Кӣ дил бедардӣ аз доғи газандии сӯхта
آتش آهم نهال وادی ایمن شده
Ҳркҷои дидеми ишқати дардмандии сӯхта
باز این آتش نگه کن کز کجا روشن شده
Ваа чаҳ шамъаст ин ки пеши ошиқони парвонаи вор
من چنین مدهوش وصل و غافلم از بیخودی
Садҳазори афтода чанде мурда чанде сӯхта
اشک حسرت آمده از دیده تا دامن شده
То буд шамъи эмин аз чашм бидон гирди сараш
نیست جز آیینه چشم دل او را جلوه گاه
Ҳар нафаси парвонагони мушти сапандии сӯхта
زانکه در دل دیدمش هرگه ز چشم من شده
намешавад дӯдии баланд ва май дамади бӯеи аҷаб
گر دهان بر آه بندم از شکاف سینه ام
То куҷои он шӯхи ҷони мустамандии сӯхта
آتشی بینم بلند از چاک پیراهن شده
Оҳи азин нозуки писандиҳои дил кин ҷони зор
اهلی شوریده چون خود را نگه دارد که دوش
Ҳрдм аз нозуки дилии мушкили писандии сӯхта
در سماع افتاده با او دست در گردن شده