Зон набинам чашми худ каз гиря пуршуд доманаш

زان نبینم چشم خود کز گریه پرشد دامنش

Ҳарки тар шуд доманаши дигар наме байнами маниш

هرکه تر شد دامنش دیگر نمی بینم منش

намедиҳад бар боди ин гули ҳасанротар доманӣ

می دهد بر باد این گل حسن را تر دامنی

Гул дар оташ кӣ равадгар тар набошад доманаш

گل در آتش کی رود گر تر نباشد دامنش

Гар надорад хӯни ман дар гардани он номеҳрбон

گر ندارد خون من در گردن آن نامهربان

Чун шавад рангин ба хӯнами дастҳо дар гарданаш

چون شود رنگین به خونم دست ها در گردنش

Чашм май пӯшам кунун ҳаргоҳ май байнами зи рӯз

چشم می پوشم کنون هرگاه می بینم ز روز

Он ки равшан буд чашм аз накҳати пероҳанаш

آن که روشن بود چشم از نکهت پیراهنش