Рухсораи ?ут эй тозаи гули гулшани рӯҳ

رخساره‌ات ای تازه گل گلشن روح

Нозук буд он қадар ки ҳар шому сабӯҳ

نازک بود آن قدر که هر شام و صبوح

Наздик ба дидагар хаёлаш гузарад

نزدیک به دیده گر خیالش گذرد

Аз сояи хор дида гардад маҷрӯҳ

از سایهٔ خار دیده گردد مجروح