Аисрў агар ин сӯхтаро даст бидодӣ

ای آب حیوان کاتشم از لعل نوشین میزنی

Ҷонро чу гулӣ дар кафи даст ту наҳодӣ

گر یک نفس پیشت زنم بر چهره صد چین میزنی

Гар буии турои Юсуф мисрӣ бишунидӣ

چون آفتابی مهربان با جمله ذرات جهان

Сар бар задӣ аз хокўи бпоӣ ту фитодӣ

با من که دارم مهر تو دایم دم از کین میزنی

Ҳасани ту писар гар шудӣ аз рӯзи азали фош

شیرین چه باشد پیش تو صد جان شیرین میدهی

Бе ишқи кас аз мо дар айёми нзодӣ

آندم که شکر خنده یی از لعل نوشین میزنی

Гар ақди муҳаббати дили мо бо ту нбстӣ

گر شیخ صنعان را بود ترسابتی رهزن چه شد

Чашми ту дар фитна биравем нгшодӣ

توبت مسلما نزاده یی آتش چه در دین میزنی

Дар гулшани фурдуӣ ки кавсар диҳадаш об

آزار مردم میکنی تا من بمیرم از حسد

Ҳаргизи зи ту хуштар ндмди нахли Муродӣ

دایم سگان خویش را سنگ از پی کین میزنی

Бар хоки ниҳодам ба адаби пеши сагат рӯй

صید دل مسکین من گر ننگ میداری چرا

Дар рӯй замин нест чу ман хок наҳодӣ

هر دم ز مژگان ناو کی بر جان مسکین میزنی

Аҳлӣаст ғуломи ту ва ҳеҷаш накунӣ ёд

اهلی چو آهوی ختا کلک تو ریزد نافه ها

Бадбахти ғуломӣ ки наярзед ба ёдӣ

روشن شد از کلکت که دم زانزلف مشکین میزنی