Ман сӯхтаи доғи дарунпарвар ишқам

من از صفای درون گر ز خود برون آیم

Гар каъба шавам ҳалқа бигӯаш дар ишқам

چو آب دیده توان کز درت درون آیم

зи он оташи расвои ман сад илм афрохт

اگرچه باد اجل برکند نهال تنم

То ақли бидонад ки ман аз лашкари ишқам

اسیر خویشتنم جانب تو چون آیم

Чун зарра ба ма дил надаҳум меҳри пурситам

تو همچو باد روی من چو خاک مضطربم

Ореи ҳама ҳасанӣ набӯд дар хури ишқам

مگر دمی بنشینی که باسکون آیم

Фарзанди ғамам аз азал овардаам ин дард

چو آب دیده سبکروحتر از آنم من

Парвардаи дард аз падару модари ишқам

که گر بسنجیم از خاک ره فزون آیم

Ҳар кскаҳ чу аҳлии варақи ишқ маро хонд

هزار همچو تو اهلی کم است در ره عشق

Донист ки ман оятӣ аз дафтари ишқам

منت بدرگه آن دوست رهنمون آیم