Гар бо ман мастии ҳазар аз биҳдаҳ гӯ кун

خواهی که عاشقانه سماعت کند خوشان

Дар синаи ман ой ва дар фитна фурӯ кун

جانرا بر آستین نه و بر دوست برفشان

Чун ғунчаи дамади буии турои аигли зи дили ман

صحبت خوشست و ناخوشم از غیر می کجاست

Зинҳор ки бишкоф дили ришам ва бӯ кун

تا کم کنند درد سر خویش ناخوشان

эй қиблаи параст аз бути мо шарми надорӣ

تا کی عذاب جان کشم از زاهدان خشک

То чанд кунӣ саҷдаи гул рӯй бова кун

بد دوزخیست صحبت افسرده آتشان

Корӣ накунӣ дидаи зӯҳҳод ки шӯраст

ما زهر غم خوریم و حسودان بفکر ما

Соқӣ май азин тайифаи пинҳон бсбў кун

یارب حسود را هم ازین چاشنی چشان

Чавгони сари зулф баровар басари дӯш

ایشمع حسن بهر چه برخاستی بخشم

Сарҳои азизони ҳама дар маърака гӯ кун

بنشین بلطف و آتش کین را فرونشان

эй ташна май шираи руз об ҳаётаст

کشتی به بی نشانی ام اما بخون چو مرغ

То заҳр нагардад ҳазар аз арбада ҷӯ кун

چندان طپم که دامنت از خون کنم نشان

Рухсори накӯи оинаи сунъ илоҳӣ аст

اهلی تو با بتانی و ما با سگان در

Аҳлӣ ба адаби саҷдаи он рӯй накӯ кун

با سرکشان خوشی تو و ما با جفا کشان