Фарёд ки ёр меравад боз
ساغر زده و شمع قد افراختهای باز
Ҷонами з фирор меравад боз
در خرمن گل آتشی انداختهای باز
Ҳаркас ки набохт сар ба кӯяш
پیداست از آن خنده شیرین نهانی
Онҷо ба чаҳ кор меравад боз
با غمزدهای شعبدهای باختهای باز
Танҳо на рақиб шуд ба нахҷӣр
من سوخته خرمن شدم از نعل سمندت
Бесаг ба шикор меравад боз
چون برق چرا بر سر من تاختهای باز
Сари пеш сагаш накард корӣ
انگشتنما چون مه نو کردیم از ضعف
Кор аз дил зор меравад боз
رسوای جهان از ستمم ساختهای باز
Гули пеш батон ба хираи чашмӣ
آتش ننشست ای گلت از کشتن بلبل
намеояд ва хор меравад боз
مست از پی خون ریختن فاختهای باز
Ҷон рафт ба боду хок тан монад
با لالهستان دل از آنت نظر افتاد
Он ҳам ба ғубор меравад боз
کز لاله دلسوخته نشناختهای باز
Аҳлии з дараш ба марги душман
آهت چو شفق دامن افلاک گرفته
Мотам зада вор меравад боз
اهلی علم داد برافراختهای باز