфт дигари пурсам ? гуфт бипурс . Гуфт : мо алмърФаҳ ? гуфт давоми алсҳбаҳ . Гуфт дигари пурсам ? гуфт бипурс « гуфт : мо алмҳбаҳ ? гуфт : нисёни мо сӯии алмҳбўб . Гуфт дигари пурсам ? гуфт бипурс гуфт : мо алшўқ ? гуфт : мулоҳизаи алФўқ : гуфт : дигари пурсам ? гуфт бипурс . « гуфт : мо алтўкл ? гуфт : ваҷҳ блоқФо гуфт : дигари пурсам . Гуфт : бипурс » гуфт : мо алтсўФ ? гуфт аввалаи сафоу охираи вафо .

شبلی٭ روزی در مسجد نشسته بود با جماعتی از یاران، کودکی درآمد شبلی را گفت: ای صبر اشد علی الصابرین؟ شبلی گفت: الصبر فی اللّه کودک گفت نه الصبر للّه، گفت نه. شبلی الصبر مع اللّه، گفت نه. شبلی گفت: پس کدامست؟ آن کودک گفت: الصبر عن اللّه. شبلی گفت من از تو سوال کنم؟ بپرس شبلی گفت: ما الارادة کودک گفت: ترک العادة گفت دیگر پرسم؟ گفت بپرس. گفت: ما المعرفة؟ گفت دوام الصحبة. گفت دیگر پرسم؟ گفت بپرس «گفت: ما المحبة؟ گفت: نسیان ما سوی المحبوب. گفت دیگر پرسم؟ گفت بپرس گفت: ما الشوق؟ گفت: ملاحظة الفوق: گفت: دیگر پرسم؟ گفت بپرس. «گفت: ما التوکل؟ گفت: وجه بلاقفا گفت: دیگر پرسم. گفت: بپرس» گفت: ما التصوف؟ گفت اوله صفا و آخره وفا.