ё ризои дӯст бояд ё ризои хештан
یا رضای دوست باید یا رضای خویشتن
Ошноӣ ӯ набояд ошнои хештан
آشنای او نباید آشنای خویشتن
Оташам бе сӯхтан чун зиндагонӣ ме кунам
آتشم بی سوختن چون زندگانی می کنم
То насузам барнамеи хезами зи ҷои хештан
تا نسوزم برنمی خیزم ز جای خویشتن
Ман сазои оташ ва аз дидаи обами барканор
من سزای آتش و از دیده آبم برکنار
Дар канори худ наме байнами сазои хештан
در کنار خود نمی بینم سزای خویشتن
Гарна дар ойӣнаи худро дидае занҷири зулф
گرنه در آیینه خود را دیده ای زنجیر زلف
Аз чаҳ рӯ май афкании ҳрдм ба пои хештан
از چه رو می افکنی هردم به پای خویشتن
Бе ту дил хӯн кардам ва аз дидаи беруни рехтам
بی تو دل خون کردم و از دیده بیرون ریختم
Оқибат аз дил гирифтам хӯни баҳоии хештан
عاقبت از دل گرفتم خون بهای خویشتن
Гуфтамаш дарди дил ва гуфт аз худо шармӣ бидор
گفتمش درد دل و گفت از خدا شرمی بدار
Кас дар оташ чун равад ҳрдм ба пои хештан
کس در آتش چون رود هردم به پای خویشتن
эй ки май гӯйӣ чаро бар худ наме сӯзади дилат
ای که میگویی چرا بر خود نمیسوزد دلت
Оташам , оташ наме сӯзад барои хештан
آتشم، آتش نمیسوزد برای خویشتن