Чун Маҳмадалии зи дори фано
چون محمدعلی ز دار فنا
Кард дар боргоҳ ҳастӣ рӯ
کرد در بارگاه هستی رو
Омад аз машриқи вуҷӯди фароз
آمد از مشرق وجود فراز
Рафт дар мағриби ҳубути фурӯ
رفت در مغرب هبوط فرو
Қатра пайваста шуд ба баҳри вуҷӯд
قطره پیوسته شد به بحر وجود
Шуд тиҳии соғару шикасти сабу
شد تهی ساغر و شکست سبو
Дар паии ҷӯии кавсар аз гетӣ
در پی جوی کوثر از گیتی
Доман андар кашиду ҷуст аз ҷӯ
دامن اندر کشید و جست از جو
Рафт дар зилли раҳмати ҳақ аз анк
رفت در ظل رحمت حق از انک
Буд ҳам ҳақи параст ва ҳам ҳақи гӯ
بود هم حق پرست و هم حق گو
Суханаши устувору табъи баланд
سخنش استوار و طبع بلند
Фитраташи поку хислаташи некӯ
فطرتش پاک و خصلتش نیکو
Фкртш нақшҳо кашида бар об
فکرتش نقشها کشیده بر آب
Ҳимматаш бар фалак зада паҳлу
همتش بر فلک زده پهلو
Онкӣ калакаш фишонд нофаи машк
آنکه کلکش فشاند نافه مشک
Чун сари зулфи ёр дар мшкў
چون سر زلف یار در مشکو
Танг шуд хокдон бар ӯ зини роҳ
تنگ شد خاکدان بر او زین راه
Чархи миноаши барад дар минӯ
چرخ میناش برد در مینو
Ҳури айнаши зи чеҳраи умед
حور عینش ز چهره امید
Гирд анда фишонд бо гесу
گرد انده فشاند با گیسو
Оре аз дом марг натавон ҷуст
آری از دام مرگ نتوان جست
На ба андеша ва на бо неру
نه به اندیشه و نه با نیرو
Панҷа бо соид аҷал натавон
پنجه با ساعد اجل نتوان
Ки ҳарифӣаст оҳанӣни бозу
که حریفی است آهنین بازو
Ҳар ки зини сӯи гилӣм худ густард
هر که زین سو گلیم خود گسترد
Бе сухани рахт бар кашад зон сӯ
بی سخن رخت بر کشد زان سو
Алғрз чун аз ин сарои спҷ
الغرض چون از این سرای سپج
Рафт андари паноҳи раҳмати ҳў
رفت اندر پناه رحمت هو
Буд аз ҳиҷрати расӯли худоӣ
بود از هجرت رسول خدای
Сол бар алиф ва сесад ва сӣ ва ду
سال بر الف و سیصد و سی و دو
Бист ва шаш рафта аз маи шавол
بیست و شش رفته از مه شوال
Ки зи гетии шитофт дар минӯ
که ز گیتی شتافت در مینو
Баҳри таърихи он амӣрӣ гуфт
بهر تاریخ آن امیری گفت
« фии риёзи алҷанони омана »
«فی ریاض الجنان آمنه »