Занн мабар каз дӯди дили пешат шикоят ме кунам

هر چند از وصالت ای آفتاب دورم

Бо ту аз бедоди бахти ху ҳикоят ме кунам

یکذره نیست هرگز در دوستی قصورم

Ман ки бошам ? корзў бошад ба побӯсати маро

چندان رخ تو دیدم کز دیده در دل آمد

Аз сгонти илтимоси ин аноят ме кунам

اکنون بدیده دل می بینم و صبورم

Науммат аз ғайрат нагӯям лек мақсӯдами туе

در غیبت از خیالت جانم حضور دارد

Қиссаи ширин агар гоҳе ривоят ме кунам

چون در حضورت آیم از غیر بیحضورم

Гарчи қасди ҷон ман дорад сагат бо ин ҳама

امروز ای پریرخ کز حسن آفتابی

Тарки ҷон май гирам ва ӯро ҳимоят ме кунам

در سایه توام من از خود مساز دورم

Каъбаи мақсӯдро аҳлии ниҳон кардани зи халқ

از سوز عشق اهلی دل زنده شد چو شمعم

Ғоят ҷаҳласт ва ман саъйӣ ба ғоят ме кунам

روزی که هم بمیرم خیزد ز خاک نورم