Аввали рухи худ ба мо набоист намӯд

اول رخ خود به ما نبایست نمود

То оташи мо ҷой дигар гардад дӯд

تا آتش ما جای دگر گردد دود

Акнӯн ки намӯдӣу рабӯдии дили мо

اکنون که نمودی و ربودی دل ما

Ночори турои дилбари мо бояд буд

ناچار ترا دلبر ما باید بود