Он ёр ки аҳд дӯстдорӣ бишикаст

آن یار که عهدِ دوستداری بشکست

Мерафту маниши гирифтаи доман дар даст

می‌رفت و منش گرفته دامن در دست

намегуфт дигар бора ба хобами бинӣ

می‌گفت دگر باره به خوابم بینی

Пиндошт ки баъди азуи маро хобӣ ҳаст

پنداشت که بعد ازو مرا خوابی هست