Ошиқ ки ғамаш бар ҳамаи каси зоҳир буд

عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود

Ҷамъият ӯ тафриқаи хотир буд

جمعیت او تفرقهٔ خاطر بود

Дар даҳри дамӣ хуш назада шод бизӣаст

در دهر دمی خوش نزده شاد بزیست

Гуё ки дами хушаши дами охир буд

گویا که دم خوشش دم آخر بود