Даии шомгаҳ каз пеши ман мураккаби битундии тохтӣ

از غمزه گه عتاب و گهی خنده میکنی

Рафтӣ чу хуршед аз назари рӯзи марои шаби сохтӣ

مارا چو شمع میکشی و زنده میکنی

Чун хӯн наризад чашми ман каз баъди умрии икшбм

از نوغزال اگر تو درآیی بگشت شهر

Соқӣ шудӣ май додеми бозами зи чашми андохтӣ

خوبان شهر را همه شرمنده میکنی

эй дар миёни глрхони қади ту дар хӯбии илм

آن یوسفی که سروقدان را ز بند خویش

Бишикаст бозор батон ҳарҷо илм афрохтӣ

آزاد میکنی و دگر بنده میکنی

Ногуҳ назар кардӣ бмн гуфтам табиб ман шудӣ

شوخی و نوجوان و شه حسن از آن سبب

То ҳол худ гуфтам туро бо дигарон пардохтӣ

ننگ از من فقیر کهن ژنده میکنی

Корам чу моҳ аз меҳри ту чун андак андак шуд дуруст

ای آفتاب اگر تو بخاک افکنی نظر

Рух тофтӣ боз аз ғамам чун моҳи нави бгдохтӣ

هر ذره خاکرا مه تابنده میکنی

Ман худ чаҳ арзами пеши ту каз лолаи рӯйони ҷаҳон

ای باد دم مزن ز گل من که شمع را

Шуд садҳазорони хок ва ту қадар яке нашинохтӣ

از شرم آن جمال سر افکنده میکنی

Аҳллии ту дар нарад вафо аз нақши васли он парӣ

در بزم عیش با همه در عین یاریی

Аввал задӣ довии аҷаби охир вале дрбохтӣ

جور و جفا باهلی درمانده میکنی