Кунят ӯ Абулҳасан буд , ббғдод нишастӣ , суҳбат карда буд бо шайхи бўҳмзаҳи бғдоди٭ ва аз сиррии суолоти пурсидаи устоди нўриўи иброҳӣми хавосу ибни атоу ҷрири٭ буду шблӣ дар маҷлиси вай тавба карда , умри вай дароз бикашед , сдўи бист сол бизӣаст вай аз ақрони нурӣ ва аз табақаи сонии аизи Форс исо гуяд : кӣ номи ваии мҳмдбн Исмоиласт алсомрӣ .

کنیت او ابوالحسن بود، ببغداد نشستی، صحبت کرده بود با شیخ بوحمزهٔ بغدادی٭ و از سری سوالات پرسیده استاد نوریو ابراهیم خواص و ابن عطا و جریری٭ بود و شبلی در مجلس وی توبه کرده، عمر وی دراز بکشید، صدو بیست سال بزیست وی از اقران نوری٭ و از طبقهٔ ثانی ایذ فارس عیسی گوید: کی نام وی محمدبن اسماعیل است السامری.

Шайх алислом гуфт : ки вай на карбоси бофтӣ , ки ваии сухани бофтӣ , вирои нассоҷ ном карданд ва гуфтанд : ки аз баҳри онрои хайри нассоҷ ном карданд :

شیخ الاسلام گفت: که وی نه کرباس بافتی، که وی سخن بافتی، ویرا نساج نام کردند و گفتند: که از بهر آنرا خیر نساج نام کردند:

Кӣ чун аз ҳаҷи бозгашти мардӣ виро бигирифт ва дар Кӯфа гуфт : ту бандаи манӣу номи ту хайраст ва ӯ сиёҳ буд гуфт : бнгристми худро сиёҳ дидам , даст ман бигирифт ва бар дар коргоҳи нишонд , дар коргоҳи хзхз май бофтами солҳо чун мегуфтед ё хайр ! ман мегуфтам лаббайк то панҷ соли рӯзии он мард гуфт : ман ғалат кардам на ту ғуломи манӣ ва на хайри номӣ . Бони хайр май хонданд , вўӣ мегуфт : кӣ номи ман азин макунят ки мусулмонии маро ном кард хайри нассоҷ . Пас марг бихоб диданд гуфтанд : ҳоли ту ? гуфт наҷуат ман дунё кам алқзраҳ . Гуфт : турои бон чаҳ кор ? бории азин дунёи бҳлўаҳи шумо брстм .

کی چون از حج بازگشت مردی ویرا بگرفت و در کوفه گفت: تو بندهٔ منی و نام تو خیر است و او سیاه بود گفت: بنگریستم خود را سیاه دیدم، دست من بگرفت و بر در کارگاه نشاند، در کارگاه خزخز می‌بافتم سالها چون می‌گفتید یا خیر! من می‌گفتم لبیک تا پنج سال روزی آن مرد گفت: من غلط کردم نه تو غلام منی و نه خیر نامی. بآن خیر می‌خواندند، ووی می‌گفت: کی نام من ازین مکنیت که مسلمانی مرا نام کرد خیر نساج. پس مرگ بخواب دیدند گفتند: حال تو؟ گفت نجوت من دنیا کم القذره. گفت: ترا بآن چه کار؟ باری ازین دنیا بحلوهٔ شما برستم.

«у Фзили ъёз٭ро пурседанд гуфт : лам ар ллъбди хирои ман раба . »

«و فضیل عیاض٭ را پرسیدند گفت: لم ار للعبد خیراً من ربه.»

Хайр нассоҷ гуфт : албри ман ахлоқи алрҷоли волрзои ман ахлоқи алкрому силам .

خیر نساج گفت: البر من اخلاق الرجال والرضا من اخلاق الکرام و سلم.